Na początku października br. w siedzibie URE odbyło się spotkanie z przedstawicielami sektora energetycznego, dotyczące zagadnień problemowych związanych z definicją instalacji odnawialnego źródła energii, sformułowaną w art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

W trakcie spotkania przedstawiono stanowisko URE dotyczące wykładni nowych przepisów, a także przeanalizowano możliwości ewentualnego dostosowania eksploatowanych jednostek wytwórczych do wymogów sformułowanych w ustawowej definicji instalacji OZE.
We wnioskach zanotowano, że art. 2 pkt 13 ustawy o OZE wyczerpująco precyzuje warunki niezbędne do zakwalifikowania określonego źródła wytwórczego (źródeł) jako instalacji OZE.

Instalacja OZE musi posiadać następujące cechy:

– wyodrębnienie – prawne oraz techniczne
– jedno miejsce przyłączenia
– jeden rodzaj OZE.

Przyłączenie zespołu urządzeń powinno umożliwić niezależne i nieskrępowane funkcjonowanie danej instalacji OZE w systemie elektroenergetycznym, w szczególności poprzez zagwarantowanie, że urządzenia służące do wytworzenia energii i wyprowadzania mocy są przyłączone do tego systemu w jednym miejscu, przez co możliwe jest stwierdzenie ponad wszelką wątpliwość jaka ilość energii elektrycznej jest wprowadzana do sieci elektroenergetycznej z danej instalacji OZE (aukcje).

We wnioskach wyraźnie wskazano, iż instalacja OZE może wytwarzać energię elektryczną wyłącznie z jednego rodzaju OZE.
Następstwem tego zapisu jest kolejny wniosek – w ramach systemu aukcyjnego, sprzedaży, wsparciu podlega wyłącznie energia elektryczna wytworzona z odnawialnych źródeł energii w instalacji OZE i wprowadzona do sieci elektroenergetycznej.

Opracowanie: Redakcja GLOBEnergia
Źródło: URE