Druk 134 – nowelizacja ustawy o OZE wprowadza odroczenia o 6 miesięcy wejścia w życie przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (ustawa o OZE), w szczególności kwestii dotyczących uruchomienia systemu aukcyjnego do zakupu energii elektrycznej z instalacji odnawialnych źródeł energii oraz mechanizmów wspierających wytwarzanie energii elektrycznej w mikroinstalacjach o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 10 kW

Z datą 1 stycznia 2016 roku weszły w życie jedynie przepisy dotyczące net meteringu zawarte w art. 41 ust. 14 i 19 oraz przepisy upoważniające do wydania aktów wykonawczych dotyczących sposobu obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej w odniesieniu do odbiorców przemysłowych, maksymalnych wolumenów aukcyjnych na rok 2016 oraz ceny referencyjnej. 
 
Dodatkowo ustawa nowelizująca wprowadza zmiany do ustawy Prawo energetyczne m.in. poprzez wyeliminowanie od 1 stycznia 2016 roku wsparcia w postaci świadectw pochodzenia dla elektrowni wodnych o mocy powyżej 5 MW, a także zmiany wprowadzające dla instalacji spalania wielopali-\wowego (z wyłączeniem instalacji dedykowanych) współczynnik korygujący 0,5 za jednostkę dostarczonej energii.
 
W ocenie autorów nowelizacji ustawa zawiera rozwiązania, które wywołują pozytywne skutki społeczne i gospodarcze. 
 
 
Stanowisko legislatora w zakresie określenia pozytywnych skutków społecznych i gospodarczych jakie niesie za sobą ustawa nowelizująca, niekoniecznie znajduje zrozumienie wśród inwestorów, którzy po wejściu w życie ustawy o OZE, czyli przez ponad sześć miesięcy, przygotowywali swoje inwestycje pod nowy system wsparcia (ustawa o OZE weszła w życie z dniem 4 maja 2015 roku). 
 
Nowelizacja zmienia sytuację inwestorów planujących wytwarzanie energii elektrycznej w mikroinstalacjach OZE o mocy do 40 kW, bowiem do 30 czerwca 2016 roku na dotychczasowych zasadach będzie odbywał się obowiązkowy zakup energii elektrycznej z OZE przez podmioty wykonujące obowiązki sprzedawców z urzędu i to jedynie po średniej cenie sprzedaży energii elektrycznej w poprzednim roku kalendarzowym, od przedsiębiorstw energetycznych posiadających koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej w OZE lub wpisanych do rejestru wytwórców w małej instalacji, w zakresie całej oferowanej podmiotom zobowiązanym ilości energii elektrycznej wytworzonej z OZE, a nie, jak to przewidywał art. 42 ust. 8 ustawy o OZE, po cenie, która wynosi 100% średniej ceny sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym w poprzednim kwartale ogłoszonej przez Prezesa URE na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 18 a ustawy – Prawo energetyczne.
 
Przed niepewną sytuacją stoją zwłaszcza wytwórcy energii elektrycznej, którzy liczyli na zwrot inwestycji w ramach taryf gwarantowany dla mikroinstalacji (do tej grupy zaliczają się głównie tzw. „prosumenci”), którzy w tym celu zaciągnęli kredyty lub pożyczki, kalkując ich koszty gwarancją jaka wynika z ustalonych, stałych cen jednostkowych. „Odroczenie” w czasie wejścia w życie Rozdziału 4 ustawy o OZE spowoduje, że inwestycje te wspierane na dotychczasowych zasadach staną się dla wytwórców nieopłacalne. 
 
 
 
Monika Słowińska – Drewing, radca prawny, współtwórca Energia i Biznes Kancelarii Prawnych   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
       


Czytaj cały artykuł w GLOBEnergia Plus 1/2016 POBIERZ APLIKACJĘ MOBILNĄ GLOBEnergia Plus!

 

appstore        google play