W kwietniu 2009 roku przyjęta została przez Parlament Europejski i Radę dyrektywa w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych.

Mimo że z prawnego punktu widzenia dyrektywa stanowi jedynie wytyczną czy sugestię działania, zapisy w niej zawarte są niezwykle istotne, zwłaszcza z punktu widzenia branży pomp ciepła i jej rozwoju w Polsce.

Pompa ciepła jako urządzenie wykorzystujące ciepło aerotermalne, geotermalne i hydrotermalne na użytecznym poziomie temperatury potrzebuje energii elektrycznej pełniącej rolę energii napędowej dla urządzenia. Kluczowym stwierdzeniem jest, że w związku z tym energia elektryczna powinna być odejmowana od całkowitego użytecznego ciepła, a uwzględniane powinny być jedynie te pompy ciepła, których wydajność znacznie przekracza energię pierwotną potrzebną do ich zasilania. Mowa o uwzględnieniu energii pochodzącej z pomp ciepła w zużyciu energii brutto ze źródeł odnawialnych wykorzystywanych dla celów ciepłownictwa i chłodnictwa, w końcowym zużyciu energii brutto ze źródeł odnawialnych w poszczególnych państwach. Przez Unię Europejską promowane będą urządzenia spełniające minimalne wymagania dotyczące oznakowania ekologicznego (2007/742/WE z dnia 09.11.2007).

Dyrektywa sugeruje, aby część teoretyczna szkolenia dla instalatora pomp ciepła obrazowała sytuację rynkową w zakresie pomp ciepła oraz obejmowała zasoby geotermalne i temperatury gruntu w różnych regionach, identyfikację gleby i skał pod względem określenia przewodności cieplnej, logistykę, regulacje dotyczące wykorzystania zasobów geotermalnych, możliwość zastosowania pomp ciepła w budynkach oraz określenie najkorzystniejszego układu pomp ciepła, a także wiedzę na temat wymogów technicznych takich pomp, bezpieczeństwa, filtracji powietrza, podłączeń do źródła ciepła i rozmieszczenia systemu. Szkolenie powinno zapewniać także odpowiednią wiedzę w zakresie europejskich norm dotyczących pomp ciepła oraz odpowiednich przepisów prawa krajowego i wspólnotowego.

Instalator powinien wykazać się następującymi umiejętnościami:podstawowe zrozumienie właściwości fizycznych i zasad działania pompy ciepła, w tym charakterystyki obiegu pompy ciepła: związek pomiędzy niskimi temperaturami rozpraszacza ciepła, wysokimi temperaturami źródła ciepła a wydajnością systemu, określenie współczynnika efektywności (COP) oraz współczynnika sezonowej wydajności (SPF), zrozumienie komponentów i ich działania w ramach obiegu pompy ciepła, w tym kompresora, zaworu rozprężnego, aparatu wyparnego, kondensatora, mocowań i osprzętu, smaru, chłodziwa, możliwości przegrzania i przechłodzenia oraz chłodzenia w pompach ciepła, umiejętności wyboru i kalibracji komponentów w typowych sytuacjach instalacyjnych, w tym określenie typowych wartości obciążenia cieplnego różnych budynków oraz wartości typowych w zakresie wytwarzania ciepłej wody na podstawie zużycia energii, określenie wydajności pompy ciepła na podstawie obciążenia cieplnego dla celów wytwarzania ciepłej wody, na podstawie masy akumulacyjnej budynku i przy przerwach w zasilaniu prądem, umiejętności określenia elementu pełniącego funkcję zbiornika buforowego oraz jego pojemności i włączenie drugiego układu grzewczego.

Nie później niż do 1 stycznia 2013 roku Komisja ustanowi wytyczne dla państw członkowskich, w jaki sposób mają szacować wartości Qusable i SPF dla różnych technologii i zastosowań pomp cieplnych, biorąc pod uwagę różnice w warunkach klimatycznych, w szczególności klimaty bardzo zimne.

Michał Kaczmarczyk, GLOBEnergia


Cały artykuł – GLOBEnergia 4/2009

  GLOBEnergia 4/2009