Międzynarodowa Agencja Energii przygotowała przegląd i analizę danych na temat wykorzystywania energii produkowanej przez panele fotowoltaiczne na potrzeby własne użytkownika (self-consumption).

 
Dowiadujemy się z niego, że magazynowanie energii  elektrycznej jest dozwolone we wszystkich 20 krajach, których rynek energii z PV został przebadany (są to m.in. Niemcy, Francja Chiny, USA, Meksyk, Izrael). Energia, która nie zostaje oddana do systemu on-grid, jest wykorzystywana bezpośrednio przez prosumenta, co automatycznie zmniejsza rachunki za prąd. 
 
Z  przedstawionego raportu wynika, że podstawy prawne, które leżą u podłoża funkcjonowania magazynowania energii przez użytkownika na potrzeby własne mogą się znacznie różnić. Zostało ogólnie przyjęte, że zmienne koszty, które zostały zaoszczędzone w wyniku nadprodukcji energii mogą zostać w kieszeni prosumenta. W niektórych jednak krajach są pobierane opłaty za możliwość jej magazynowania: w Belgii są egzekwowane dodatkowe podatki z tego tytułu, w Hiszpanii zaś płatna jest produkcja prądu z instalacji powyżej 100 kW. 
 
Dostęp do energii z PV wiąże się ze specjalnymi bonusami dla prosumentów z Niemiec, Szwecji, Chin i Włoch. Bonus ten ma za zadanie zachęcać do produkowania prądu z PV. W innych krajach, takich jak Holandia czy część Belgii, prosumenci są zobowiązani do zapłaty za wprowadzenie na rynek energii, którą chcą sprzedać.
 
Wielkiej Brytanii cena energii produkowanej na potrzeby własne z PV jest wyższa niż standardowa detaliczna cena prądu.
 
W Danii zaś działają taryfy gwarantowane (feed-in tarrifs), które mają za zadanie obniżyć koszty sprzedaży energii produkowanej w ekologiczny sposób, co czyni ją bardziej atrakcyjną dla odbiorców. Pomimo, że zasady użytkowania energii na własny użytek nie mają ograniczeń czasowych, system wynagrodzeń za nadmiar energii z PV ma swoje limity: taryfy feed-in są ograniczone w czasie w Chinach, Danii, Francji, Niemczech. Po okresie od 10 do 20 lat należy ponownie zweryfikować słuszność tych przychodów. 
 
Energia produkowana na potrzeby własne użytkownika jest pojawia się w tzn. ‘czasie rzeczywistym’, jednak z praktycznych powodów ten czas to kwadrans w ciągu godziny.  Powyżej tego progu zużycie energii na cele osobiste staje się kompensacją produkcji z PV i zużycia energii elektrycznej w dłuższym okresie czasu. Procedura net-meteringu pozwala użytkownikom wykorzystywać wyprodukowaną energię, zawsze wtedy, gdy jest na nią zapotrzebowanie; jednak zyski z przesyłu energii do sieci są wtedy niższe i stanowią tylko część detalicznej ceny prądu (taki system wykorzystuje m.in.  Dania).
 
W Holandii procedura ta odbywa się w niewielkich lokalnych społecznościach, gdzie do wspólnej sieci podłączonych jest tylko paru prosumentów. Net-metering jest ograniczony do takich właśnie instalacji na małą skalę, w przeciwieństwie do  zużycia energii na potrzeby własne. W krajach takich jak Meksyk czy Brazylia dochodzi nawet do wirtualnego net-meteringu. 
 
W większości krajów zasady posiadania systemu fotowoltaicznego mogą różnić się samego konsumowania energii elektrycznej. Niektóre kraje narzucają specjalne kody związane z instalacją PV on-grid  (Dania, Niemcy). Są to wytyczne bezpieczeństwa, ochrony i opłacalności, jakie musi spełniać system, by mógł być podłączony do sieci. W większości przypadków energia PV nie jest przewidziana jako główny system energetyczny. Sporo krajów stosuje limity, które odnoszą się właśnie do zużycia energii na potrzeby własne. Stosowane są zabezpieczenia prawne, które dają państwom pewność, że koszty rozwoju PV, net-meteringu oraz koszty dodatkowe nie wzrosną, chroniąc prosumentów przed nadmiernym obciążeniem finansowym.
 
Źródło: Raport „REVIEW AND ANALYSIS OF PV  SELF-CONSUMPTION POLICIES”
Opracowanie: Michalina Leśniewska