Sun  Catalytix,  amerykańska  firma  założona  przez  profesora  Daniela  Nocera z  Massachusetts  Institute  of  Technology (MIT), pracuje obecnie nad tanim systemem umożliwiającym zamianę energii słonecznej do postaci cząsteczek wodoru (ang. Solar To Hydrogen Conversion System). Produkcja jest planowana  po  okresie  18  miesięcy,  a  sam produkt  (został  ogłoszony  dwa  lata  temu) przyciągnął  miliony  dolarów  na  inwestycje od indyjskiego giganta przemysłowego – TATA.

System  działa  poprzez  wykorzystanie energii  słonecznej  do  podziału  wody  na wodór i tlen. Wodór jest przechowywany do wykorzystania  później. Chociaż nie  ma  nic nowego w tej technologii, to sposób w jaki system  działa  jest  całkowicie  rewolucyjny. Instalacja  może  używać  wody  z  dowolnego źródła: wody  rzecznej,  wody  morskiej,  a  nawet  ścieków.  Firma  twierdzi, że system jest bardzo wydajny i zdolny do zasilania domu za pomocą dwóch butelek wody z „dowolnego źródła”.
Konwencjonalna  technologia  stosowana do rozdzielania wody na wodór i tlen jest kosztowna, gdyż wymaga bardzo dużej ilości energii do zerwania więzi między cząsteczkami wody. Dostępne na rynku technologie elektrolizy są drogie, ponieważ wykorzystują metale szlachetne, takie jak platyna lub działają w warunkach wysokiego ciśnienia lub temperatury co czyni je praktycznie i ekonomicznie niezdolnymi do stosowania na  małą  skalę.  Profesor  Daniel  Nocera  skupił się jednak nad bardziej naturalnym sposobem do osiągnięcia takich samych wyników. Technologia  podziału  wodoru  bardzo przypomina naturalne procesy odbywające się w roślinach czy bakteriach. System wykorzystuje  kobalt  na  bazie  fosforanów  jako katalizator działający pod ciśnieniem atmosferycznym,  który  jest   znacznie  korzystniejszy  w  porównaniu  do  konwencjonalnych katalizatorów.
Wyprodukowany wodór może być przechowywany  bezpiecznie  w  specjalnym pojemniku,  a  następnie  ponownie  łączony z tlenem w ogniwie paliwowym w sposób kontrolowany,  w  celu  wytworzenia  elektryczności.  Woda  uzyskiwana  jako  produkt uboczny  może  być  ponownie  użyty  do wytwarzania  wodoru. Takie  systemy  zasilania byłyby bardzo korzystne dla ludzi żyjących  w  krajach  biednych  i  rozwijających się. Panele fotowoltaiczne znajdujące się na dachu mogą być wykorzystywane do obsługi systemu, stąd w ciągu dnia energia będzie generowana bezpośrednio z paneli fotowoltaicznych, a w ciągu całej doby z ogniw paliwowych napędzanych wodorem.
Łukasz Sojczyński
Źródło: www.cleantechnica.com