Termomodernizacja jest kluczem do zwiększenia efektywności energetycznej budynków.

Z kolei kluczem do efektywności samej termomodernizacji jest dobre rozpoznanie potrzeb i kompleksowa analiza obiektu. Działania te mogą uchronić przed modernizacją elementu, który w rzeczywistości ma znikomy wpływ na efektywność energetyczną całości. Jak zatem dokonać wyboru, aby jak najwięcej zyskać?

Podstawą analizy potencjału termomodernizacji, która zostanie przedstawiona, stał się dokument „Strategia modernizacji budynków: mapa drogowa 2050”. Zespół ekspertów z Krajowej Agencji Poszanowania Energii (KAPE) i Narodowej Agencji Poszanowania Energii (NAPE) przygotował zestawienie kilkunastu budynków referencyjnych różnego przeznaczenia, dla których, przy wykorzystaniu swojej autorskiej metody, oszacował ekonomiczny i techniczny potencjał termomodernizacji, dając tym samym przekrojowe spojrzenie na opłacalność i skuteczność przedsięwzięcia termomodernizacyjnego.

Jakie przyjęto założenia?
Autorzy opracowania dokonali dwóch bardzo ważnych założeń. Pierwsze dotyczyło maksymalnej powierzchni użytkowej, dla której możliwe będzie przeprowadzenie termomodernizacji, zaś drugie, rzeczywistej oszczędności energii, jaka będzie dzięki tym działaniom możliwa. Oba wskaźniki przyjęto na poziomie około 50%. Co kryje się za tymi liczbami? W przypadku modernizowanej powierzchni, nie uwzględniano obiektów, które zostały już ocieplone. Jak podaje GUS jest to około 50% budynków mieszkalnych w Polsce. Co za tym idzie – osoby, które już raz przeprowadziły termomodernizację, nie będą skłonne do kolejnych inwestycji w tym obszarze. Stąd spodziewany potencjał termomodernizacji pozostanie na poziomie tylko 50%, obejmując pozostałe budynki bez modernizacji. Dlaczego więc rzeczywiste oszczędności energii również oscylują w granicach 50% założonych teoretycznie oszczędności? Odpowiedzią jest sposób eksploatacji budynków, który często odbiega od tego założonego w modelu obliczeniowym. Przykładem może być różna, od obliczeniowych 20°C, temperatura wewnętrzna w pomieszczeniach lub też występowanie w budynku pomieszczeń nieogrzewanych, do których następuje ucieczka ciepła, co zwiększa jednocześnie zapotrzebowanie na energię użytkową.

Grupy budynków
Do analizy potencjału termomodernizacji przygotowano 13 budynków referencyjnych różnego przeznaczenia – od małych po wielkie obiekty. Uwzględnione zostały najbardziej powszechne typy budynków, pod uwagę wzięto również takie obiekty, jak np. szkoła czy szpital. Dla każdego z budynków przyjęte zostały powierzchnie przegród zewnętrznych oraz ustandaryzowane zapotrzebowanie na energię, które były podstawą do dalszych obliczeń.

Warianty
Opracowane zostały 4 warianty przedsięwzięć termomodernizacyjnych, różniące się od siebie grubością użytego materiału izolacyjnego. Dodatkowo w wariantach 3 i 4 uwzględniono zastosowanie wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła o sprawności maksymalnej 80%. We wszystkich przypadkach do obliczeń wybrano okna o współczynniku przenikania ciepła 0,9 W/m 2 K. Wykorzystując założenia poszczególnych wariantów, dla każdego z budynków referencyjnych określono prognozowane zużycie energii w zależności od zastosowanych działań, które zostało zestawione z prognozowanym zużyciem energii w stanie wyjściowym (bez termomodernizacji).

Budynki mieszkalne małe i duże (…)

Mieszkalne obiekty wielkopowierzchniowe – co może przysporzyć kłopotów? (…)

Obiekty wielkopowierzchniowe użyteczności publicznej (…)

Czytaj cały artykuł TUTAJ.

Ewelina Podlewska
www.termo24.pl

Źródło: GLOBEnergia 4/2015