Komórki PV na bazie perowskitu ze względu na swoje właściwości i znacznie niższe koszty produkcji są badane i budzą coraz więcej nadziei, ale też kontrowersji. 

Jak sugerują naukowcy pracujący z tym materiałem, ma on realne szanse zastąpić używany do tej pory w fototechnice i elektronice krzem. 
Zaletą ogniw na bazie perowskitu jest ich duża elastyczność. Dzięki niej możliwe jest umieszczanie komórek PV na dowolnych powierzchniach. 
 
Jedną z najbardziej znanych osób, jeśli chodzi o badania nad perowskitami jest polska naukowiec Olga Malinkiewicz. Nie tylko jednak jej firma Saule Technologies poszukuje możliwości i warunków rozwoju opracowywanej technologii. 
 
Wyścig trwa. Oxford PV, którego głównym celem jest rozwój technologii BIPV również wierzy w rozwój i komercjalizację opracowywanych technologii bazujących na perowskitach. 
Wykorzystują oni perowskity w tandemie – razem z krzemem krystalicznym, twierdząc, że zwiększa to wydajność ogniw od 2% – 4%. Zdaniem naukowców z Oxford PV, jest to najlepsza droga do sukcesu, ponieważ ogniwa otrzymywane w ten sposób mogą osiągać wydajność na poziomie okrągłych 25%. Rynek ten jest jednak trudny, ponieważ o tej technologii Oksford PV informował już ponad rok temu.  Szacowano wtedy, że do 2017 roku uda się skomercjalizować takie urządzenia i że właśnie rok 2017 będzie tym rokiem przełomowym dla rozwoju technologii opartych na perowskitach. 
 
W kolejce do sukcesu, poza Saule Technologies i Oxford PV ustawia się również australijski Dyesol, a lista wiodących uniwersytetów i instytutów badawczych, badających perowskity jest już obszerna i ciągle rośnie.
 
Perowskit należy do związków chemicznych zbudowanych z metali grup 1, 2 lub przejściowych, kationu o liczbie koordynacyjnej 6 i anionu tlenkowego. Minerał został odkryty w 1838 roku na Uralu przez L.A.Perowskiego. Perspektywiczny dla fotowoltaiki jest: CH3NH3PbI3 – metyloamonowy jodek ołowiu. 
 
Źródło: GLOBEnergia.pl, pv.magazine.com
 
 

Komercjalizacja perowskitów – wyścig trwa!

Komórki PV na bazie perowskitu ze względu na swoje właściwości i znacznie niższe koszty produkcji są badane i budzą coraz więcej nadziei, ale też kontrowersji.

Jak sugerują naukowcy pracujący z tym materiałem, ma on realne szanse zastąpić używany do tej pory w fototechnice i elektronice krzem.

Zaletą ogniw na bazie perowskitu jest ich duża elastyczność. Dzięki niej możliwe jest umieszczanie komórek PV na dowolnych powierzchniach.

Jedną z najbardziej znanych osób, jeśli chodzi o badania nad perowskitami jest polska naukowiec Olga Malinkiewicz. Nie tylko jednak jej firma Saule Technologies poszukuje możliwości i warunków rozwoju opracowywanej technologii.

Wyścig trwa. Oxford PV, którego głównym celem jest rozwój technologii BIPV również wierzy w rozwój i komercjalizację opracowywanych technologii bazujących na perowskitach.

Wykorzystują oni perowskity w tandemie – razem z krzemem krystalicznym, twierdząc, że zwiększa to wydajność ogniw od 2% – 4%. Zdaniem naukowców z Oksford PV, jest to najlepsza droga do sukcesu, ponieważ ogniwa otrzymywane w ten sposób mogą osiągać wydajność na poziomie okrągłych 25%. Rynek ten jest jednak trudny, ponieważ o tej technologii Oksford PV informował już ponad rok temu.  Szacowano wtedy, że do 2017 roku uda się skomercjalizować takie urządzenia i że właśnie rok 2017 będzie tym rokiem przełomowym dla rozwoju technologii opartych na perowskitach.

W kolejce do sukcesu, poza Saule Technologies i Oskford PV ustawia się również australijski Dyesol, a lista wiodących uniwersytetów i instytutów badawczych, badających perowskity jest już obszerna i ciągle rośnie.

Perowskit należy do związków chemicznych zbudowanych z metali grup 1, 2 lub przejściowych, kationu o liczbie koordynacyjnej 6 i anionu tlenkowego. Minerał został odkryty w 1838 roku na Uralu przez L.A.Perowskiego. Perspektywiczny dla fotowoltaiki jest: CH3NH3PbI3– metyloamonowy jodek ołowiu.