Dyrektywy o energii odnawialnej oraz etykietowaniu energetycznym – w tych dwóch dziedzinach Polska nie dostarczyła w wyznaczonym terminie do Brukseli informacji o pełnej transpozycji do prawa krajowego. Dlatego Komisja Europejska przesłała do Warszawy tzw. uzasadnioną opinię. Jeśli w ciągu dwóch miesięcy Polska nie wywiąże się ze swoich obowiązków, Komisja może przekazać wnioski do Trybunału Sprawiedliwości.

Energia odnawialna: fińskie, greckie i polskie ustawodawstwo nadal niezgodne z przepisami UE

Zwiększenie do przynajmniej 20% udziału energii odnawialnej w ogólnym zużyciu energii do 2020 r. to istotny warunek niezbędny do pobudzania trwałego rozwoju i konkurencyjności w Europie. Osiągnięcie tego celu uzależnione jest od zobowiązania się przez państwa członkowskie do pełnego wdrożenia wymogów prawa UE.

Termin wdrożenia przez państwa członkowskie dyrektywy (2009/28/WE) w sprawie energii ze źródeł odnawialnych upłynął dnia 5 grudnia 2010 r. Transpozycja przepisów UE w wyznaczonym terminie jest dla Komisji kwestią priorytetową, szczególnie ze względu na to, że niepotrzebne opóźnienia przy ich wdrażaniu mogą zagrozić osiągnięciu celu UE w zakresie energii odnawialnej. Finlandia, Grecja i Polska nie poinformowały jeszcze jednak Komisji o pełnej transpozycji dyrektywy do prawa krajowego.

W tej sytuacji Komisja podjęła w dniu dzisiejszym decyzję o skierowaniu uzasadnionych opinii do wymienionych państw członkowskich. Jeśli nie wywiążą się one ze swoich obowiązków prawnych w terminie dwóch miesięcy, Komisja może skierować sprawy do Trybunału Sprawiedliwości.
Kontekst

UE zobowiązała się do osiągnięcia 20% udziału energii odnawialnej w ostatecznym zużyciu energii oraz 10% udziału energii odnawialnej w transporcie. Ramy regulacyjne, jakie stwarza dyrektywa o energii odnawialnej, są jednym z podstawowych czynników warunkujących osiągnięcie tych celów.

Zgodnie z dyrektywą każde z państw członkowskich musi zrealizować swoje cele krajowe w zakresie udziału energii odnawialnej w całkowitym zużyciu energii. Państwa członkowskie muszą przyjąć przepisy ułatwiające na przykład dostęp do sieci dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, a także określić procedury administracyjne i procedury planowania, aby osiągnąć te cele. Dyrektywa nakłada też wymóg wprowadzenia przepisów dotyczących gwarancji pochodzenia, zapewnienia informacji i szkoleń. Ponadto, jeżeli docelowy odsetek w transporcie planuje się osiągnąć przy zastosowaniu biopaliw, muszą one spełniać kryteria zrównoważonego rozwoju.


Etykietowanie energetyczne: Komisja wzywa Republikę Czeską i Polskę do przyjęcia prawodawstwa przyjaznego konsumentom
Dyrektywa o etykietowaniu energetycznym jest kluczowym narzędziem promowania efektywności energetycznej oraz podnoszenia świadomości konsumentów. Celem etykiet efektywności energetycznej jest dostarczenie konsumentom informacji porównawczych o zużyciu energii przez nabywane przez nich produkty i sprawienie tym samym, że będą oni podejmowali bardziej opłacalne i zapewniające oszczędność energii decyzje. Ponadto system ten zachęca producentów do opracowywania produktów charakteryzujących się wysokim współczynnikiem efektywności energetycznej. Natomiast wspólne, unijne progi efektywności energetycznej (B, A, A+ itp.) zapewniają państwom członkowskim jasne ramy, jeśli chodzi o wymogi dotyczące zakupów. Ramy te są również przydatne dla innych zainteresowanych stron, takich jak przedsiębiorstwa prywatne, w ich działalności reklamowej.

Prawodawstwo UE ma na celu zapewnienie tych możliwości we wszystkich krajach. Pomimo wezwań do usunięcia uchybienia przesłanych dnia 18 lipca 2011 r., Republika Czeska i Polska nie poinformowały jeszcze Komisji o dokonaniu pełnej transpozycji dyrektywy do ich krajowego ustawodawstwa.

W tej sytuacji Komisja podjęła decyzję o skierowaniu do tych państw członkowskich uzasadnionych opinii. Jeśli nie wywiążą się one ze swoich obowiązków prawnych w terminie dwóch miesięcy, Komisja może skierować sprawy do Trybunału Sprawiedliwości.
Kontekst
Postępowania w sprawie naruszenia przepisów prawa odnoszą się do dyrektywy w sprawie etykietowania energetycznego 2010/30/UE, która obejmuje wszystkie produkty związane z energią, ich reklamowanie i wykorzystanie w dziedzinie zamówień publicznych.

UE zobowiązała się do obniżenia emisji gazów cieplarnianych o 20% w porównaniu do poziomu z 1990 r. i zmniejszenia o 20% własnego zużycia energii poprzez podniesienie efektywności energetycznej do roku 2020. Etykietowanie energetyczne ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia tych celów.
Oszacowano, że środki wdrożone do tej pory w ramach poprzedniej dyrektywy w sprawie etykietowania energetycznego 92/75/EWG (dotyczącej lodówek i zamrażarek, pralek, suszarek bębnowych, zmywarek do naczyń, oświetlenia gospodarstw domowych, urządzeń klimatyzacyjnych i kuchenek) obecnie pozwalają zaoszczędzić około 40/50 terawatogodzin rocznie, co odpowiada rocznemu zużyciu energii elektrycznej przez Portugalię.