Do spalania peletu wykorzystuje się specjalistyczne kotły stałopalne, będące urządzeniami nowoczesnymi, zaawansowanymi technologicznie z bogatą automatyką. Kotły te nie wymagają bieżącej obsługi. Charakteryzują się wysoką sprawnością energetyczną i wysokimi walorami użytkowymi. Pelet jest jednak paliwem stałym, przez co jego spalanie niesie ze sobą pewną specyfikę w zakresie palników do spalania peletu oraz jakości dostarczanego paliwa. Kotły na pelet w zakresie średnich i dużych mocy wyposażone są w palniki retortowe (fot. 1).

 

kocioł z palnikiem na peletyZasada ich działania jest stosunkowo prosta, paliwo dostarczane jest podajnikiem ślimakowym do komory spalania z magazynu pośredniego. Podajnik ślimakowy, zwany stokerem, znajduje się w dolnej części palnika, komora spalania mieści się zaś w jego górnej części. Paliwo jest wypychane do komory spalania od dołu przez otwór w podstawie palnika, tworząc charakterystyczny kopiec. Spalanie ma miejsce na pobocznicy, powierzchni zewnętrznej kopca, zasilanie natomiast odbywa się od wewnątrz kopca. W podstawie palnika oraz jego górnej części (fot. 2) znajdują się dysze doprowadzające powietrze do spalania. W podstawie palnika, tzw. talerzu, znajdują się dysze powietrza pierwotnego, w górnej części po obwodzie, tzw. garze, znajdują się od dołu dysze powietrza wtórnego pierwszego, powyżej zaś dysze powietrza wtórnego drugiego. Palnik kotła na pelet, dzięki swej skomplikowanej konstrukcji, umożliwia prowadzenie spalania z wysoką sprawnością w szerokim zakresie mocy w sposób płynny. Aby jednak mógł pracować zgodnie z oczekiwaniami, dostarczane paliwo musi być odpowiedniej jakości. Szczególnie dotyczy to zawartości substancji mineralnych, które nie ulegną spaleniu. W Europie występuje kilka norm dotyczących peletu, istnieją znaczne różnice w zakresie wymagań jakościowych. Należy uwzględnić zmieniające się w czasie, za sprawą absorpcji wilgoci z powietrza podczas magazynowania u użytkownika, parametry paliwa. Poważnym problemem jest niestosowanie się niektórych producentów peletu do norm i technologii. Dotyczy to złej jakości surowca oraz niskich parametrów pracy urządzeń, w których jest formowany pelet. Niska jakość surowca oznacza, że do procesu peletyzacji zostaje wykorzystane drewno nieokorowane lub zawierające korę w stanie wolnym, rozproszoną pomiędzy kawałkami drewna okorowanego. Do zanieczyszczeń należy też kwarc – minerał zaabsorbowany w korze lub stanie wolnym, pobrany z gruntu w trakcie transportu i wstępnej obróbki drewna. Kora drzewna spala się w wyższej temperaturze niż czyste drewno, przez co temperatura w komorze spalania rośnie. W wyniku tego dochodzi do zeszklenia….

 

Grzegorz Ojczyk
Herz

Czytaj całość w GlobEnergia 5/2011

okładka-globenergia-5-2011Image58