Krajowy plan działania – cele i założenia

 

Krajowy plan działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych (KPD) przedłożony przez ministra gospodarki został przyjęty przez Radę Ministrów dnia 7 grudnia 2010 roku, natomiast dnia 9 grudnia 2010 roku został przesłany do Komisji Europejskiej. Jest on realizacją zobowiązań wynikających z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2009/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 roku, w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych.

 

Krajowy plan działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych został opracowany na podstawie schematu stworzonego przez Komisję Europejską (decyzja Komisji 2009/548/WE z dnia 30 czerwca 2009 roku ustanawiająca schemat krajowych planów działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych na mocy dyrektywy 2009/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady). Zgodnie z założeniami KPD rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii ma w znaczący sposób przyczynić się do zaspokojenia stale wzrastającego zapotrzebowania na energię w Polsce, przełożyć na pozytywny efekt ekologiczny, dzięki ograniczeniu emisji zanieczyszczeń, jak również zmniejszyć stopień uzależnienia od dostaw energii importowanej spoza granic kraju.

 

Poprawa poziomu dywersyfikacji dostaw oznacza w praktyce zwiększenie udziału energetyki rozproszonej, bazującej na wykorzystaniu surowców lokalnych. Niewątpliwie przełoży się to na rozwój dotychczas słabo rozwiniętych regionów, obfitujących w zasoby energii odnawialnej, a także znajdzie swe odzwierciedlenie we wzroście zatrudnienia w sektorze gospodarki dzięki realizacji nowych inwestycji.

 

zobacz także:

Geotermia podstawy

 

Krajowy plan działania określa cele państwa w zakresie udziału energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych w sektorach transportowym, sektorze energii elektrycznej, a także sektorze ogrzewania i chłodzenia w roku 2020, przy czym uwzględniony został wpływ innych środków polityki efektywności energetycznej na finalne zużycie energii, jak również odpowiednie kroki , jakie należy podjąć w celu osiągnięcia krajowych celów ogólnych w zakresie udziału OŹE w wykorzystaniu energii finalnej i wypełnienia zobowiązań wynikających z dyrektywy 2009/28/WE. Dokument określa również współpracę pomiędzy organami na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, a także przybliża szczegółowe prognozy na temat udziału odnawialnych źródeł energii, jakie zawarte były w Polityce energetycznej Polski do roku 2030, przyjętej przez Radę Ministrów w 2009 roku. Zgodnie z założeniami Polska do 2020 roku powinna osiągnąć poziom 15,5% udziału energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, w zużyciu energii końcowej brutto, w sposób zrównoważony, przy czym kluczem do osiągnięcia celu mają być głównie rozwój energetyki wiatrowej oraz zwiększenie wykorzystania biomasy.

 

 

Założenia krajowego planu działania dotyczące geotermii

 

Energia geotermalna stanowi na świecie bardzo istotną gałąź wśród odnawialnych źródeł energii. Stale odnotowuje się wzrost instalowanej mocy, a udział produkcji energii jest również coraz większy. Rozwijane są nowe technologie, stale udoskonalane są też te już istniejące. Rozwój geotermii wpływa pozytywnie zarówno na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego kraju, jak i na efekt ekologiczny dzięki wykorzystaniu czystej energii.

 

Warunki geotermalne w Polsce

 

Polska znajduje się w strefie dobrych warunków geotermalnych i ma znaczne zasoby geotermalne nadające się do bezpośredniego wykorzystania, głównie w zakresie ciepłownictwa. Rozwój geotermii i zagospodarowanie energii zakumulowanej pod powierzchnią Ziemi może znacząco przyczynić się do wzrostu udziału odnawialnych źródeł energii w bilansie energetycznym kraju i pozwolić wypełnić zobowiązania międzynarodowe oraz pomóc w realizacji strategii energetycznej kraju.

 

Polska leży poza strefami aktywności wulkanicznej, w związku z czym strumień cieplny na obszarze kraju waha się w przedziale wartości średnich i niskich, od ok. 25-40 mW/m2 w obrębie platformy prekambryjskiej, 50- 90 mW/m2 w obszarach platformy paleozoicznej do 50-80 mW/m2 w rejonach Karpat. W Polsce występują zatem zasoby geotermalne niskotemperaturowe, a zlokalizowane tu baseny sedymentacyjno-strukturalne odznaczają się udokumentowanymi temperaturami eksploatacyjnymi wód na poziomie od 20 do 86 0C. Całkiem realne jest jednak dalsze rozpoznanie zasobów eksploatacyjnych wód geotermalnych o temperaturze 80-900C, a lokalnie nawet przekraczających 1000C. W związku z położeniem poza strefami współczesnej aktywności wulkanicznej lub aktywności tektonicznej, praktycznie nie ma w Polsce warunków do występowania złóż wysokotemperaturowych (złóż gorących par), nadających się do bezpośredniego wykorzystania przy produkcji energii elektrycznej. Realną perspektywą jest natomiast udostępnienie i wykorzystanie zasobów wód geotermalnych o stosunkowo wysokich temperaturach, a także wydajnościach, występujących na dość niewielkich głębokościach rzędu 1500-2200 m.

 

Obszary odznaczające się w Polsce optymalnymi warunkami występowania złóż wód geotermalnych pokrywają się równocześnie w znacznym stopniu z rozbudowanymi rejonami i obszarami miejskimi, co stwarza szansę na ich kaskadowe wykorzystanie w szerokim zakresie temperatur, pod warunkiem korzystnych warunkach lokalnych. W praktyce oznacza to odzysk ciepła w miarę spadku temperatury na kolejnych wymiennikach ciepła, począwszy od ogrzewania budynków, szklarni, hodowli ryb oraz innych zwierząt, suszenia produktów rolnych i przemysłowych, podgrzewania gleby, aż do basenów kąpielowych i balneoterapii. Najczęściej jednak energia geotermalna wykorzystywana jest w Polsce selektywnie – tylko do celów grzewczych na potrzeby sektora komunalno-bytowego. Koszt pozyskania jednostki ciepła przy wykorzystaniu energii geotermalnej w obu przypadkach może być jednak konkurencyjny w stosunku do produkcji opartej na tradycyjnych nośnikach energii. ….

 

Marcelina Cherjan

Czytaj całość w GlobEnergia 4/2011

okładka-globenergia-4-2011Image32