W Canberze na Australian National University (ANU) stworzono największy paraboidalny, talerzowy koncentrator słoneczny (fot. 1). Jest to prototyp zaprojektowany docelowo na potrzeby wielkoskalowego systemu energetycznego opartego na wykorzystaniu energii słonecznej.

Talerz ma powierzchnię 400 m2, zbudowany jest z trójkątnych elementów z cienkiego szkła zawierających małe ilości żelaza, pokrytego od spodu srebrem  (fot. 5). Elementy te są na stałe przytwierdzone do cienkiej metalowej blachy stanowiącej podłoże. Ponadto urządzenie wypozażone jest w mechanizm pozwalający na dwuosiowe śledzenie ruchów słońca.

Mimo że Canberra jest umiarkowanie słoneczna, system generuje około 2 GWh energii elektrycznej rocznie i 4 GWh energii cieplnej. Dzięki zwiększeniu gamy możliwości wykorzystania produkowanej w ten sposób energii (np. rozwój akwakultury), system może stać się jeszcze bardziej efektywny. Obecnie instalacja jest w stanie dostarczyć energię elektryczną dla około 100 gospodarstw domowych.

Konstruktorzy instalacji są zdania, że tego typu rozwiązanie mogłoby w 100% zaspokoić zapotrzebowanie na energię elektryczną Australii. W tym celu należałoby pokryć urządzeniami obszar kilkakrotnie większy od powierzchni stanu wynoszącej 805,6 km2, do którego przynależy Canberra, przy czym powierzchnia poszczególnych urządzeń skupiających musiałaby być porównywalna z rozwiązaniem zaproponowanym przez naukowców z ANU.

Zdolność do wykazania unikalnej technologii zdolnej do dostarczania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych na skalę przemysłową jest zdecydowaną zaletą projektu. Argumentem przemawiającym na jego korzyść jest także przewaga koncentratora talerzowego nad innymi systemami solarnymi w zakresie wytwarzania wyższej temperatury, a tym samym wyższej wydajności niż wydajność systemów wykorzystujących inne metody skupiania energii słonecznej.

Cały artykuł – GLOBEnergia 1/2009
fotowoltaika