Najważniejszą normą z punktu widzenia użytkownika pompy ciepła jest norma EN 14511 uwzględniająca najnowsze założenia dotyczące metod badania COP, czyli chwilowej sprawności urządzenia. Składa się ona z 4 części: definicje, warunki i metody badania pomp ciepła oraz wymagania stawiane tym urządzeniom.

Warto zwrócić uwagę na to, czy producent odniósł się do całości, a nie tylko do części normy.

Nieobowiązująca już norma PN-EN 255, do której sporadycznie odnoszą się niektórzy producenci, ustalała wymaganą różnicę temperatur obiegu grzewczego wynoszącą 10 K oraz nie uwzględniała energii elektrycznej zużywanej na potrzeby pomp obiegowych do pokonania oporów parowacza i skraplacza.

Obowiązująca producentów norma EN 14511 uwzględnia natomiast, oprócz poboru energii elektrycznej przez sprężarkę, także pobór energii przez pompę obiegową dolnego źródła ciepła do pokonania oporów parowacza, regulatora, wentylatora, a także narzuca różnicę temperatur górnego źródła na poziomie 5 K.

Efektywność określona w oparciu o normę 255 może powodować zawyżanie COP nawet do 10% w stosunku do EN 14511. Za badania urządzeń przy obciążeniu częściowym jest odpowiedzialna inna europejska norma – EN 14825. Określa ona m.in. metody obliczania sezonowego wskaźnika efektywności energetyczne SCOP oraz COP w trakcie pracy urządzania przy częściowym obciążeniu, czyli kiedy w danej chwili moc pompy ciepła jest wyższa niż wymagane obciążenie cieplne budynku.

Dodatkowo uwzględnia pracę grzałki elektrycznej jako szczytowego źródła ciepła w układach monoenergetyczych oraz energię elektryczną potrzebną do pracy pompy obiegowej w układach z buforem.

Innym, ważnym z punktu widzenia klienta, symbolem jest Europejski Znak Jakości dla Pomp Ciepła EHPA-Q, który nie tylko narzuca dodatkowe wymagania do spełnienia przez samo urządzenie, ale także potwierdza jakość wykonania. Producent musi zapewnić m.in. gwarancję do części zamiennych na okres 10 lat oraz posiadać rozbudowaną sieć serwisową na terytorium kraju, umożliwiającą pojawienie się serwisanta do 24h w przypadku awarii (na podstawie: PORT PC).

W przypadku braku znaku jakości EHPA-Q warto dowiedzieć się, czy deklarowane przez producenta COP, sprawdzone zgodnie z normą EN 14511, zostało potwierdzone przez niezależny, autoryzowany ośrodek akredytacji, ponieważ certyfikacja urządzenia nie jest obowiązkiem producenta.

Jeśli pompa ciepła nie posiada znaku jakości EHPA-Q ani nie została przebadana w wyżej wspomnianym ośrodku, COP podawane przez producenta jest jedynie jego deklaracją.

Etykiety energetyczne to kolejne udogodnienie dla klienta, ułatwiające ocenę pompy ciepła. Przedstawiają one klasę energetyczną urządzenia oraz sprawność dla trzech stref klimatycznych (ciepłej, umiarkowanej i zimnej) i dwóch rożnych temperatur zasilania systemu grzewczego, 35°C oraz 55°C, co razem daje 6 rożnych mocy grzewczych dla jednego urządzenia. Co ciekawe, Polska jest zakwalifikowana w najzimniejszej strefie (podobnie jak cała Skandynawia), jednak w rzeczywistości wydaję się być bliższa klimatowi umiarkowanemu.

Każdy ceniący się producent zwróci uwagę na certyfikację swojego urządzenia według obowiązujących norm europejskich, które to powinny stać się obligatoryjne w przypadku wykorzystania danego urządzenia w staraniach o dofinansowanie. W celu weryfikacji pompy ciepła można sprawdzić bazę urządzeń posiadających znak EHPA-Q na stronie Polskiej Organizacji Rozwoju Technologii Pomp Ciepła.

Źródło: GLOBEnergia 1/2017

Krzysztof Grobel

Redaktor GLOBEnergia