Technologia konwersji oceanicznej energii cieplnej (Ocean Thermal Energy Conversion – OTEC) ma długoletnią historię, ponieważ już w 1881 roku Jacques Arsene d’Arsonval zaproponował odzyskiwanie energii termicznej z wód oceanicznych, a w 1940 roku jego student, Georges Claude, zaprojektował pierwszy eksperymentalny otwarty system OTEC. System wyprodukował 22 kW elektryczności za pomocą turbiny niskiego ciśnienia. Od tego momentu w wielu krajach rozpoczęto prace nad tą technologią. We Francji, Japonii, Stanach Zjednoczonych (na Hawajach), w Wielkiej Brytanii powstało wiele projektów, jednak żaden z nich nie rozpoczął pracy na skalę przemysłową. W listopadzie 2010 roku korporacja Lockheed Martin dostała od Dowództwa Morskich Obiektów Inżynierskich Stanów Zjednoczonych (United States Naval Facilities Engineering Command) kontrakt na kwotę 4,4 mln USD na realizację pilotażowej elektrowni oceanotermicznej o mocy 10 MW u wybrzeży Hawai. Kontrakt ten jest aneksem do wcześniejszej umowy, podpisanej w 2009 roku, na kwotę 8,1 mln USD. Doświadczenie firmy Lockheed Martin w zakresie technologii OTEC sięga lat 70. ubiegłego wieku, kiedy to stworzono pierwszą 50-kilowatową, pokazową instalację z obiegiem zamkniętym. Instalacja nazwana „Mini-OTEC” zainstalowana została na barce Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych.

 

Zobacz także:

Wykorzystanie fal morskich

 

Zasada działania

 

Technologia OTEC wykorzystuje różnice temperatur między ogrzaną, przez promieniowanie słoneczne, powierzchniową warstwą wód oceanicznych a zimną wodą z głębi oceanu. Aby instalacja OTEC mogła efektywnie pracować, gradient temperatury wykorzystywanych warstw wody powinien wynosić 360F, czyli ok. 200C. W takiej instalacji produkcja elektryczności odbywa się w cyklu zamkniętym, otwartym lub hybrydowym. W cyklu otwartym czynnikiem roboczym jest ciepła woda powierzchniowa, natomiast w zamkniętym stosuje się czynnik o niższej niż woda temperaturze wrzenia.

Magda Wojdyła

 

Czytaj całość

Globenergia 1/2011

okladka-1-2011Image77