Klasztor oo. Karmelitów Bosych wraz z przyległym kościołem powstał w latach 1897–1899. Pierwszym budowniczym był o. Rafał Kalinowski (późniejszy święty).

Podczas trwania obu wojen światowych budynki ocalały i nie uległy dużym zniszczeniom. Po drugiej wojnie światowej znaczną część budynków władze komunistyczne zabrały i zorganizowały tam szpital rejonowy. Dopiero w latach 80. i 90. XX w. karmelici stopniowo odzyskiwali swoją zrabowaną własność. Obecnie w klasztorze mieści się Centrum im. Jana Pawła Wielkiego, w którym koordynowane są działania edukacyjne, kulturalne i pielgrzymkowe dla dziesiątków tysięcy pielgrzymów i turystów odwiedzających Wadowice. Organizowane są tu rekolekcje i dni skupienia dla tych, którzy pragną pogłębić swoje życie religijne. (…)

W sezonie grzewczym 2005/2006 problem braku mocy nie okazał się zbyt dokuczliwy, ponieważ zakon prowadził generalny remont obiektu wyłączając dużą część z eksploatacji. W ramach tych prac wykonana została także nowa instalacja centralnego ogrzewania – zaprojektowana i zrealizowana do współpracy z niskotemperaturowym źródłem ciepła.

Zapotrzebowanie mocy cieplnej obiektu wynosi:

  • instalacja centralnego ogrzewania 382 kW,
  • instalacja ciepłej wody użytkowej 50 kW,
  • wentylacja mechaniczna 136 kW.

Od 2006 roku źródłem ogrzewania oraz przygotowywania ciepłej wody użytkowej w klasztorze stały się pompy ciepła Alpha-InnoTec typu glikol/woda serii Professionell. Cztery jednostki SWP 1250 o łącznej mocy grzewczej 500,4 kW i współczynniku wydajności 4,3 przy B0/W35 czerpiąc ok. 75% energii z ziemi za pomocą kolektora gruntowego pionowego, a w pozostałych 25% wykorzystując energię elektryczną, zasilają w ciepło budynek klasztoru w Wadowicach. Jest to nowoczesna technologia wychodząca naprzeciw programom zmierzającym do wzrostu wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych, pozwalająca zredukować emisję takich zanieczyszczeń, jak: SO2, NO2, CO, CO2, pyłu i sadzy.

Dolnym źródłem ciepła dla pomp ciepła są sondy pionowe składające się ze 160 odwiertów o łącznej głębokości 7200 metrów. Kolektor pionowy pracuje w tzw. układzie Tichelmanna, a obieg 30-procentowego roztworu glikolu propylenowego wymuszają pompy obiegowe dolnego źródła ciepła. Pojemność układu dolnego źródła wynosi 41,22 m3, a ilość czystego glikolu propylenowego do napełnienia układu – 12,37 m3. Łączna powierzchnia zabudowy budowli kolektora gruntowego to 13 408,8 m2.

Pompy ciepła w Klasztorze Karmelitów Bosych

Reasumując, zestawienie najważniejszych parametrów całej instalacji wygląda następująco…

Na powyższym przykładzie widać, że pompy ciepła bardzo dobrze nadają się do ogrzewania budynków wielkopowierzchniowych, również wykonanych według starszych technologii, takich które spotyka się w budownictwie sakralnym.

Dorota Cegłowska, Przedsiębiorstwo „Hydro-Tech” Konin

 

Cały artykuł – GLOBEnergia 1/2010

pompy ciepła w klasztorach