Podczas spotkania podjęto się dyskusji na temat rozbieżności występujących pomiędzy zadeklarowanym w ofercie terminem pierwszego wytworzenia energii, a rzeczywistą datą wytworzenia tej energii po raz pierwszy. W kilku przypadkach jest ona odpowiednio wcześniejsza lub późniejsza w stosunku do daty wskazanej w ofercie. Rozmawiano na temat wolumenu energii elektrycznej objętego obowiązkiem zakupu, względem ilości energii zadeklarowanej do wytworzenia w poszczególnych latach kalendarzowych. Toczono również dyskusję o dopuszczalności wprowadzania kar umownych. Zastanawiano się nad wysokościami tych kar.

Prezes URE, uwzględniając brzmienie obowiązujących regulacji prawnych oraz występujące stany faktyczne, wystosował rekomendacje.

Po pierwsze, uczestnik aukcji obowiązany jest do:

  • Wytworzenia po raz pierwszy energii elektrycznej z OZE w instalacji, która powstanie lub zostanie zmodernizowana po dniu przeprowadzenia aukcji, w terminie 48 miesięcy od dnia zamknięcia aukcji. W przypadku energii elektrycznej wytworzonej w instalacji OZE wykorzystującej energię promieniowania słonecznego – w terminie 24 miesięcy od dnia zamknięcia aukcji. Wykorzystującej siłę wiatru na morzu – w terminie 72 miesięcy od dnia zamknięcia aukcji;
  • Rozpoczęcia wytwarzania energii elektrycznej w instalacji OZE nie później niż pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca od miesiąca, w którym nastąpiło zamknięcie aukcji.

Zdaniem Prezesa URE nie istnieje w przepisach ustawy OZE norma prawna, która wykluczałaby możliwość rozpoczęcia wytwarzania energii elektrycznej w terminie wcześniejszym lub późniejszym niż zadeklarowany. Wytworzenie po raz pierwszy albo rozpoczęcie wywarzania energii elektrycznej – w zależności od rodzaju instalacji – musi nastąpić po zamknięciu aukcji, a przed upływem terminu wskazanego w art. 79 ust. 3 pkt 8 ustawy OZE.

Odnośnie kolejnego tematu podjętego podczas spotkania, uczestnik aukcji oferuje ilość energii elektrycznej jaką w przypadku wygrania aukcji, planuje wytworzyć i sprzedać w kolejnych  latach kalendarzowych. Rozliczenie obowiązku wytworzenia energii elektrycznej przez wytwórcę,  następuje po zakończeniu okresu każdych trzech pełnych lat kalendarzowych, w którym przysługiwało wsparcie oraz po zakończeniu okresu wsparcia. Wytwórca zobowiązany jest do realizacji planu wytwarzania energii elektrycznej w oparciu o okresy roczne. Z uwagi jednak na przyjęte trzyletnie okresy rozliczeniowe, za dopuszczalne należy uznać rozwiązanie umowne.  Otóż wytwórca będzie mógł dokonywać przesunięć w ramach rocznych wolumenów wytwarzanej energii elektrycznej., ale wyłącznie do wysokości sumy ilości energii elektrycznej zadeklarowanej w ofercie w okresie trzech pełnych kolejnych lat kalendarzowych.

Okresy te mają zastosowanie do rozliczeń między wytwórcami, a sprzedawcami zobowiązanymi. Wytwórca może rozliczyć ilość energii elektrycznej większą niż zadeklarował na dany rok w treści oferty. Rozliczenie może następować wyłącznie do wolumenu energii elektrycznej stanowiącego sumę jej ilości zadeklarowanej w ofercie dla okresu trzyletniego.

Przedstawiciele obecnych sprzedawców zobowiązanych obecni podczas spotkania zadeklarowali dokonanie modyfikacji odpowiednich klauzul w umowach na sprzedaż energii elektrycznej. Celem jest dostosowanie ich na wypadek zmiennej generacji energii elektrycznej przez wytwórców będących stroną tych umów. Deklaracja ta zyskała akceptację przedstawicieli operatora rozliczeń energii odnawialnej, w kontekście planowanych wypłat na pokrycie ujemnego salda.

Odnośnie konstrukcji umów na sprzedaż,  Ustawa OZE szczegółowo nie określa treści umowy na sprzedaż energii elektrycznej. Wskazuje jedynie na jej istotne przedmiotowo – podmiotowe postanowienia. W konsekwencji, strony mają swobodę w kształtowaniu treści tego rodzaju kontraktu, przy zachowaniu jego obligatoryjnych elementów. Aktualnie najwięcej wątpliwości rodzi wymóg uregulowania w umowie odpowiedzialności stron za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy. Ustawa OZE nie wyklucza możliwości zawierania w tego typu umowach zapisów o karach umownych. Dyskusyjna pozostaje natomiast wysokość tego rodzaju sankcji.

Kara umowna powinna być wyrażona wprost w pieniądzu albo przez wskazanie parametrów odnoszących się do zabezpieczonego świadczenia, które umożliwiają ustalenie jej wysokości.

Postanowienia umowne określające naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania,  powinny mieć proporcjonalny charakter. Nie powinny stanowić źródła wzbogacenia się poszkodowanego. Nie powinny też przewyższać szkody strony umowy zobowiązanej do zakupu energii elektrycznej. Wysokość kar umownych nie powinna być wygórowana.

Źródło: URE

Redakcja GLOBEnergia