Patrząc globalnie, kluczowym czynnikiem wpływającym na rozwój rynku jest zapotrzebowanie na czyste i zdywersyfikowane źródła energii. 

 
Z politycznego punktu widzenia, Europa w pewnym sensie pokazuje sposób wsparcia morskich farm wiatrowych. Duży udział mocy operacyjnej w wiodących krajach, takich jak Niemcy czy Wielka Brytania, został aktywowany dzięki opłatom za wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych. Takie opłaty mogą przyjmować formę stałych taryf tzw. FITs (ang. feed-in tariffs) w Niemczech lub certyfikatów tzw. ROCs (ang. Renewables Obligation Certificates) w Wielkiej Brytanii. Inne kraje z obiecującą polityką w aspekcie morskich farm wiatrowych, jak Holandia, Francja, czy Belgia stosują podobne mechanizmy rynkowe oraz konkurencyjne mechanizmy wsparcia dla morskiej energetyki wiatrowej. 
 
Najnowsze przetargi projektów, działalność budowlana, zamówienia turbin oraz ustalenia finansowe pokazują, że wymienione mechanizmy są w stanie obniżyć koszty energii wiatrowej dla konsumenta i podatnika, jednocześnie umożliwiając budowanie morskich farm wiatrowych dużej mocy. Na przykład w Danii, najbardziej konkurencyjna stawka na projekt o mocy 400 MW okazała się 32% tańsza niż bezpośrednio poprzedzająca go propozycja, co jednocześnie oznacza najniżej wyceniony projekt na duńskich wodach spośród nagrodzonych dotychczas ofert. 
Tabliczki znamionowe turbin wiatrowych według projektu i roku (zainstalowanych, w budowie oraz tych szczegółowo już zaplanowanych) pokazują, że technologia turbin wciąż kontynuuje swój rozwój i stale będzie nabierać wzrostu.. Jest to szczególnie widoczne w przypadku większych turbin z przedziału 5 do 8 MW oraz tych, w których wciąż wzrasta średnica wirnika (zasięg od 150 do 180 metrów). Kluczowym aspektem tego wzrostu jest maksymalizacja produkcji mocy na fundament. Udział wydatków inwestycyjnych (CAPEX) dla morskich konstrukcji fundamentowych, będący na poziomie 20-25% jest wyższy niż CAPEX dla lądowych projektów, z dodatkiem podmorskich połączeń elektrycznych. Zatem, im więcej energii może być generowane na danym fundamencie, tym niższy współczynnik LCOE dla morskich projektów. 
 
Ze względu na wzrost rozmiarów i mas turbin, rozwiązania i technologie fundamentów wymagają ścisłej korelacji z tymi zmianami. Analiza udziału w rynku poszczególnych rodzajów fundamentów dla wszystkich zainstalowanych mocy na morzu pokazuje, że stalowe monopale (ang. monopile) są obecnie liderem rynku  – w 75% zainstalowanej mocy wśród morskich farm wiatrowych w 2015 roku jako technologię fundamentowania wykorzystano monopale. Jednakże ze względu na zróżnicowaną rzeźbę dna morskiego oraz duże głębokości, często wdraża się także inne rozwiązania technologiczne, jak np. stalowe stopy (ang. steel jacket) oraz stalowe konstrukcje tzw. tripods. 
 
Porównując sektor energetyki lądowej oraz morskiej w aspekcie sprzedawców, można powiedzieć,  że w tej drugiej grupie są oni zdecydowanie mniej aktywni. Wiodący udział w rynku globalnej mocy zainstalowanej na morzu posiada firma Siemens. Kolejne znaczące firmy to Vestas, Senvion oraz Adwen (która reprezentuje współpracujące ze sobą firmy Areva i Gamesa).  
Prognoza dla morskiej energetyki wiatrowej pokazuje, że rynek ten uzależniony jest od kilku kluczowych krajów, takich jak Wielka Brytania, Niemcy, Holandia, Francja, Belgia czy Chiny. Rynek farm morskich powiększa się coraz bardziej w kilku wybranych państwach, gdzie ambicje rozwoju dopasowane zostały do polityki wspierającej. 5-letnia prognoza (uwzględniająca moc potwierdzoną w 4 kwartale 2015 roku) pokazuje, że rynek spodziewa się zainstalowania ponad 24 GW mocy w energetyce morskiej w okresie 5 lat przy skumulowanym rocznym wskaźniku wzrostu (CAGR) na poziomie 33,1%. Ponadto przewiduje się, że skumulowana moc całkowita przekroczy w tym sektorze 32 GW już z początkiem roku 2020. 
 
Źródło: Offshore Wind Market Update, Navigant Research