Aby pobrać plik w wersji pdf kliknij:
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne.

Znowelizowana
Na dzień 9 sierpnia 2010 r.

USTAWA
z dnia 10 kwietnia 1997 r.
Prawo energetyczne.
(Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, Nr 104, poz. 708, Nr 158, poz. 1123 i Nr 170, poz. 1217, z 2007 r.
Nr 21, poz. 124, Nr 52, poz. 343, Nr 115, poz. 790 i Nr 130, poz. 905, z 2008 r. Nr 180, poz. 1112
i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 69, poz. 586, Nr 165, poz. 1316, Nr 215, poz. 1664 oraz
z 2010 r. Nr 21, poz. 104 i Nr 81, poz. 530)

Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1. Ustawa określa zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i
warunki zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności
przedsiębiorstw energetycznych, a także określa organy właściwe w sprawach gospodarki
paliwami i energią.
2. Celem ustawy jest tworzenie warunków do zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia
bezpieczeństwa energetycznego, oszczędnego i racjonalnego użytkowania paliw i energii,
rozwoju konkurencji, przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli,
uwzględniania wymogów ochrony środowiska, zobowiązań wynikających z umów
międzynarodowych oraz równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców
paliw i energii.
3. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) wydobywania kopalin ze złóż oraz bezzbiornikowego magazynowania paliw w zakresie
uregulowanym ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005
r. Nr 228, poz. 1947);
2) wykorzystywania energii atomowej w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 10 kwietnia
1986 r. – Prawo atomowe (Dz. U. Nr 12, poz. 70, z późn. zm.).

Art. 2. (uchylony).


Art. 3.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) energia – energię przetworzoną w dowolnej postaci;
2) ciepło – energię cieplną w wodzie gorącej, parze lub w innych nośnikach;
3) paliwa – paliwa stałe, ciekłe i gazowe będące nośnikami energii chemicznej;
3a) paliwa gazowe – gaz ziemny wysokometanowy lub zaazotowany, w tym skroplony gaz
ziemny oraz propan-butan lub inne rodzaje gazu palnego, dostarczane za pomocą sieci
gazowej, a także biogaz rolniczy, niezależnie od ich przeznaczenia;
4) przesyłanie – transport:
a) paliw gazowych oraz energii elektrycznej sieciami przesyłowymi w celu ich dostarczania
do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych,
b) paliw ciekłych siecią rurociągów,
c) ciepła siecią ciepłowniczą do odbiorców przyłączonych do tej sieci
– z wyłączeniem sprzedaży tych paliw lub energii;
5) dystrybucja:
a) transport paliw gazowych oraz energii elektrycznej sieciami dystrybucyjnymi w celu ich
dostarczania odbiorcom,
b) rozdział paliw ciekłych do odbiorców przyłączonych do sieci rurociągów,
c) rozdział ciepła do odbiorców przyłączonych do sieci ciepłowniczej
– z wyłączeniem sprzedaży tych paliw lub energii;
6) obrót – działalność gospodarczą polegającą na handlu hurtowym albo detalicznym
paliwami lub energią;
6a) sprzedaż – bezpośrednią sprzedaż paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich
wytwarzaniem lub odsprzedaż tych paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich
obrotem;
7) procesy energetyczne – techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania,
przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii;
8) zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną, paliwa gazowe – procesy związane z
dostarczaniem ciepła, energii elektrycznej, paliw gazowych do odbiorców;
9) urządzenia – urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych;
10) instalacje – urządzenia z układami połączeń między nimi;
10a) instalacja magazynowa – instalację używaną do magazynowania paliw gazowych, w tym
bezzbiornikowy magazyn gazu ziemnego oraz pojemności magazynowe gazociągów,
będącą własnością przedsiębiorstwa energetycznego lub eksploatowaną przez to
przedsiębiorstwo, włącznie z częścią instalacji skroplonego gazu ziemnego używaną do
jego magazynowania, z wyłączeniem tej części instalacji, która jest wykorzystywana do
działalności produkcyjnej, oraz instalacji służącej wyłącznie do realizacji zadań operatorów
systemu przesyłowego gazowego;
10b) instalacja skroplonego gazu ziemnego – terminal przeznaczony do:
a) skraplania gazu ziemnego lub
b) sprowadzania, wyładunku i regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego wraz z
instalacjami pomocniczymi i zbiornikami magazynowymi wykorzystywanymi w procesie
regazyfikacji i dostarczania gazu ziemnego do systemu przesyłowego
– z wyłączeniem części terminalu służącej do magazynowania;
11) sieci – instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub
dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego;
11a) sieć przesyłowa – sieć gazową wysokich ciśnień, z wyłączeniem gazociągów kopalnianych
i bezpośrednich, albo sieć elektroenergetyczną najwyższych lub wysokich napięć, za
której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego;
11b) sieć dystrybucyjna – sieć gazową wysokich, średnich i niskich ciśnień, z wyłączeniem
gazociągów kopalnianych i bezpośrednich, albo sieć elektroenergetyczną wysokich,
średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu
dystrybucyjnego;
11c) sieć gazociągów kopalnianych (złożowych, kolektorowych i ekspedycyjnych) – gazociąg
lub sieć gazociągów wykorzystywane do transportu gazu ziemnego z miejsca jego
wydobycia do zakładu oczyszczania i obróbki lub do terminalu albo wykorzystywane do
transportu gazu ziemnego do końcowego przeładunkowego terminalu przybrzeżnego;
11d) gazociąg międzysystemowy – gazociąg przesyłowy przebiegający przez granicę państw
członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
wyłącznie w celu połączenia krajowych systemów przesyłowych tych państw;
11e) gazociąg bezpośredni – gazociąg, który został zbudowany w celu bezpośredniego
dostarczania paliw gazowych do instalacji odbiorcy z pominięciem systemu gazowego;
11f) linia bezpośrednia – linię elektroenergetyczną łączącą wydzieloną jednostkę wytwarzania
energii elektrycznej bezpośrednio z odbiorcą lub linię elektroenergetyczną łączącą
jednostkę wytwarzania energii elektrycznej przedsiębiorstwa energetycznego z
instalacjami należącymi do tego przedsiębiorstwa albo instalacjami należącymi do
przedsiębiorstw od niego zależnych;
11g) koordynowana sieć 110 kV – część sieci dystrybucyjnej 110 kV, w której przepływy energii
elektrycznej zależą także od warunków pracy sieci przesyłowej;
12) przedsiębiorstwo energetyczne – podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie
wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii
lub obrotu nimi;
12a) przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo – przedsiębiorstwo energetyczne lub grupę
przedsiębiorstw, których wzajemne relacje są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia
nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw
(Dz.Urz. WE L 024 z 29.01.2004), zajmujące się:
a) w odniesieniu do paliw gazowych:
– przesyłaniem lub
– dystrybucją, lub
– magazynowaniem, lub
– skraplaniem
– oraz wytwarzaniem lub sprzedażą tych paliw, albo
b) w odniesieniu do energii elektrycznej:
– przesyłaniem lub
– dystrybucją
– oraz wytwarzaniem lub sprzedażą tej energii;
12b) użytkownik systemu – podmiot dostarczający paliwa gazowe do systemu gazowego lub
zaopatrywany z tego systemu albo podmiot dostarczający energię elektryczną do systemu
elektroenergetycznego lub zaopatrywany z tego systemu;
13) odbiorca – każdego, kto otrzymuje lub pobiera paliwa lub energię na podstawie umowy
z przedsiębiorstwem energetycznym;
13a) odbiorca końcowy – odbiorcę dokonującego zakupu paliw lub energii na własny użytek; do
własnego użytku nie zalicza się energii elektrycznej zakupionej w celu jej zużycia na
potrzeby wytwarzania, przesyłania lub dystrybucji;
13b) odbiorca paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym – odbiorcę
końcowego dokonującego zakupu paliw gazowych lub energii elektrycznej wyłącznie
w celu ich zużycia w gospodarstwie domowym;
14) gmina – gminy oraz związki i porozumienia międzygminne w zakresie uregulowanym
ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142,
poz. 1591, z późn. zm.);
15) regulacja – stosowanie określonych ustawą środków prawnych, włącznie z
koncesjonowaniem, służących do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego,
prawidłowej gospodarki paliwami i energią oraz ochrony interesów odbiorców;
16) bezpieczeństwo energetyczne – stan gospodarki umożliwiający pokrycie bieżącego i
perspektywicznego zapotrzebowania odbiorców na paliwa i energię w sposób technicznie
i ekonomicznie uzasadniony, przy zachowaniu wymagań ochrony środowiska;
16a) bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej – zdolność systemu elektroenergetycznego
do zapewnienia bezpieczeństwa pracy sieci elektroenergetycznej oraz równoważenia
dostaw energii elektrycznej z zapotrzebowaniem na tę energię;
16b) bezpieczeństwo pracy sieci elektroenergetycznej – nieprzerwaną pracę sieci
elektroenergetycznej, a także spełnianie wymagań w zakresie parametrów jakościowych
energii elektrycznej i standardów jakościowych obsługi odbiorców, w tym dopuszczalnych
przerw w dostawach energii elektrycznej odbiorcom końcowym, w możliwych do
przewidzenia warunkach pracy tej sieci;
16c) równoważenie dostaw energii elektrycznej z zapotrzebowaniem na tę energię –
zaspokojenie możliwego do przewidzenia, bieżącego i perspektywicznego
zapotrzebowania odbiorców na energię elektryczną i moc, bez konieczności
podejmowania działań mających na celu wprowadzenie ograniczeń w jej dostarczaniu i
poborze;
16d) zagrożenie bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej – stan systemu
elektroenergetycznego lub jego części, uniemożliwiający zapewnienie bezpieczeństwa
pracy sieci elektroenergetycznej lub równoważenie dostaw energii elektrycznej z
zapotrzebowaniem na tę energię;
17) taryfa – zbiór cen i stawek opłat oraz warunków ich stosowania, opracowany przez
przedsiębiorstwo energetyczne i wprowadzany jako obowiązujący dla określonych w nim
odbiorców w trybie określonym ustawą;
18) nielegalne pobieranie paliw lub energii – pobieranie paliw lub energii bez zawarcia umowy,
z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub
poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych
przez układ pomiarowo-rozliczeniowy;
19) ruch sieciowy – sterowanie pracą sieci;
20) odnawialne źródło energii – źródło wykorzystujące w procesie przetwarzania energię
wiatru, promieniowania słonecznego, geotermalną, fal, prądów i pływów morskich, spadku
rzek oraz energię pozyskiwaną z biomasy, biogazu wysypiskowego, a także biogazu
powstałego w procesach odprowadzania lub oczyszczania ścieków albo rozkładu
składowanych szczątek roślinnych i zwierzęcych;
20a) biogaz rolniczy – paliwo gazowe otrzymywane z surowców rolniczych, produktów
ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych
lub pozostałości przemysłu rolno-spożywczego lub biomasy leśnej w procesie fermentacji
metanowej;
21) koszty uzasadnione – koszty niezbędne do wykonania zobowiązań powstałych w związku
z prowadzoną przez przedsiębiorstwo energetyczne działalnością w zakresie wytwarzania,
przetwarzania, magazynowania, przesyłania i dystrybucji, obrotu paliwami lub energią oraz
przyjmowane przez przedsiębiorstwo energetyczne do kalkulacji cen i stawek opłat
ustalanych w taryfie w sposób ekonomicznie uzasadniony, z zachowaniem należytej
staranności zmierzającej do ochrony interesów odbiorców; koszty uzasadnione nie są
kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów podatkowych;
22) finansowanie oświetlenia – finansowanie kosztów energii elektrycznej pobranej przez
punkty świetlne oraz koszty ich budowy i utrzymania;
23) system gazowy albo elektroenergetyczny – sieci gazowe albo sieci elektroenergetyczne
oraz przyłączone do nich urządzenia i instalacje, współpracujące z siecią;
23a) bilansowanie systemu – działalność gospodarczą wykonywaną przez operatora systemu
przesyłowego lub dystrybucyjnego w ramach świadczonych usług przesyłania lub
dystrybucji, polegającą na równoważeniu zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię
elektryczną z dostawami tych paliw lub energii;
23b) zarządzanie ograniczeniami systemowymi – działalność gospodarczą wykonywaną przez
operatora systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego w ramach świadczonych usług
przesyłania lub dystrybucji w celu zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania systemu
gazowego albo systemu elektroenergetycznego oraz zapewnienia, zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 9 ust. 1-4, wymaganych parametrów technicznych paliw
gazowych lub energii elektrycznej w przypadku wystąpienia ograniczeń technicznych w
przepustowości tych systemów;
24) operator systemu przesyłowego – przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się
przesyłaniem paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w
systemie przesyłowym gazowym albo systemie przesyłowym elektroenergetycznym,
bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację,
konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączeń
z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi;
25) operator systemu dystrybucyjnego – przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się
dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy w
systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym,
bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację,
konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z
innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi;
26) operator systemu magazynowania – przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się
magazynowaniem paliw gazowych, odpowiedzialne za eksploatację instalacji
magazynowej;
27) operator systemu skraplania gazu ziemnego – przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące
się skraplaniem gazu ziemnego, sprowadzaniem, wyładunkiem lub regazyfikacją
skroplonego gazu ziemnego, odpowiedzialne za eksploatację instalacji tego gazu;
28) operator systemu połączonego – przedsiębiorstwo energetyczne zarządzające systemami
połączonymi gazowymi albo systemami połączonymi elektroenergetycznymi, w tym
systemem przesyłowym i dystrybucyjnym, albo systemem przesyłowym, dystrybucyjnym,
magazynowania lub skraplania gazu ziemnego;
29) sprzedawca z urzędu – przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na obrót
paliwami gazowymi lub energią elektryczną, świadczące usługi kompleksowe odbiorcom
paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, niekorzystającym
z prawa wyboru sprzedawcy;
30) usługa kompleksowa – usługę świadczoną na podstawie umowy zawierającej
postanowienia umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji
paliw gazowych lub energii albo umowy sprzedaży, umowy o świadczenie usługi
przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych i umowy o świadczenie usługi magazynowania
paliw gazowych;
31) normalny układ pracy sieci – układ pracy sieci i przyłączonych źródeł wytwórczych,
zapewniający najkorzystniejsze warunki techniczne i ekonomiczne transportu energii
elektrycznej oraz spełnienie kryteriów niezawodności pracy sieci i jakości energii
elektrycznej dostarczanej użytkownikom sieci;
32) subsydiowanie skrośne – pokrywanie kosztów jednego rodzaju wykonywanej działalności
gospodarczej lub kosztów dotyczących jednej grupy odbiorców przychodami
pochodzącymi z innego rodzaju wykonywanej działalności gospodarczej lub od innej grupy
odbiorców;
33) kogeneracja – równoczesne wytwarzanie ciepła i energii elektrycznej lub mechanicznej
w trakcie tego samego procesu technologicznego;
34) ciepło użytkowe w kogeneracji – ciepło wytwarzane w kogeneracji, służące zaspokojeniu
niezbędnego zapotrzebowania na ciepło lub chłód, które gdyby nie było wytworzone w
kogeneracji, zostałoby pozyskane z innych źródeł;
35) jednostka kogeneracji – wyodrębniony zespół urządzeń, który może wytwarzać energię
elektryczną w kogeneracji, opisany poprzez dane techniczne;
36) energia elektryczna z kogeneracji – energię elektryczną wytwarzaną w kogeneracji i
obliczoną jako:
a) całkowitą roczną produkcję energii elektrycznej w jednostce kogeneracji w roku
kalendarzowym, wytworzoną ze średnioroczną sprawnością przemiany energii
chemicznej paliwa w energię elektryczną lub mechaniczną i ciepło użytkowe w
kogeneracji, co najmniej równą sprawności granicznej:
– 75% dla jednostki kogeneracji z urządzeniami typu: turbina parowa przeciwprężna,
turbina gazowa z odzyskiem ciepła, silnik spalinowy, mikroturbina, silnik Stirlinga,
ogniwo paliwowe, albo
– 80% dla jednostki kogeneracji z urządzeniami typu: układ gazowo-parowy z
odzyskiem ciepła, turbina parowa upustowo-kondensacyjna, albo
b) iloczyn współczynnika i rocznej ilości ciepła użytkowego w kogeneracji wytworzonego
ze średnioroczną sprawnością przemiany energii chemicznej paliwa w energię
elektryczną lub mechaniczną i ciepło użytkowe w kogeneracji niższą niż sprawności
graniczne, o których mowa w lit. a; współczynnik ten jest obliczany na podstawie
pomiarów parametrów technologicznych jednostki kogeneracji, dla danego przedziału
czasowego, i określa stosunek energii elektrycznej z kogeneracji do ciepła
użytkowego w kogeneracji;
37) referencyjna wartość sprawności dla wytwarzania rozdzielonego – sprawność wytwarzania
rozdzielonego energii elektrycznej albo ciepła stosowana do obliczenia oszczędności
energii pierwotnej uzyskanej w wyniku zastosowania kogeneracji zamiast wytwarzania
rozdzielonego energii elektrycznej i ciepła;
38) wysokosprawna kogeneracja – wytwarzanie energii elektrycznej lub mechanicznej i ciepła
użytkowego w kogeneracji, które zapewnia oszczędność energii pierwotnej zużywanej w:
a) jednostce kogeneracji w wysokości nie mniejszej niż 10% w porównaniu z
wytwarzaniem energii elektrycznej i ciepła w układach rozdzielonych o referencyjnych
wartościach sprawności dla wytwarzania rozdzielonego lub
b) jednostce kogeneracji o mocy zainstalowanej elektrycznej poniżej 1 MW w porównaniu
z wytwarzaniem energii elektrycznej i ciepła w układach rozdzielonych o
referencyjnych wartościach sprawności dla wytwarzania rozdzielonego;
39) standardowy profil zużycia – zbiór danych o przeciętnym zużyciu energii elektrycznej
w poszczególnych godzinach doby przez grupę odbiorców końcowych:
a) nieposiadających urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych umożliwiających rejestrację
tych danych,
b) o zbliżonej charakterystyce poboru energii elektrycznej,
c) zlokalizowanych na obszarze działania danego operatora systemu dystrybucyjnego
elektroenergetycznego;
40) bilansowanie handlowe – zgłaszanie operatorowi systemu przesyłowego
elektroenergetycznego przez podmiot odpowiedzialny za bilansowanie handlowe do
realizacji umów sprzedaży energii elektrycznej zawartych przez użytkowników systemu i
prowadzenie z nimi rozliczeń różnicy rzeczywistej ilości dostarczonej albo pobranej energii
elektrycznej i wielkości określonych w tych umowach dla każdego okresu rozliczeniowego;
41) centralny mechanizm bilansowania handlowego – prowadzony przez operatora systemu
przesyłowego, w ramach bilansowania systemu, mechanizm rozliczeń podmiotów
odpowiedzialnych za bilansowanie handlowe, z tytułu niezbilansowania energii
elektrycznej dostarczonej oraz pobranej przez użytkowników systemu, dla których te
podmioty prowadzą bilansowanie handlowe;
42) podmiot odpowiedzialny za bilansowanie handlowe – osobę fizyczną lub prawną
uczestniczącą w centralnym mechanizmie bilansowania handlowego na podstawie umowy
z operatorem systemu przesyłowego, zajmującą się bilansowaniem handlowym
użytkowników systemu;
43) jednostka wytwórcza – wyodrębniony zespół urządzeń należący do przedsiębiorstwa
energetycznego, służący do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy.

Art. 4.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
lub energii, magazynowaniem paliw gazowych, w tym skroplonego gazu ziemnego, skraplaniem
gazu ziemnego lub regazyfikacją skroplonego gazu ziemnego jest obowiązane utrzymywać
zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób
ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.
2. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
gazowych lub energii jest obowiązane zapewnić wszystkim odbiorcom oraz przedsiębiorstwom
zajmującym się sprzedażą paliw gazowych lub energii, na zasadzie równoprawnego
traktowania, świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, na
zasadach i w zakresie określonym w ustawie; świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji tych
paliw lub energii odbywa się na podstawie umowy o świadczenie tych usług.

Art. 4a. (uchylony).

Art. 4b. (uchylony).

Art. 4c.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się magazynowaniem paliw
gazowych jest obowiązane zapewniać odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się
sprzedażą paliw gazowych, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług
magazynowania paliw gazowych w instalacjach magazynowych. Świadczenie usług
magazynowania paliw gazowych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie tych usług.
2. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się magazynowaniem paliw gazowych jest
obowiązane udostępniać operatorowi systemu przesyłowego gazowego tę część instalacji, która
jest używana do magazynowania paliw gazowych i jest niezbędna do realizacji jego zadań.
3. Udostępnienie części instalacji, o której mowa w ust. 2, następuje za wynagrodzeniem,
na zasadach określonych w odrębnej umowie. Ustalając wysokość wynagrodzenia należy
stosować stawki opłat za usługi magazynowania paliw gazowych ustalone w taryfie
przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się magazynowaniem tych paliw.

Art. 4d.
1. Przedsiębiorstwo zajmujące się transportem wydobytego gazu ziemnego jest
obowiązane, przestrzegając zasad bezpieczeństwa, warunków eksploatacji podłączonych złóż,
realizacji zawartych umów w zakresie sprzedaży wydobywanych kopalin oraz uwzględniając
dostępną albo możliwą do uzyskania przepustowość sieci gazociągów kopalnianych i wymogi
ochrony środowiska, zapewniać odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą
paliw gazowych, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług transportu gazu
ziemnego siecią gazociągów kopalnianych do miejsca ich dostarczania wybranego przez
odbiorcę lub przez przedsiębiorstwo zajmujące się sprzedażą paliw gazowych; świadczenie
usług transportu gazu ziemnego odbywa się na podstawie umowy o świadczenie tych usług.
2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się do tych części sieci gazociągów kopalnianych i instalacji,
które są używane do lokalnej działalności wydobywczej na obszarze złoża, gdzie jest
wydobywany gaz ziemny.
3. Przedsiębiorstwo zajmujące się transportem wydobytego gazu ziemnego może odmówić
świadczenia usług, o których mowa w ust. 1, jeżeli:
1) występują niezgodności:
a) parametrów technicznych sieci gazociągów kopalnianych z parametrami technicznymi
sieci lub instalacji, które miałyby być podłączone do sieci gazociągów kopalnianych, lub
b) parametrów jakościowych transportowanego gazu ziemnego z parametrami
jakościowymi gazu ziemnego mającego być przedmiotem usługi transportu gazu
ziemnego
– których usunięcie nie jest technicznie lub ekonomicznie uzasadnione, albo
2) świadczenie usług transportu gazu ziemnego:
a) mogłoby spowodować obniżenie obecnego lub planowanego wydobycia gazu ziemnego
lub ropy naftowej, dla potrzeb których wybudowano te gazociągi kopalniane, lub
b) uniemożliwiałoby zaspokojenie uzasadnionych potrzeb właściciela lub użytkownika sieci
gazociągów kopalnianych lub przedsiębiorstwa zajmującego się transportem wydobytego
gazu ziemnego w zakresie jego transportu lub uzdatniania.

Art. 4e.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się skraplaniem gazu ziemnego lub
regazyfikacją skroplonego gazu ziemnego przy użyciu instalacji skroplonego gazu ziemnego jest
obowiązane, jeżeli jest to konieczne ze względów technicznych lub ekonomicznych, zapewniać
odbiorcom oraz przedsiębiorstwom zajmującym się sprzedażą paliw gazowych, na zasadzie
równoprawnego traktowania, świadczenie usług polegających na skraplaniu gazu ziemnego lub
regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego; świadczenie tych usług odbywa się na podstawie
umowy o świadczenie usług skraplania gazu ziemnego.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do terminali skroplonego gazu ziemnego przeznaczonych
do magazynowania tego gazu.

Art. 4f.
1. Świadczenie usług, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz
art. 4e ust. 1, nie może obniżać niezawodności dostarczania i jakości paliw gazowych lub energii
poniżej poziomu określonego w odrębnych przepisach oraz powodować niekorzystnej zmiany
cen lub stawek opłat za dostarczane paliwa gazowe lub energię i zakresu ich dostarczania
odbiorcom przyłączonym do sieci, a także uniemożliwiać wywiązywanie się przez
przedsiębiorstwa energetyczne z obowiązków w zakresie ochrony interesów odbiorców i
ochrony środowiska.
2. Przepisów art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz art. 4e ust. 1 nie stosuje się do
świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, magazynowania tych
paliw i skraplania gazu ziemnego odbiorcom, jeżeli te paliwa lub energia byłyby dostarczane z
systemu gazowego lub systemu elektroenergetycznego innego państwa, które nie nałożyło
obowiązku świadczenia tych usług na działające w tym państwie przedsiębiorstwa, lub gdy
odbiorca, do którego paliwa gazowe lub energia elektryczna miałyby być dostarczane, nie jest
uznany za odbiorcę uprawnionego do korzystania z tych usług w tym państwie.
3. W przypadku odmowy świadczenia usług, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d
ust. 1 oraz art. 4e ust. 1, z powodu nieuznania odbiorcy za uprawnionego do wyboru
sprzedawcy w jednym z dwóch państw członkowskich Unii Europejskiej lub państwie
członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – będącym stroną umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki może, na
uzasadniony wniosek odbiorcy lub sprzedawcy, zwrócić się, za pośrednictwem ministra
właściwego do spraw gospodarki, do Komisji Europejskiej o zobowiązanie państwa, w którym
odmówiono świadczenia tych usług, do realizacji żądanej usługi.

Art. 4g.
1. W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne lub przedsiębiorstwo zajmujące
się transportem wydobytego gazu ziemnego za pomocą sieci gazociągów kopalnianych odmówi
zawarcia umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii,
umowy o świadczenie usług transportu gazu ziemnego, umowy o świadczenie usług
magazynowania paliw gazowych lub umowy o świadczenie usług skraplania gazu ziemnego,
jest ono obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki
oraz zainteresowany podmiot, podając uzasadnienie odmowy.
2. W przypadku odmowy zawarcia umowy o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji
energii elektrycznej operator systemu elektroenergetycznego, na żądanie podmiotu
występującego o jej zawarcie, przedstawia temu podmiotowi istotne informacje o działaniach,
jakie należy podjąć, aby wzmocnić sieć w celu umożliwienia zawarcia tej umowy; za
opracowanie informacji może być pobrana opłata odzwierciedlająca koszty jej przygotowania.

Art. 4h.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne wchodzące w skład przedsiębiorstwa
zintegrowanego pionowo może odmówić świadczenia usługi przesyłania, dystrybucji lub
transportu gazu ziemnego, usługi magazynowania lub usługi skraplania gazu ziemnego, jeżeli
świadczenie tych usług może spowodować dla przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo
trudności finansowe lub ekonomiczne związane z realizacją zobowiązań wynikających z
uprzednio zawartych umów przewidujących obowiązek zapłaty za określoną ilość gazu
ziemnego, niezależnie od ilości pobranego gazu, lub gdy świadczenie tych usług uniemożliwia
wywiązanie się przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo z obowiązków w zakresie ochrony
interesów odbiorców i ochrony środowiska.
2. Przedsiębiorstwo energetyczne wchodzące w skład przedsiębiorstwa zintegrowanego
pionowo, które odmówiło świadczenia usługi przesyłania, dystrybucji lub transportu gazu
ziemnego, usługi magazynowania lub usługi skraplania gazu ziemnego, z powodów określonych
w ust. 1, powinno niezwłocznie wystąpić z wnioskiem do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki
o czasowe zwolnienie z obowiązków określonych w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz
art. 4e ust. 1 lub ograniczenie tych obowiązków, podając uzasadnienie odmowy.
3. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na podstawie uzasadnionego wniosku, o którym
mowa w ust. 2, może, w drodze decyzji, czasowo zwolnić z obowiązków, o których mowa
w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 oraz art. 4e ust. 1, nałożonych na przedsiębiorstwo
energetyczne zajmujące się przesyłaniem, dystrybucją lub transportem gazu ziemnego,
magazynowaniem, skraplaniem lub regazyfikacją skroplonego gazu ziemnego lub ograniczyć te
obowiązki.
4. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, podejmując decyzję, o której mowa w ust. 3, bierze
pod uwagę:
1) ogólną sytuację finansową przedsiębiorstwa, o którym mowa w ust. 1;
2) daty zawarcia umów i warunki, na jakich umowy zostały zawarte;
3) wpływ postanowień umów na sytuację finansową przedsiębiorstwa, o którym mowa w ust. 1,
oraz odbiorców;
4) stopień rozwoju konkurencji na rynku paliw gazowych;
5) realizację obowiązków wynikających z ustawy;
6) podjęte działania mające na celu umożliwienie świadczenia usług, o których mowa w ust. 1;
7) wpływ tej decyzji na prawidłowe funkcjonowanie i rozwój rynku paliw gazowych;
8) stopień połączeń systemów gazowych i ich współdziałanie.
5. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki po uwzględnieniu wniosku przedsiębiorstwa
energetycznego niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską o zajętym stanowisku do
wniosku,
o którym mowa w ust. 2; wraz z powiadomieniem przekazuje informacje dotyczące zajętego
stanowiska.
6. W przypadku zgłoszenia przez Komisję Europejską poprawek do stanowiska, o którym
mowa w ust. 5, lub wniosku o jego zmianę, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zajmuje
stanowisko do poprawek lub wniosku Komisji Europejskiej w terminie 28 dni od dnia otrzymania
poprawek lub wniosku.
7. Uzgodnione z Komisją Europejską stanowisko do wniosku przedsiębiorstwa
energetycznego stanowi podstawę do wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki
decyzji, o której mowa w ust. 3.
8. Decyzję, o której mowa w ust. 3, wraz z uzasadnieniem Prezes Urzędu Regulacji
Energetyki ogłasza niezwłocznie w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki.

Art. 4i.
1. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na uzasadniony wniosek przedsiębiorstwa
energetycznego może, w drodze decyzji, zwolnić przedsiębiorstwo z obowiązków świadczenia
usług, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 i art. 4e ust. 1, oraz przedkładania
taryf do zatwierdzenia, o którym mowa w art. 47 ust. 1, gdy świadczenie tych usług będzie się
odbywać z wykorzystaniem elementów systemu gazowego lub instalacji gazowych, których
budowa nie została ukończona do dnia 4 sierpnia 2003 r. lub została rozpoczęta po tym dniu,
zwanych dalej „nową infrastrukturą”, w tym gazociągów międzysystemowych, instalacji
magazynowych i instalacji skroplonego gazu ziemnego.
2. Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, można udzielić, jeżeli są spełnione łącznie
następujące warunki:
1) nowa infrastruktura ma wpływ na zwiększenie konkurencyjności w zakresie dostarczania
paliw gazowych oraz bezpieczeństwa ich dostarczania;
2) ze względu na ryzyko związane z budową nowej infrastruktury, bez udzielenia zwolnienia
budowa ta nie byłaby podjęta;
3) nowa infrastruktura jest lub będzie własnością podmiotu niezależnego, przynajmniej pod
względem formy prawnej, od operatora systemu gazowego, w którym to systemie nowa
infrastruktura została lub zostanie zbudowana;
4) na użytkowników nowej infrastruktury są nałożone opłaty za korzystanie z tej infrastruktury;
5) zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie spowoduje pogorszenia warunków konkurencji
i efektywności funkcjonowania rynku paliw gazowych lub systemu gazowego, w którym
nowa infrastruktura została lub zostanie zbudowana.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do infrastruktury, której budowę ukończono do dnia
4 sierpnia 2003 r., jeżeli po tym dniu zostały lub zostaną w niej dokonane zmiany umożliwiające
znaczny wzrost zdolności przesyłowej tej infrastruktury lub rozwój nowych źródeł zaopatrzenia
w paliwa gazowe.
4. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 1,
bierze pod uwagę niedyskryminacyjny dostęp do gazociągów międzysystemowych, okres, na
jaki zawarto umowy dotyczące wykorzystania nowej infrastruktury lub infrastruktury, o której
mowa w ust. 3, zwiększenie zdolności przesyłowej, okres planowanej eksploatacji infrastruktury
oraz uwarunkowania krajowe w tym zakresie.
5. W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy gazociągów
międzysystemowych, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zajmuje stanowisko do tego wniosku,
po konsultacji z właściwymi organami zainteresowanych państw członkowskich Unii
Europejskiej.
6. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki po uwzględnieniu wniosku, o którym mowa w ust. 1,
niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską o zajętym stanowisku; do powiadomienia dołącza
informacje dotyczące:
1) powodów zwolnienia z obowiązków wymienionych w ust. 1, łącznie z danymi finansowymi
uzasadniającymi to zwolnienie;
2) analizy wpływu zwolnienia z obowiązków wymienionych w ust. 1 na konkurencyjność
i sprawne funkcjonowanie rynku paliw gazowych;
3) okresu, na jaki udzielono zwolnienia z obowiązków wymienionych w ust. 1;
4) wielkości udziału zdolności przesyłowej infrastruktury objętej zwolnieniem z obowiązków
wymienionych w ust. 1, w odniesieniu do całkowitej zdolności przesyłowej tej infrastruktury;
5) przebiegu i wyników konsultacji z właściwymi organami zainteresowanych państw
członkowskich Unii Europejskiej;
6) wpływu nowej infrastruktury lub zmian w infrastrukturze, o której mowa w ust. 3, na
dywersyfikację dostaw gazu.
7. W przypadku zgłoszenia przez Komisję Europejską poprawek do stanowiska, o którym
mowa w ust. 6, lub wniosku o jego zmianę Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zajmuje
stanowisko do poprawek lub wniosku Komisji Europejskiej w terminie 28 dni od dnia otrzymania
poprawek lub wniosku.
8. Uzgodnione z Komisją Europejską stanowisko do wniosku przedsiębiorstwa
energetycznego stanowi podstawę do wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki
decyzji, o której mowa w ust. 1.
9. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, odrębnie dla
każdej nowej infrastruktury lub infrastruktury, o której mowa w ust. 3; w decyzji określa się
zakres zwolnienia z obowiązków wymienionych w ust. 1 oraz okres, na jaki udzielono
zwolnienia.
10. Decyzję, o której mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem Prezes Urzędu Regulacji
Energetyki ogłasza niezwłocznie w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki.

Art. 4j.
1. Odbiorca paliw gazowych lub energii ma prawo zakupu tych paliw lub energii od
wybranego przez siebie sprzedawcy.
2. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
gazowych lub energii stosując obiektywne i przejrzyste zasady zapewniające równe traktowanie
użytkowników systemu, umożliwia odbiorcy paliw gazowych lub energii przyłączonemu do jego
sieci zmianę sprzedawcy paliw gazowych lub energii, na warunkach i w trybie określonym w
przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 lub 3.
3. Odbiorca końcowy może wypowiedzieć umowę, na podstawie której przedsiębiorstwo
energetyczne dostarcza temu odbiorcy paliwa gazowe lub energię, bez ponoszenia kosztów i
odszkodowań innych, niż wynikające z treści umowy, składając do przedsiębiorstwa
energetycznego pisemne oświadczenie.
4. Umowa, na podstawie której przedsiębiorstwo energetyczne dostarcza paliwa gazowe
lub energię elektryczną odbiorcy tych paliw lub energii w gospodarstwie domowym, ulega
rozwiązaniu z ostatnim dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym oświadczenie
tego odbiorcy dotarło do przedsiębiorstwa energetycznego. Odbiorca ten może wskazać
późniejszy termin rozwiązania umowy.
5. Sprzedawca paliw gazowych dokonujący sprzedaży tych paliw odbiorcom końcowym
przyłączonym do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej, lub sprzedawca energii dokonujący jej
sprzedaży odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci dystrybucyjnej jest obowiązany
zamieszczać na stronach internetowych oraz udostępniać do publicznego wglądu w swojej
siedzibie informacje o cenach sprzedaży paliw gazowych lub energii oraz warunkach ich
stosowania.

Rozdział 2
Dostarczanie paliw i energii

Art. 5.
1. Dostarczanie paliw gazowych lub energii odbywa się, po uprzednim przyłączeniu
do sieci, o którym mowa w art. 7, na podstawie umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług
przesyłania lub dystrybucji albo umowy sprzedaży, umowy o świadczenie usług przesyłania lub
dystrybucji i umowy o świadczenie usług magazynowania paliw gazowych lub umowy o
świadczenie usług skraplania gazu.
2. Umowy, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać co najmniej:
1) umowa sprzedaży – postanowienia określające: miejsce dostarczenia paliw gazowych lub
energii do odbiorcy i ilość tych paliw lub energii w podziale na okresy umowne, moc
umowną oraz warunki wprowadzania jej zmian, cenę lub grupę taryfową stosowane w
rozliczeniach i warunki wprowadzania zmian tej ceny i grupy taryfowej, sposób prowadzenia
rozliczeń, wysokość bonifikaty za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi
odbiorców, odpowiedzialność stron za niedotrzymanie warunków umowy, okres
obowiązywania umowy i warunki jej rozwiązania;
2) umowa o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii –
postanowienia określające: moc umowną i warunki wprowadzania jej zmian, ilość
przesyłanych paliw gazowych lub energii w podziale na okresy umowne, miejsca
dostarczania paliw gazowych lub energii do sieci i ich odbioru z sieci, standardy jakościowe,
warunki zapewnienia niezawodności i ciągłości dostarczania paliw gazowych lub energii,
stawki opłat lub grupę taryfową stosowane w rozliczeniach oraz warunki wprowadzania
zmian tych stawek i grupy taryfowej, sposób prowadzenia rozliczeń, parametry techniczne
paliw gazowych lub energii oraz wysokość bonifikaty za niedotrzymanie tych parametrów
oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców, odpowiedzialność stron za
niedotrzymanie warunków umowy oraz okres obowiązywania umowy i warunki jej
rozwiązania;
3) umowa o świadczenie usług magazynowania paliw gazowych – postanowienia określające:
moc umowną i warunki wprowadzania jej zmian, ilość paliw gazowych, miejsce, okres i
sposób ich przechowywania, stawkę opłat lub grupę taryfową stosowane w rozliczeniach i
warunki wprowadzania zmian tej stawki i grupy taryfowej, sposób prowadzenia rozliczeń,
odpowiedzialność stron za niedotrzymanie warunków umowy oraz okres obowiązywania
umowy i warunki jej rozwiązania;
4) umowa o świadczenie usług skraplania gazu ziemnego – postanowienia określające: moc
umowną i warunki wprowadzania jej zmian, ilość skraplanego gazu ziemnego lub
regazyfikowanego skroplonego gazu ziemnego, stawkę opłat określoną w taryfie, warunki
wprowadzania zmian tej stawki, sposób prowadzenia rozliczeń, odpowiedzialność stron za
niedotrzymanie warunków umowy oraz okres obowiązywania umowy i warunki jej
rozwiązania.
2a. Umowa o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej, której stroną jest
użytkownik systemu niebędący podmiotem odpowiedzialnym za bilansowanie handlowe,
powinna zawierać także, w przypadku gdy użytkownikiem systemu jest:
1) odbiorca – oznaczenie:
a) wybranego przez odbiorcę sprzedawcy, z którym ma zawartą umowę sprzedaży energii
elektrycznej, oraz zasady zmiany tego sprzedawcy; wybrany sprzedawca musi mieć
zawartą umowę o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej z operatorem
systemu dystrybucyjnego, do którego sieci odbiorca ten jest przyłączony,
b) podmiotu będącego dla odbiorcy sprzedawcą i zgodę tego odbiorcy na zawarcie przez
operatora systemu dystrybucyjnego umowy sprzedaży energii elektrycznej z tym
sprzedawcą, na jego rzecz i w jego imieniu, w przypadku zaprzestania dostarczania tej
energii przez wybranego przez odbiorcę sprzedawcę;
2) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej i
przyłączone do sieci dystrybucyjnej – oznaczenie przez to przedsiębiorstwo podmiotu
odpowiedzialnego za jego bilansowanie handlowe, który ma zawartą umowę o świadczenie
usług dystrybucji energii elektrycznej z operatorem systemu dystrybucyjnego, do którego
sieci przyłączone jest to przedsiębiorstwo, oraz zasady zmiany tego podmiotu;
3) sprzedawca:
a) oznaczenie przez sprzedawcę podmiotu odpowiedzialnego za jego bilansowanie
handlowe, który ma zawartą umowę o świadczenie usług dystrybucji energii
elektrycznej z operatorem systemu dystrybucyjnego, do którego sieci przyłączeni są
odbiorcy, z którymi sprzedawca ma zawarte umowy sprzedaży energii elektrycznej,
oraz zasady zmiany tego podmiotu,
b) sposób przekazywania danych pomiarowych o ilości zużytej energii elektrycznej przez
odbiorców, z którymi sprzedawca ma zawarte umowy sprzedaży energii elektrycznej.
2b. Umowa sprzedaży energii elektrycznej, której stroną jest odbiorca niebędący
podmiotem odpowiedzialnym za bilansowanie handlowe, powinna zawierać także sposób:
1) określania niezbilansowania energii elektrycznej oraz jego rozliczania odpowiednio według:
a) grafiku indywidualnego przedstawiającego zbiór danych o planowanej realizacji umowy
sprzedaży energii elektrycznej oddzielnie dla poszczególnych okresów rozliczeniowych
centralnego mechanizmu bilansowania handlowego, zwanego dalej „grafikiem
handlowym”, oraz rzeczywistego poboru energii elektrycznej lub
b) standardowego profilu zużycia oraz rzeczywiście pobranej energii elektrycznej;
2) zgłaszania grafików handlowych.
3. Dostarczanie paliw gazowych lub energii może odbywać się na podstawie umowy
zawierającej postanowienia umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług przesyłania lub
dystrybucji tych paliw lub energii, zwanej dalej „umową kompleksową”; umowa kompleksowa
dotycząca dostarczania paliw gazowych może zawierać także postanowienia umowy o
świadczenie usług magazynowania tych paliw, a w przypadku ciepła, jeżeli jest ono kupowane
od innych przedsiębiorstw energetycznych, powinna także określać warunki stosowania cen i
stawek opłat obowiązujących w tych przedsiębiorstwach.
4. Umowa kompleksowa może zawierać także postanowienia umowy sprzedaży paliw
gazowych lub energii, umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych
lub energii lub umowy o świadczenie usług magazynowania tych paliw, zawartych przez
sprzedawcę na rzecz i w imieniu odbiorcy końcowego z przedsiębiorstwem energetycznym
zajmującym się przesyłaniem, dystrybucją paliw gazowych lub energii lub magazynowaniem
tych paliw.
4a. Umowa sprzedaży, umowa o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw
gazowych, a także umowa kompleksowa powinny zawierać postanowienia określające
maksymalne dopuszczalne ograniczenia w poborze tych paliw.
5. Projekty umów, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, lub projekty wprowadzenia zmian
w zawartych umowach, z wyjątkiem zmian cen lub stawek opłat określonych w zatwierdzonych
taryfach, powinny być niezwłocznie przesłane odbiorcy; jeżeli w zawartych umowach mają być
wprowadzone zmiany, wraz z projektem zmienianej umowy należy przesłać pisemną informację
o prawie do wypowiedzenia umowy.
6. Sprzedawca paliw gazowych lub energii powinien powiadomić odbiorców o podwyżce
cen lub stawek opłat za dostarczane paliwa gazowe lub energię określonych w zatwierdzonych
taryfach, w ciągu jednego okresu rozliczeniowego od dnia tej podwyżki.
6a. Sprzedawca energii elektrycznej informuje swoich odbiorców o strukturze paliw
zużytych lub innych nośników energii służących do wytworzenia energii elektrycznej sprzedanej
przez niego w poprzednim roku kalendarzowym oraz o miejscu, w którym są dostępne
informacje o wpływie wytwarzania tej energii na środowisko, co najmniej w zakresie emisji
dwutlenku węgla i radioaktywnych odpadów.
6b. W przypadku energii elektrycznej kupowanej na giełdzie towarowej lub importowanej
z systemu elektroenergetycznego państw niebędących członkami Unii Europejskiej, informacje
o strukturze paliw zużytych lub innych nośników energii służących do wytworzenia energii
elektrycznej mogą być sporządzone na podstawie zbiorczych danych dotyczących udziału
poszczególnych rodzajów źródeł energii elektrycznej, w których energia ta została wytworzona
w poprzednim roku kalendarzowym.
7. Umowy, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, powinny zawierać także postanowienia
określające sposób postępowania w razie utraty przez odbiorcę możliwości wywiązywania się z
obowiązku zapłaty za dostarczone paliwa gazowe lub energię lub usługi związane z ich
dostarczaniem.

Art. 5a.
1. Sprzedawca z urzędu jest obowiązany do zapewnienia świadczenia usługi
kompleksowej i do zawarcia umowy kompleksowej, na zasadach równoprawnego traktowania,
z odbiorcą paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym,
niekorzystającym z prawa wyboru sprzedawcy i przyłączonym do sieci przedsiębiorstwa
energetycznego wskazanego w koncesji sprzedawcy z urzędu.
2. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
gazowych lub energii elektrycznej jest obowiązane do zawarcia ze sprzedawcą z urzędu umowy
o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii elektrycznej w celu
dostarczania tych paliw lub energii odbiorcy paliw gazowych lub energii elektrycznej w
gospodarstwie domowym, któremu sprzedawca z urzędu jest obowiązany zapewnić świadczenie
usługi kompleksowej.
3. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją ciepła jest
obowiązane do zawarcia umowy kompleksowej z odbiorcą końcowym przyłączonym do sieci
ciepłowniczej tego przedsiębiorstwa na wniosek tego odbiorcy.
4. Odbiorca paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym może
zrezygnować z usługi kompleksowej świadczonej przez sprzedawcę z urzędu. Odbiorca paliw
gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, który zrezygnuje z usługi
kompleksowej, zachowując przewidziany w umowie okres jej wypowiedzenia, nie może być
obciążony przez sprzedawcę z urzędu żadnymi dodatkowymi kosztami z tego tytułu.

Art. 5b.
1. Umowa, na podstawie której przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo pełniące
funkcję operatora systemu dystrybucyjnego sprzedaje energię elektryczną do odbiorcy
końcowego oraz świadczy usługi przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, z mocy prawa,
z dniem wyodrębnienia z tego przedsiębiorstwa jego części niezwiązanej z działalnością
dystrybucyjną i wniesienia jej, przed dniem 1 lipca 2007 r., jako wkładu niepieniężnego na
pokrycie kapitału zakładowego innego przedsiębiorstwa, staje się umową, której stronami są:
przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią
elektryczną do którego wniesiono wkład niepieniężny oraz odbiorca energii elektrycznej.
2. Dniem wyodrębnienia, o którym mowa w ust. 1, jest dzień wniesienia wkładu
niepieniężnego, o którym mowa w ust. 1. Przedsiębiorstwo energetyczne pełniące funkcję
operatora systemu dystrybucyjnego powiadamia niezwłocznie Prezesa URE o dniu
wyodrębnienia.
3. Za zobowiązania wynikające z umowy, na podstawie której przedsiębiorstwo
zintegrowane pionowo pełniące funkcję operatora systemu dystrybucyjnego dostarcza energię
elektryczną do odbiorcy końcowego, powstałe przed dniem wyodrębnienia, o którym mowa w
ust. 1, odpowiadają solidarnie przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo pełniące funkcję
operatora systemu dystrybucyjnego, z którego wyodrębniono część niezwiązaną z działalnością
dystrybucyjną i przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie
obrotu energią elektryczną, do którego wniesiono wkład niepieniężny, o którym mowa w ust. 1.
4. Odbiorca końcowy może wypowiedzieć umowę, o której mowa w ust. 1, na zasadach i w
trybie określonym w art. 4j ust. 3 i 4.
5. Przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo pełniące funkcję operatora systemu
dystrybucyjnego w terminie 3 miesięcy od dnia wyodrębnienia, o którym mowa w ust. 1,
poinformuje odbiorców końcowych przyłączonych do swojej sieci dystrybucyjnej o
wyodrębnieniu jego części niezwiązanej z działalnością dystrybucyjną oraz możliwościach,
skutkach i terminie złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 4.

Art. 6.
1. Upoważnieni przedstawiciele przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się
przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii wykonują kontrole układów
pomiarowych, dotrzymania zawartych umów i prawidłowości rozliczeń.
2. Przedstawicielom, o których mowa w ust. 1, po okazaniu legitymacji i pisemnego
upoważnienia wydanego przez właściwy organ przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego
się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii, przysługuje prawo:
1) wstępu na teren nieruchomości lub do pomieszczeń, gdzie jest przeprowadzana kontrola,
o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej;
2) przeprowadzania, w ramach kontroli, niezbędnych przeglądów urządzeń będących
własnością przedsiębiorstwa energetycznego, a także prac związanych z ich eksploatacją
lub naprawą oraz dokonywania badań i pomiarów;
3) zbierania i zabezpieczania dowodów naruszania przez odbiorcę warunków używania
układów pomiarowo-rozliczeniowych oraz warunków umowy zawartej z przedsiębiorstwem
energetycznym.
3. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, może wstrzymać dostarczanie
paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, jeśli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której
mowa w ust. 2, stwierdzono, że:
1) instalacja znajdująca się u odbiorcy stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia
albo środowiska;
2) nastąpił nielegalny pobór paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.
3a. Przedsiębiorstwa energetyczne, o których mowa w ust. 1, mogą wstrzymać
dostarczanie paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła w przypadku, gdy odbiorca zwleka
z zapłatą za pobrane paliwo gazowe, energię elektryczną lub ciepło albo świadczone usługi co
najmniej miesiąc po upływie terminu płatności, pomimo uprzedniego powiadomienia na piśmie o
zamiarze wypowiedzenia umowy i wyznaczenia dodatkowego, dwutygodniowego terminu do
zapłaty zaległych i bieżących należności.
3b. Przedsiębiorstwo energetyczne jest obowiązane do bezzwłocznego wznowienia
dostarczania paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, wstrzymanego z powodów, o
których mowa w ust. 3 i 3a, jeżeli ustaną przyczyny uzasadniające wstrzymanie ich
dostarczania.
3c. Przepisu ust. 3a nie stosuje się do obiektów służących obronności państwa.
4. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia10, szczegółowe
zasady przeprowadzania kontroli, wzory protokołów kontroli i upoważnień do kontroli oraz wzór
legitymacji.
5. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno określać w szczególności:
1) przedmiot kontroli;
2) szczegółowe uprawnienia upoważnionych przedstawicieli, o których mowa w ust. 1;
3) tryb przeprowadzania kontroli.

Art. 6a.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne może zainstalować przedpłatowy układ
pomiarowo-rozliczeniowy służący do rozliczeń za dostarczane paliwa gazowe, energię
elektryczną lub ciepło, jeżeli odbiorca:
1) co najmniej dwukrotnie w ciągu kolejnych 12 miesięcy zwlekał z zapłatą za pobrane paliwo
gazowe, energię elektryczną lub ciepło albo świadczone usługi przez okres co najmniej
jednego miesiąca;
2) nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, obiektu lub lokalu, do którego są dostarczane
paliwa gazowe, energia elektryczna lub ciepło;
3) użytkuje nieruchomość, obiekt lub lokal w sposób uniemożliwiający cykliczne sprawdzanie
stanu układu pomiarowo-rozliczeniowego.
2. Koszty zainstalowania układu pomiarowo-rozliczeniowego, o którym mowa w ust. 1,
ponosi przedsiębiorstwo energetyczne.
3. W razie braku zgody odbiorcy na zainstalowanie układu pomiarowo-rozliczeniowego,
o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo energetyczne może wstrzymać dostarczanie energii
elektrycznej lub rozwiązać umowę sprzedaży energii.

Art. 7.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami
ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania, jeżeli istnieją
techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii,
a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli
przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci, jest
obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie jej zawarcia Prezesa Urzędu
Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy.
2. Umowa o przyłączenie do sieci powinna zawierać co najmniej postanowienia określające:
termin realizacji przyłączenia, wysokość opłaty za przyłączenie, miejsce rozgraniczenia
własności sieci przedsiębiorstwa energetycznego i instalacji podmiotu przyłączanego, zakres
robót niezbędnych przy realizacji przyłączenia, wymagania dotyczące lokalizacji układu
pomiarowo-rozliczeniowego i jego parametrów, warunki udostępnienia przedsiębiorstwu
energetycznemu nieruchomości należącej do podmiotu przyłączanego w celu budowy lub
rozbudowy sieci niezbędnej do realizacji przyłączenia, przewidywany termin zawarcia umowy,
na podstawie której nastąpi dostarczanie paliw gazowych lub energii, ilości paliw gazowych lub
energii przewidzianych do odbioru, moc przyłączeniową, odpowiedzialność stron za
niedotrzymanie warunków umowy, a w szczególności za opóźnienie terminu realizacji prac w
stosunku do ustalonego w umowie, oraz okres obowiązywania umowy i warunki jej rozwiązania.
3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, nie dotyczy przypadku, gdy
ubiegający się o zawarcie umowy o przyłączenie do sieci nie ma tytułu prawnego do korzystania
z nieruchomości, obiektu lub lokalu, do których paliwa gazowe lub energia mają być
dostarczane.
3a. Podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci składa wniosek o określenie warunków
przyłączenia do sieci, zwanych dalej „warunkami przyłączenia”, w przedsiębiorstwie
energetycznym, do którego sieci ubiega się o przyłączenie.
3b. Wniosek o określenie warunków przyłączenia zawiera w szczególności oznaczenie
podmiotu ubiegającego się o przyłączenie, określenie nieruchomości, obiektu lub lokalu, o
których mowa w ust. 3, oraz informacje niezbędne do zapewnienia spełnienia wymagań
określonych w art. 7a.
4. Przedsiębiorstwo, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane do spełniania technicznych
warunków dostarczania paliw gazowych lub energii określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 9 ust. 1-4, 7 i 8 oraz w odrębnych przepisach i koncesji.
5. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
gazowych lub energii jest obowiązane zapewnić realizację i finansowanie budowy i rozbudowy
sieci, w tym na potrzeby przyłączania podmiotów ubiegających się o przyłączenie, na warunkach
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1-4, 7 i 8 i art. 46 oraz w
założeniach lub planach, o których mowa w art. 19 i 20.
6. Budowę i rozbudowę odcinków sieci służących do przyłączenia instalacji należących do
podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci zapewnia przedsiębiorstwo energetyczne,
o którym mowa w ust. 1, umożliwiając ich wykonanie zgodnie z zasadami konkurencji także
innym przedsiębiorcom zatrudniającym pracowników o odpowiednich kwalifikacjach i
doświadczeniu w tym zakresie.
7. Podmioty ubiegające się o przyłączenie do sieci dzieli się na grupy, biorąc pod uwagę
parametry sieci, standardy jakościowe paliw gazowych lub energii oraz rodzaj i wielkość
przyłączanych urządzeń, instalacji i sieci.
8. Za przyłączenie do sieci pobiera się opłatę ustaloną na podstawie następujących
zasad:
1) za przyłączenie do sieci przesyłowej, sieci dystrybucyjnej gazowej wysokich ciśnień oraz do
sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV i nie wyższym niż
110 kV, z wyłączeniem przyłączenia źródeł i sieci, opłatę ustala się na podstawie jednej
czwartej rzeczywistych nakładów poniesionych na realizację przyłączenia;
2) za przyłączenie do sieci dystrybucyjnej gazowej innej niż wymieniona w pkt 1, sieci
elektroenergetycznej o napięciu znamionowym nie wyższym niż 1 kV oraz sieci
ciepłowniczej, z wyłączeniem przyłączenia źródeł i sieci, opłatę ustala się w oparciu o stawki
opłat zawarte w taryfie, kalkulowane na podstawie jednej czwartej średniorocznych
nakładów inwestycyjnych na budowę odcinków sieci służących do przyłączania tych
podmiotów, określonych w planie rozwoju, o którym mowa w art. 16; stawki te mogą być
kalkulowane w odniesieniu do wielkości mocy przyłączeniowej, jednostki długości odcinka
sieci służącego do przyłączenia lub rodzaju tego odcinka;
3) za przyłączenie źródeł współpracujących z siecią oraz sieci przedsiębiorstw energetycznych
zajmujących się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii pobiera się opłatę
ustaloną na podstawie rzeczywistych nakładów poniesionych na realizację przyłączenia,
z wyłączeniem odnawialnych źródeł energii o mocy elektrycznej zainstalowanej nie wyższej
niż 5 MW oraz jednostek kogeneracji o mocy elektrycznej zainstalowanej poniżej 1 MW,
za których przyłączenie pobiera się połowę opłaty ustalonej na podstawie rzeczywistych
nakładów.
8a. Podmiot ubiegający się o przyłączenie źródła do sieci elektroenergetycznej o napięciu
znamionowym wyższym niż 1 kV wnosi zaliczkę na poczet opłaty za przyłączenie do sieci,
zwaną dalej „zaliczką”, w wysokości 30 zł za każdy kilowat mocy przyłączeniowej określonej we
wniosku o określenie warunków przyłączenia, z zastrzeżeniem ust. 8b.
8b. Wysokość zaliczki nie może być wyższa niż wysokość przewidywanej opłaty za
przyłączenie do sieci i nie wyższa niż 3 000 000 zł. W przypadku gdy wysokość zaliczki
przekroczy wysokość opłaty za przyłączenie do sieci, różnica między wysokością wniesionej
zaliczki a wysokością tej opłaty podlega zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od
dnia wniesienia zaliczki.
8c. Zaliczkę wnosi się w ciągu siedmiu dni od dnia złożenia wniosku o określenie warunków
przyłączenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
8d. Do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a,
dołącza w szczególności wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
albo, w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie
przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wypis i wyrys z miejscowego
planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i
zagospodarowania terenu powinny potwierdzać dopuszczalność lokalizacji danego źródła
energii na terenie objętym planowaną inwestycją, która jest objęta wnioskiem o określenie
warunków przyłączenia.
8e.14 W przypadku urządzeń, instalacji lub sieci przyłączanych bezpośrednio do sieci
elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV sporządza się ekspertyzę
wpływu tych urządzeń, instalacji lub sieci na system elektroenergetyczny, z wyjątkiem
przyłączanych jednostek wytwórczych o łącznej mocy zainstalowanej nie większej niż 2 MW, lub
urządzeń odbiorcy końcowego o łącznej mocy przyłączeniowej nie większej niż 5 MW.
Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej
zapewnia sporządzenie ekspertyzy.
8f. Koszty wykonania ekspertyzy, o której mowa w ust. 8e, uwzględnia się odpowiednio w
nakładach, o których mowa w ust. 8 pkt 1 i 3.
8g. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii
elektrycznej, jest obowiązane wydać warunki przyłączenia w terminie:
1) 30 dni od dnia złożenia wniosku o określenie warunków przyłączenia przez wnioskodawcę
przyłączanego do sieci o napięciu znamionowym nie wyższym niż 1 kV, a w przypadku
przyłączania źródła – od dnia wniesienia zaliczki;
2) 150 dni od dnia złożenia wniosku o określenie warunków przyłączenia przez wnioskodawcę
przyłączanego do sieci o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV, a w przypadku
przyłączania źródła – od dnia wniesienia zaliczki.
8h. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii
elektrycznej powinno potwierdzić pisemnie złożenie przez wnioskodawcę wniosku, określając w
szczególności datę złożenia wniosku.
8i. Warunki przyłączenia są ważne, z zastrzeżeniem ustępu 8c zdanie drugie, dwa lata od
dnia ich doręczenia. W okresie ważności warunki przyłączenia stanowią warunkowe
zobowiązanie przedsiębiorstwa energetycznego do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci
elektroenergetycznej.
8j. W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne:
1) odmówi wydania warunków przyłączenia lub zawarcia umowy o przyłączenie do sieci
elektroenergetycznej z podmiotem ubiegającym się o przyłączenie z powodu braku
technicznych lub ekonomicznych warunków przyłączenia, jest obowiązane niezwłocznie
zwrócić pobraną zaliczkę;
2) wyda warunki przyłączenia po terminie, o którym mowa w ust. 8g, jest obowiązane do
wypłaty odsetek od wniesionej zaliczki liczonych za każdy dzień zwłoki w wydaniu tych
warunków;
3) wyda warunki przyłączenia, które będą przedmiotem sporu między przedsiębiorstwem
energetycznym a podmiotem ubiegającym się o ich wydanie i spór zostanie rozstrzygnięty
na korzyść tego podmiotu, jest obowiązane zwrócić pobraną zaliczkę wraz z odsetkami
liczonymi od dnia wniesienia zaliczki do dnia jej zwrotu, o ile nie nastąpi przyłączenie.
8k. Stopę odsetek, o których mowa w ust. 8j, przyjmuje się w wysokości równej rentowności
pięcioletnich obligacji skarbowych emitowanych na najbliższy dzień poprzedzający dzień 30
czerwca roku, w którym złożono wniosek o wydanie warunków przyłączenia, według danych
opublikowanych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz Główny Urząd
Statystyczny.
8l. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii
elektrycznej jest obowiązane sporządzać informacje dotyczące:
1) podmiotów (ich siedziby lub miejsca zamieszkania) ubiegających się o przyłączenie do sieci
elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym 1 kV, lokalizacji przyłączeń, mocy
przyłączeniowej, dat wydania warunków przyłączenia, zawarcia umów o przyłączenie do
sieci i rozpoczęcia dostarczania energii elektrycznej,
2) wielkości dostępnej mocy przyłączeniowej dla stacji elektroenergetycznych lub ich grup,
wchodzących w skład sieci o napięciu znamionowym wyższym niż 110 kV, a także
planowanych zmianach tych wielkości w okresie następnych 5 lat, od dnia publikacji tych
danych
– z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych lub innych informacji prawnie
chronionych. Informacje te przedsiębiorstwo aktualizuje co najmniej raz w miesiącu i zamieszcza
na swojej stronie internetowej oraz udostępnia w swojej siedzibie do publicznego wglądu.
9. W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne odmówi przyłączenia do sieci z powodu
braku warunków ekonomicznych, o których mowa w ust. 1, za przyłączenie do sieci
przedsiębiorstwo energetyczne może ustalić opłatę w wysokości uzgodnionej z podmiotem
ubiegającym się o przyłączenie do sieci w umowie o przyłączenie do sieci; przepisów ust. 8 nie
stosuje się.
10. Koszty wynikające z nakładów na realizację przyłączenia podmiotów ubiegających się
o przyłączenie, w zakresie, w jakim zostały pokryte wpływami z opłat za przyłączenie do sieci,
o których mowa w ust. 8 i 9, nie stanowią podstawy do ustalania w taryfie stawek opłat za
przesyłanie lub dystrybucję paliw gazowych lub energii.
11. W umowie o przyłączenie do sieci ciepłowniczej mogą być ustalone niższe stawki opłat
za przyłączenie do sieci niż ustalone na podstawie zasad określonych w ust. 8.
12. Przyłączany podmiot jest obowiązany umożliwić przedsiębiorstwu energetycznemu,
o którym mowa w ust. 1, w obrębie swojej nieruchomości budowę i rozbudowę sieci w zakresie
niezbędnym do realizacji przyłączenia oraz udostępnić pomieszczenia lub miejsca na
zainstalowanie układów pomiarowych, na warunkach określonych w umowie o świadczenie
usługi przyłączenia do sieci.
13. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane powiadomić
przyłączany podmiot o planowanych terminach prac wymienionych w ust. 12 z wyprzedzeniem
umożliwiającym przyłączanemu podmiotowi przygotowanie nieruchomości lub pomieszczeń do
przeprowadzenia i odbioru tych prac.
14. Przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek wydać, na wniosek zainteresowanego,
oświadczenie, o którym mowa w przepisach prawa budowlanego, o zapewnieniu dostaw paliw
gazowych lub energii oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci.

Art. 7a.
1. Przyłączane do sieci urządzenia, instalacje i sieci podmiotów ubiegających się
o przyłączenie muszą spełniać wymagania techniczne i eksploatacyjne zapewniające:
1) bezpieczeństwo funkcjonowania systemu gazowego, systemu elektroenergetycznego albo
sieci ciepłowniczej oraz współpracujących z tą siecią urządzeń lub instalacji służących do
wytwarzania lub odbioru ciepła, zwanych dalej „systemem ciepłowniczym”;
2) zabezpieczenie systemu gazowego, systemu elektroenergetycznego albo systemu
ciepłowniczego przed uszkodzeniami spowodowanymi niewłaściwą pracą przyłączonych
urządzeń, instalacji i sieci;
3) zabezpieczenie przyłączonych urządzeń, instalacji i sieci przed uszkodzeniami w przypadku
awarii lub wprowadzenia ograniczeń w poborze lub dostarczaniu paliw gazowych lub
energii;
4) dotrzymanie w miejscu przyłączenia urządzeń, instalacji i sieci parametrów jakościowych
paliw gazowych i energii;
5) spełnianie wymagań w zakresie ochrony środowiska, określonych w odrębnych przepisach;
6) możliwość dokonywania pomiarów wielkości i parametrów niezbędnych do prowadzenia
ruchu sieci oraz rozliczeń za pobrane paliwa lub energię.
2. Urządzenia, instalacje i sieci, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać także wymagania
określone w odrębnych przepisach, w szczególności: przepisach prawa budowlanego, o
ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o systemie oceny zgodności oraz
w przepisach dotyczących technologii wytwarzania paliw gazowych lub energii i rodzaju
stosowanego paliwa.
3. Budowa gazociągu bezpośredniego lub linii bezpośredniej wymaga, przed wydaniem
decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, uzyskania zgody
Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki; zgoda jest udzielana w drodze decyzji.
4. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, udzielając zgody, o której mowa w ust. 3,
uwzględnia:
1) wykorzystanie zdolności przesyłowych istniejącej sieci gazowej lub sieci
elektroenergetycznej;
2) odmowę świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii
elektrycznej istniejącą siecią gazową lub siecią elektroenergetyczną podmiotowi
występującemu o uzyskanie zgody oraz nieuwzględnienie złożonej przez niego skargi na tę
odmowę.

Art. 8.
1. W sprawach spornych dotyczących odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do
sieci, umowy sprzedaży, umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw lub
energii, umowy o świadczenie usług transportu gazu ziemnego, umowy o świadczenie usługi
magazynowania paliw gazowych, umowy, o której mowa w art. 4c ust. 3, umowy o świadczenie
usługi skraplania gazu ziemnego oraz umowy kompleksowej, a także w przypadku
nieuzasadnionego wstrzymania dostarczania paliw gazowych lub energii albo odmowy dostępu
do internetowej platformy handlowej rozstrzyga Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek
strony.
2. W sprawach, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki może wydać
na wniosek jednej ze stron postanowienie, w którym określa warunki podjęcia bądź
kontynuowania dostaw do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu.

Art. 9.
1. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki funkcjonowania systemu gazowego, biorąc pod uwagę: bezpieczeństwo
i niezawodne funkcjonowanie tego systemu, równoprawne traktowanie użytkowników systemu
gazowego, wymagania w zakresie ochrony środowiska oraz budowy i eksploatacji urządzeń,
instalacji i sieci określone w odrębnych przepisach.
2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności:
1) kryteria podziału na grupy podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci;
2) warunki przyłączenia do sieci, w tym wymagania techniczne w zakresie przyłączania do
sieci instalacji skroplonego gazu ziemnego, instalacji magazynowych, sieci przesyłowych
lub dystrybucyjnych oraz gazociągów bezpośrednich;
3) sposób prowadzenia obrotu paliwami gazowymi;
4) warunki świadczenia usług przesyłania, dystrybucji, magazynowania paliw gazowych i
skraplania gazu ziemnego, prowadzenia ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz
korzystania
z systemu gazowego i połączeń międzysystemowych;
5) zakres, warunki i sposób bilansowania systemu gazowego oraz prowadzenia z
użytkownikami tego systemu rozliczeń wynikających z niezbilansowania paliw gazowych
dostarczonych i pobranych z systemu;
6) zakres, warunki i sposób zarządzania ograniczeniami w systemie gazowym;
7) warunki współpracy pomiędzy operatorami systemów gazowych, w tym z innymi
przedsiębiorstwami energetycznymi, w zakresie prowadzenia ruchu sieciowego oraz
postępowania w sytuacjach awaryjnych;
8) parametry jakościowe paliw gazowych i standardy jakościowe obsługi odbiorców;
9) sposób załatwiania reklamacji.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, biorąc pod uwagę: bezpieczeństwo
i niezawodne funkcjonowanie tego systemu, równoprawne traktowanie użytkowników systemu
elektroenergetycznego, wymagania w zakresie ochrony środowiska oraz budowy i eksploatacji
urządzeń, instalacji i sieci określone w odrębnych przepisach16 17.
4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno określać w szczególności:
1) kryteria podziału na grupy podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci;
2) warunki przyłączenia do sieci, w tym wymagania techniczne w zakresie przyłączania do
sieci urządzeń wytwórczych, sieci dystrybucyjnych, urządzeń odbiorców końcowych,
połączeń międzysystemowych oraz linii bezpośrednich;
3) sposób prowadzenia obrotu energią elektryczną;
4) warunki świadczenia usług przesyłania, dystrybucji energii elektrycznej, prowadzenia ruchu
sieciowego, eksploatacji sieci oraz korzystania z systemu elektroenergetycznego i połączeń
międzysystemowych;
5) zakres, warunki i sposób bilansowania systemu elektroenergetycznego oraz prowadzenia
z użytkownikami tego systemu rozliczeń wynikających z niezbilansowania energii
elektrycznej dostarczonej i pobranej z systemu;
6) zakres, warunki i sposób zarządzania ograniczeniami systemowymi;
7) sposób koordynacji planowania rozwoju systemu elektroenergetycznego;
8) warunki współpracy pomiędzy operatorami systemów elektroenergetycznych, w tym z
innymi przedsiębiorstwami energetycznymi, w zakresie prowadzenia ruchu sieciowego,
zarządzania przepływami i dysponowania mocą jednostek wytwórczych oraz postępowania
w sytuacjach awaryjnych;
9) zakres i sposób przekazywania informacji między przedsiębiorstwami energetycznymi oraz
między przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami;
10) zakres i sposób przekazywania odbiorcom przez sprzedawcę informacji o strukturze paliw
zużywanych do wytwarzania energii elektrycznej sprzedanej przez sprzedawcę w
poprzednim roku;
11) sposób informowania odbiorców przez sprzedawcę o miejscu, w którym są dostępne
informacje o wpływie wytwarzania energii elektrycznej sprzedanej przez sprzedawcę w
poprzednim roku na środowisko, co najmniej w zakresie emisji dwutlenku węgla i
radioaktywnych odpadów;
12) parametry jakościowe energii elektrycznej i standardy jakościowe obsługi odbiorców;
13) sposób załatwiania reklamacji,
14) zakres i sposób udostępniania użytkownikom sieci i operatorom innych systemów
elektroenergetycznych, z którymi system przesyłowy jest połączony, informacji o:
a) warunkach świadczenia usług przesyłania energii elektrycznej niezbędnych do uzyskania
dostępu do sieci przesyłowej, korzystania z tej sieci i krajowego systemu
elektroenergetycznego oraz pracy krajowego systemu elektroenergetycznego, w tym w
szczególności dotyczących realizacji obrotu transgranicznego, zarządzania siecią i
bilansowania systemu, planowanych wyłączeniach jednostek wytwórczych
przyłączonych do sieci przesyłowej oraz jednostek wytwórczych centralnie
dysponowanych przyłączonych do koordynowanej sieci 110 kV, a także o ubytkach mocy
tych jednostek wytwórczych,
b) ofertach bilansujących składanych dla jednostek wytwórczych, o których mowa w lit. a.
5. Zakres, warunki i sposób bilansowania, o którym mowa w ust. 4 pkt 5, dla źródeł
wykorzystujących energię wiatru, znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
określa się odmiennie niż dla pozostałych źródeł energii, uwzględniając:
1) udział energii elektrycznej wytworzonej w źródłach wykorzystujących energię wiatru w ilości
energii elektrycznej wytworzonej w kraju;
2) czas, w jakim należy dokonać zgłoszenia umów sprzedaży energii elektrycznej do realizacji
operatorom systemu elektroenergetycznego w stosunku do okresu, którego one dotyczą.
6. Koszty wynikające ze stosowania dla źródeł wykorzystujących energię wiatru
odmiennego bilansowania, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się w kosztach stanowiących
podstawę do kalkulacji stawek opłat przesyłowych w taryfie operatora systemu przesyłowego
elektroenergetycznego.
7.Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki funkcjonowania systemów ciepłowniczych, biorąc pod uwagę: bezpieczeństwo i
niezawodne funkcjonowanie tych systemów, równoprawne traktowanie odbiorców ciepła,
wymagania w zakresie ochrony środowiska oraz budowy i eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci
określone w odrębnych przepisach.
8. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, powinno określać w szczególności:
1) kryteria podziału na grupy podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci;
2) warunki przyłączenia do sieci, w tym wymagania techniczne w zakresie przyłączania do
sieci urządzeń wytwórczych i instalacji odbiorców;
3) sposób prowadzenia obrotu ciepłem;
4) warunki świadczenia usług przesyłania, dystrybucji ciepła, prowadzenia ruchu sieciowego
i eksploatacji sieci;
5) zakres i sposób przekazywania informacji między przedsiębiorstwami energetycznymi oraz
między przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami;
6) parametry jakościowe nośnika ciepła i standardy jakościowe obsługi odbiorców;
7) sposób załatwiania reklamacji.
9. Minister właściwy do spraw gospodarki, w odniesieniu do paliw gazowych i energii
elektrycznej, powiadamia Komisję Europejską co 2 lata, w terminie do dnia 30 czerwca danego
roku, o wszelkich zmianach w działaniach mających na celu realizację obowiązków w zakresie
ochrony interesów odbiorców i ochrony środowiska oraz o wpływie tych zmian na konkurencję
krajową i międzynarodową.

Art. 9a.
1. Przedsiębiorstwa energetyczne, odbiorcy końcowi oraz towarowe domy
maklerskie lub domy maklerskie, o których mowa w ust. 1a, w zakresie określonym w
przepisach wydanych na podstawie ust. 9, są obowiązane:
1) uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwo
pochodzenia, o którym mowa w art. 9e ust. 1, lub w art. 9o ust. 1, dla energii elektrycznej
wytworzonej w źródłach znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
2) uiścić opłatę zastępczą, w terminie określonym w ust. 5, obliczoną w sposób określony w
ust. 2.
1a. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 8, wykonują:
1) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub jej
obrotem i sprzedające energię elektryczną odbiorcom końcowym;
2) odbiorca końcowy będący członkiem giełdy towarowej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z
dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 121, poz. 1019, z
późn. zm.), w odniesieniu do transakcji zawieranych we własnym imieniu na giełdzie
towarowej;
3) towarowy dom maklerski lub dom maklerski, o których mowa w art. 2 pkt 8 i 9 ustawy, o
której mowa w pkt 2, w odniesieniu do transakcji realizowanych na zlecenie odbiorców
końcowych na giełdzie towarowej.
1b. Przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na obrót energią elektryczną, w
terminie miesiąca od zakończenia roku kalendarzowego w którym zakupiło energię elektryczną
w wyniku transakcji zawartej na giełdzie towarowej za pośrednictwem towarowego domu
maklerskiego lub domu maklerskiego, jest obowiązane do przekazania towarowemu domowi
maklerskiemu lub domowi maklerskiemu deklaracji o ilości energii elektrycznej zakupionej w
wyniku tej transakcji i zużytej na własny użytek oraz przeznaczonej do dalszej odsprzedaży.
1c. Deklaracja, o której mowa w ust. 1b, stanowi podstawę wykonania przez towarowy dom
maklerski lub dom maklerski obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 8.
1d. Realizacja zlecenia nabycia energii elektrycznej na giełdzie towarowej przez towarowy
dom maklerski lub dom maklerski może nastąpić po złożeniu przez składającego zlecenie
zabezpieczenia na pokrycie kosztów wykonania przez towarowy dom maklerski lub dom
maklerski obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 8, w zakresie określonym w ust. 1a pkt 3.
Wysokość zabezpieczenia oraz sposób jego złożenia określa umowa zawarta między
towarowym domem maklerskim lub domem maklerskim a składającym zlecenie.
2. Opłatę zastępczą oblicza się według wzoru:
Oz = Ozj x (Eo – Eu),
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
Oz – opłatę zastępczą wyrażoną w złotych,
Ozj – jednostkową opłatę zastępczą wynoszącą 240 złotych za 1 MWh,
Eo – ilość energii elektrycznej, wyrażoną w MWh, wynikającą z obowiązku uzyskania
i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9e
ust. 1 lub w art. 9o ust. 1, w danym roku,
Eu – ilość energii elektrycznej, wyrażoną w MWh, wynikającą ze świadectw pochodzenia,
o których mowa w art. 9e ust. 1 lub art. 9o ust. 1, które obowiązany podmiot
przedstawił do umorzenia w danym roku, o którym mowa w art. 9e ust. 14.
3. Jednostkowa opłata zastępcza oznaczona symbolem Ozj, o której mowa w ust. 2,
podlega corocznej waloryzacji średniorocznym wskaźnikiem cen towarów i usług
konsumpcyjnych ogółem z roku kalendarzowego poprzedzającego rok, dla którego oblicza się
opłatę zastępczą, określonym w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,
ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
4. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki
jednostkową opłatę zastępczą po jej waloryzacji, o której mowa w ust. 3, w terminie do dnia
31 marca każdego roku.
5. Opłaty zastępcze, o których mowa w ust. 1 pkt 2 oraz ust. 8 pkt 2, stanowią przychód
Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i powinny być uiszczane na
rachunek bankowy tego funduszu do dnia 31 marca każdego roku, za poprzedni rok
kalendarzowy.
6. Sprzedawca z urzędu jest obowiązany23, w zakresie określonym w przepisach wydanych
na podstawie ust. 9, do zakupu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach
energii przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej znajdującej się na terenie
obejmującym obszar działania tego sprzedawcy, oferowanej przez przedsiębiorstwo
energetyczne, które uzyskało koncesję na jej wytwarzanie; zakup ten odbywa się po średniej
cenie sprzedaży energii elektrycznej w poprzednim roku kalendarzowym, o której mowa w art.
23 ust. 2 pkt 18 lit. b.
7. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem ciepłem i sprzedające to ciepło
jest obowiązane, w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 9, do zakupu
oferowanego ciepła wytwarzanego w przyłączonych do sieci odnawialnych źródłach energii
znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ilości nie większej niż
zapotrzebowanie odbiorców tego przedsiębiorstwa, przyłączonych do sieci, do której są
przyłączone odnawialne źródła energii.
8. Przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy dom maklerski lub
dom maklerski, o których mowa w ust. 1a, w zakresie określonym w przepisach wydanych na
podstawie ust. 10, są obowiązane:
1) uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwo
pochodzenia z kogeneracji, o którym mowa w art. 9l ust. 1, dla energii elektrycznej
wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej lub
2) uiścić opłatę zastępczą, w terminie określonym w ust. 5, obliczoną w sposób określony w
ust. 8a.
8a.25 Opłatę zastępczą, o której mowa w ust. 8 pkt 2, oblicza się według wzoru:
Ozs= Ozg x Eog + Ozk x Eok + Ozm x Eom,
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
Ozs – opłatę zastępczą, o której mowa w ust. 8 pkt 2, wyrażoną w złotych,
Ozg – jednostkową opłatę zastępczą, nie niższą niż 15% i nie wyższą niż 110% średniej
ceny sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym, o której mowa w
art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. b, wyrażoną w złotych za 1 MWh,
Eog – ilość energii elektrycznej równą różnicy między ilością energii elektrycznej
wynikającą z obowiązku określonego w przepisach wydanych na podstawie ust.
10 dla jednostek kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1 pkt 1, i ilością energii
elektrycznej wynikającą ze świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których
mowa w art. 9l ust. 1 pkt 1, umorzonych obowiązanym podmiotom, w terminie, o
którym mowa w art. 9m ust. 3, wyrażoną w MWh,
Ozk – jednostkową opłatę zastępczą, nie niższą niż 15% i nie wyższą niż 40% średniej
ceny sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym, o której mowa
w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. b, wyrażoną w złotych za 1 MWh,
Eok – ilość energii elektrycznej równą różnicy między ilością energii elektrycznej
wynikającą z obowiązku określonego w przepisach wydanych na podstawie ust.
10 dla jednostek kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1 pkt 2, i ilością energii
elektrycznej wynikającą ze świadectw pochodzenia z kogeneracji o których mowa
w art. 9l ust. 1 pkt 2, umorzonych obowiązanemu podmiotowi, w terminie, o
którym mowa w art. 9m ust. 3, wyrażoną w MWh,
Ozm – jednostkową opłatę zastępczą, nie niższą niż 30% i nie wyższą niż 120% średniej
ceny sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym, o której mowa w
art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. b, wyrażoną w złotych za 1 MWh,
Eom – ilość energii elektrycznej równą różnicy między ilością energii elektrycznej
wynikającą z obowiązku określonego w przepisach wydanych na podstawie ust.
10 dla jednostek kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1 pkt 1a, i ilością
energii elektrycznej wynikającą ze świadectw pochodzenia z kogeneracji, o
których mowa w art. 9l ust. 1 pkt 1a, umorzonych obowiązanym podmiotom, w
terminie, o którym mowa w art. 9m ust. 3, wyrażoną w MWh.
8b. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ustala jednostkowe opłaty zastępcze oznaczone
symbolami Ozg, Ozk i Ozm, o których mowa w ust. 8a, na podstawie średniej ceny sprzedaży
energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. b, z roku
poprzedzającego rok ustalenia jednostkowych opłat zastępczych, biorąc pod uwagę:
1) ilość energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji;
2) różnicę między kosztami wytwarzania energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji i
cenami sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym;
3) poziom cen energii elektrycznej dla odbiorców końcowych;
4) poziom zagospodarowania dostępnych ilości metanu uwalnianego i ujmowanego przy
dołowych robotach górniczych w czynnych, likwidowanych lub zlikwidowanych kopalniach
węgla kamiennego oraz gazu uzyskiwanego z przetwarzania biomasy w rozumieniu art. 2
ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.
U. Nr 169, poz. 1199, z 2007 r. Nr 35, poz. 217 i Nr 99, poz. 666 oraz z 2009 r. Nr 3, poz.
11), zwanej dalej „ustawą o biokomponentach i biopaliwach ciekłych”.
8c. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki
jednostkowe opłaty zastępcze oznaczone symbolami Ozg, Ozk i Ozm, o których mowa w ust.
8a, do dnia 31 maja każdego roku, obowiązujące w roku następnym.
8d. Do wypełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, nie zalicza się umorzonych
świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1, wydanych dla energii
elektrycznej wytworzonej w jednostce kogeneracji w okresie, w którym koszty wytworzenia tej
energii wynikające z nakładów, o których mowa w art. 45 ust. 1a, są uwzględniane w kosztach
działalności przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem lub dystrybucją
energii elektrycznej.
8e. Do świadectw pochodzenia z kogeneracji uzyskanych przez wytwórców, o których
mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów
powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych
sprzedaży mocy i energii elektrycznej (Dz. U. Nr 130, poz. 905), nie stosuje się ust. 8d.
8f. Do wypełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie zalicza się umorzonych
świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9e ust. 1, wydanych dla energii elektrycznej
wytworzonej w odnawialnym źródle energii wykorzystującym w procesie przetwarzania energię
pozyskiwaną z biogazu rolniczego, dla którego przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się
wytwarzaniem biogazu rolniczego wystąpiło lub wystąpi z wnioskiem, o którym mowa w art. 9o
ust. 3.
9. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1, 6 i 7, oraz obowiązku potwierdzania
danych,
o którym mowa w art. 9e ust. 5, w tym:
1) rodzaje odnawialnych źródeł energii;
2) parametry techniczne i technologiczne wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła
wytwarzanych w odnawialnych źródłach energii;
3) wymagania dotyczące pomiarów, rejestracji i sposobu obliczania ilości energii elektrycznej
lub ciepła wytwarzanych w odnawialnych źródłach energii za pomocą instalacji
wykorzystujących w procesie wytwarzania energii nośniki energii, o których mowa w art. 3 pkt
20, oraz inne paliwa;
4) miejsce dokonywania pomiarów ilości energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych
źródłach energii na potrzeby realizacji obowiązku potwierdzania danych, o którym mowa
w art. 9e ust. 5;
5) wielkość i sposób obliczania udziału energii elektrycznej wytwarzanej w odnawialnych
źródłach energii, wynikającej z obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia
świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9e ust. 1, w sprzedaży energii elektrycznej
odbiorcom końcowym, w okresie kolejnych 10 lat;
6) sposób uwzględniania w kalkulacji cen energii elektrycznej i ciepła ustalanych w taryfach
przedsiębiorstw energetycznych, o których mowa w ust. 1, 6 i 7:
a) kosztów uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia, o których
mowa w art. 9e ust. 1,
b) poniesionej opłaty zastępczej, o której mowa w ust. 1 pkt 2,
c) kosztów zakupu energii elektrycznej lub ciepła, do których zakupu przedsiębiorstwo
energetyczne jest obowiązane
– biorąc pod uwagę politykę energetyczną państwa oraz zobowiązania wynikające z umów
międzynarodowych.
102. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób
obliczania danych podanych we wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia z kogeneracji, o
którym mowa w art. 9l ust. 1, oraz szczegółowy zakres obowiązku, o którym mowa w ust. 8, i
obowiązku potwierdzania danych, o którym mowa w art. 9l ust. 8, w tym:
1) sposób obliczania:
a) średniorocznej sprawności przemiany energii chemicznej paliwa w energię elektryczną
lub mechaniczną i ciepło użytkowe w kogeneracji,
b) ilości energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji,
c) ilości ciepła użytkowego w kogeneracji,
d) oszczędności energii pierwotnej uzyskanej w wyniku zastosowania kogeneracji w
porównaniu z wytwarzaniem energii elektrycznej i ciepła w układach rozdzielonych o
referencyjnych wartościach sprawności dla wytwarzania rozdzielonego;
2) sposoby wykorzystania ciepła użytkowego w kogeneracji przyjmowanego do obliczania
danych podanych we wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia z kogeneracji, o którym
mowa w art. 9l ust. 1;
3) referencyjne wartości sprawności dla wytwarzania rozdzielonego, oddzielnie dla energii
elektrycznej i ciepła, służące do obliczania oszczędności energii pierwotnej uzyskanej
w wyniku zastosowania kogeneracji;
4) wymagania dotyczące pomiarów ilości energii elektrycznej i ciepła użytkowego w
jednostkach kogeneracji oraz ilości paliw zużywanych do ich wytwarzania, w tym na
potrzeby realizacji obowiązku potwierdzania danych, o którym mowa w art. 9l ust. 8;
4a) wymagania dotyczące pomiarów, rejestracji i sposobu obliczania ilości energii elektrycznej i
ciepła użytkowego wytwarzanej w wysokosprawnej kogeneracji w jednostkach kogeneracji,
o których mowa w art. 9l ust. 1 i 1a, w tym wymagania dotyczące pomiarów bezpośrednich
ilości energii elektrycznej i ciepła użytkowego oraz ilości paliw zużywanych do ich
wytwarzania dokonywanych na potrzeby wydawania świadectw pochodzenia, o których
mowa w art. 9l;
5) wielkość i sposób obliczania udziałów ilości energii elektrycznej wytwarzanej w
wysokosprawnej kogeneracji, wynikającej z obowiązku uzyskania i przedstawienia do
umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1, lub
uiszczenia opłaty zastępczej, w sprzedaży energii elektrycznej odbiorcom końcowym,
oddzielnie dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji, o których mowa
w art. 9l ust. 1 pkt 1 – 2;
6) maksymalną wysokość i sposób uwzględniania w kalkulacji cen energii elektrycznej
ustalanych w taryfach przedsiębiorstw energetycznych, o których mowa w ust. 8:
a) kosztów uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji,
o których mowa w art. 9l ust. 1,
b) poniesionej opłaty zastępczej, o której mowa w ust. 8 pkt 2
– biorąc pod uwagę politykę energetyczną państwa, zobowiązania wynikające z umów
międzynarodowych oraz uzasadnione technicznie i ekonomicznie możliwości wykorzystania
krajowego potencjału wysokosprawnej kogeneracji.
11. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
zakres obowiązku potwierdzania danych, o którym mowa w art. 9o ust. 7, w tym:
1) parametry jakościowe biogazu rolniczego wprowadzonego do sieci dystrybucyjnej gazowej,
2) wymagania dotyczące pomiarów, rejestracji i sposobu obliczania ilości wytwarzanego biogazu
rolniczego,
3) miejsce dokonywania pomiarów ilości biogazu rolniczego na potrzeby realizacji obowiązku
potwierdzania danych, o którym mowa w art. 9o ust. 7,
4) sposób przeliczania ilości wytworzonego biogazu rolniczego na ekwiwalentną ilość energii
elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii na potrzeby wypełnienia
obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 1,
5) warunki przyłączenia do sieci dystrybucyjnej gazowej instalacji wytwarzania biogazu
rolniczego
– biorąc pod uwagę w szczególności potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania
systemu gazowego oraz dostępne technologie wytwarzania biogazu rolniczego.

Art. 9b.
Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją ciepła są
odpowiedzialne za ruch sieciowy i zapewnienie utrzymania należących do nich sieci oraz
współdziałanie z innymi przedsiębiorstwami energetycznymi i odbiorcami korzystającymi z sieci,
na warunkach określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 9 ust. 7 i 8.

Art. 9c.
1. Operator systemu: przesyłowego, dystrybucyjnego, magazynowania paliw
gazowych i skraplania gazu ziemnego lub operator systemu połączonego gazowego,
odpowiednio do zakresu działania, stosując obiektywne i przejrzyste zasady zapewniające
równe traktowanie użytkowników tych systemów oraz uwzględniając wymogi ochrony
środowiska, jest odpowiedzialny za:
1) bezpieczeństwo dostarczania paliw gazowych poprzez zapewnienie bezpieczeństwa
funkcjonowania systemu gazowego i realizację umów z użytkownikami tego systemu;
2) prowadzenie ruchu sieciowego w sposób skoordynowany i efektywny z zachowaniem
wymaganej niezawodności dostarczania paliw gazowych i ich jakości;
3) eksploatację, konserwację i remonty sieci, instalacji i urządzeń, wraz z połączeniami
z innymi systemami gazowymi, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania
systemu gazowego;
4) zapewnienie długoterminowej zdolności systemu gazowego w celu zaspokajania
uzasadnionych potrzeb w zakresie przesyłania paliw gazowych w obrocie krajowym i
transgranicznym, dystrybucji tych paliw i ich magazynowania lub skraplania gazu ziemnego,
a także w zakresie rozbudowy systemu gazowego, a tam gdzie ma to zastosowanie,
rozbudowy połączeń z innymi systemami gazowymi;
5) współpracę z innymi operatorami systemów gazowych lub przedsiębiorstwami
energetycznymi w celu niezawodnego i efektywnego funkcjonowania systemów gazowych
oraz skoordynowania ich rozwoju;
6) dysponowanie mocą instalacji magazynowych i instalacji skroplonego gazu ziemnego;
7) zarządzanie przepływami paliw gazowych oraz utrzymanie parametrów jakościowych tych
paliw w systemie gazowym i na połączeniach z innymi systemami gazowymi;
8) świadczenie usług niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania systemu gazowego;
9) bilansowanie systemu i zarządzanie ograniczeniami w systemie gazowym oraz
prowadzenie z użytkownikami tego systemu rozliczeń wynikających z niezbilansowania
paliw gazowych dostarczonych i pobranych z systemu;
10) dostarczanie użytkownikom systemu i operatorom innych systemów gazowych informacji
o warunkach świadczenia usług przesyłania lub dystrybucji, usług magazynowania paliw
gazowych lub usług skraplania gazu ziemnego, w tym o współpracy z połączonymi
systemami gazowymi.
11) (skreślony).
2. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego w zakresie systemu przesyłowego, stosując obiektywne i przejrzyste
zasady zapewniające równe traktowanie użytkowników tych systemów oraz uwzględniając
wymogi ochrony środowiska, jest odpowiedzialny za:
1) bezpieczeństwo dostarczania energii elektrycznej poprzez zapewnienie bezpieczeństwa
funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i odpowiedniej zdolności przesyłowej
w sieci przesyłowej elektroenergetycznej;
2) prowadzenie ruchu sieciowego w sieci przesyłowej w sposób efektywny, przy zachowaniu
wymaganej niezawodności dostarczania energii elektrycznej i jakości jej dostarczania oraz,
we współpracy z operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych,
koordynowanie prowadzenia ruchu sieciowego w koordynowanej sieci 110 kV;
3) eksploatację, konserwację i remonty sieci, instalacji i urządzeń, wraz z połączeniami
z innymi systemami elektroenergetycznymi, w sposób gwarantujący niezawodność
funkcjonowania systemu elektroenergetycznego;
4) zapewnienie długoterminowej zdolności systemu elektroenergetycznego w celu
zaspokajania uzasadnionych potrzeb w zakresie przesyłania energii elektrycznej w obrocie
krajowym i transgranicznym, w tym w zakresie rozbudowy sieci przesyłowej, a tam gdzie ma
to zastosowanie, rozbudowy połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi;
5) współpracę z innymi operatorami systemów elektroenergetycznych lub przedsiębiorstwami
energetycznymi w celu niezawodnego i efektywnego funkcjonowania systemów
elektroenergetycznych oraz skoordynowania ich rozwoju;
6) dysponowanie mocą jednostek wytwórczych przyłączonych do sieci przesyłowej oraz
jednostek wytwórczych o mocy osiągalnej równej 50 MW lub wyższej, przyłączonych do
koordynowanej sieci 110 kV, uwzględniając umowy z użytkownikami systemu przesyłowego
oraz techniczne ograniczenia w tym systemie;
7) zarządzanie zdolnościami przesyłowymi połączeń z innymi systemami
elektroenergetycznymi;
8) zakup usług systemowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania systemu
elektroenergetycznego, niezawodności pracy tego systemu i utrzymania parametrów
jakościowych energii elektrycznej;
9) bilansowanie systemu elektroenergetycznego, określanie i zapewnianie dostępności
odpowiednich rezerw zdolności wytwórczych, przesyłowych i połączeń międzysystemowych
na potrzeby równoważenia bieżącego zapotrzebowania na energię elektryczną z dostawami
tej energii, zarządzanie ograniczeniami systemowymi oraz prowadzenie rozliczeń
wynikających z:
a) niezbilansowania energii elektrycznej dostarczonej i pobranej z systemu
elektroenergetycznego,
b) zarządzania ograniczeniami systemowymi;
9a) prowadzenie centralnego mechanizmu bilansowania handlowego;
10) zarządzanie przepływami energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym
przesyłowym, w sposób skoordynowany z innymi połączonymi systemami
elektroenergetycznymi oraz, we współpracy z operatorami systemów dystrybucyjnych
elektroenergetycznych, w koordynowanej sieci 110 kV, z uwzględnieniem technicznych
ograniczeń w tym systemie;
11) zakup energii elektrycznej w celu pokrywania strat powstałych w sieci przesyłowej podczas
przesyłania energii elektrycznej tą siecią oraz stosowanie przejrzystych i
niedyskryminacyjnych procedur rynkowych przy zakupie tej energii;
12) udostępnianie użytkownikom sieci i operatorom innych systemów elektroenergetycznych,
z którymi system przesyłowy jest połączony, informacji o:
a) warunkach świadczenia usług przesyłania energii elektrycznej niezbędnych do uzyskania
dostępu do sieci przesyłowej, korzystania z tej sieci i krajowego systemu
elektroenergetycznego oraz pracy krajowego systemu elektroenergetycznego, w tym w
szczególności dotyczących realizacji obrotu transgranicznego, zarządzania siecią i
bilansowania systemu, planowanych wyłączeniach jednostek wytwórczych
przyłączonych do sieci przesyłowej oraz jednostek wytwórczych centralnie
dysponowanych przyłączonych do koordynowanej sieci 110 kV, a także o ubytkach mocy
tych jednostek wytwórczych,
b) ofertach bilansujących składanych dla jednostek wytwórczych, o których mowa w lit. a;
13) opracowywanie planów działania na wypadek zagrożenia wystąpienia awarii o znacznych
rozmiarach w systemie elektroenergetycznym oraz odbudowy tego systemu po wystąpieniu
awarii;
14) realizację ograniczeń w dostarczaniu energii elektrycznej, wprowadzonych zgodnie z
przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ust. 6 i 7;
15) opracowywanie normalnego układu pracy sieci przesyłowej oraz, we współpracy z
operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych, normalnego układu pracy
sieci dla koordynowanej sieci 110 kV;
16) opracowywanie prognoz zapotrzebowania na energię elektryczną i moc w systemie
elektroenergetycznym;
17) określanie potrzeb rozwoju sieci przesyłowej i połączeń międzysystemowych, a także w
zakresie budowy nowych źródeł wytwarzania energii elektrycznej;
18) utrzymanie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa pracy sieci przesyłowej
elektroenergetycznej.
2a. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego jest obowiązany
współpracować z operatorem systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego w utrzymywaniu
odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa pracy sieci przesyłowej elektroenergetycznej oraz
technicznych rezerw zdolności dystrybucyjnych koordynowanej sieci 110 kV.
3. Operator systemu dystrybucyjnego lub systemu połączonego elektroenergetycznego
w zakresie systemów dystrybucyjnych, stosując obiektywne i przejrzyste zasady zapewniające
równe traktowanie użytkowników tych systemów oraz uwzględniając wymogi ochrony
środowiska, jest odpowiedzialny za:
1) prowadzenie ruchu sieciowego w sieci dystrybucyjnej w sposób efektywny, z zachowaniem
wymaganej niezawodności dostarczania energii elektrycznej i jakości jej dostarczania oraz
we współpracy z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego, w obszarze
koordynowanej sieci 110 kV;
2) eksploatację, konserwację i remonty sieci dystrybucyjnej w sposób gwarantujący
niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego;
3) zapewnienie rozbudowy sieci dystrybucyjnej, a tam gdzie ma to zastosowanie, rozbudowy
połączeń międzysystemowych w obszarze swego działania;
4) współpracę z innymi operatorami systemów elektroenergetycznych lub przedsiębiorstwami
energetycznymi w celu zapewnienia spójności działania systemów elektroenergetycznych
i skoordynowania ich rozwoju, a także niezawodnego oraz efektywnego funkcjonowania
tych systemów;
5) dysponowanie mocą jednostek wytwórczych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej, z
wyłączeniem jednostek wytwórczych o mocy osiągalnej równej 50 MW lub wyższej,
przyłączonych do koordynowanej sieci 110 kV;
6) bilansowanie systemu, z wyjątkiem równoważenia bieżącego zapotrzebowania na energię
elektryczną z dostawami tej energii, oraz zarządzanie ograniczeniami systemowymi;
7) zarządzanie przepływami energii elektrycznej w sieci dystrybucyjnej oraz współpracę z
operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie zarządzania
przepływami energii elektrycznej w koordynowanej sieci 110 kV;
8) zakup energii elektrycznej w celu pokrywania strat powstałych w sieci dystrybucyjnej
podczas dystrybucji energii elektrycznej tą siecią oraz stosowanie przejrzystych i
niedyskryminacyjnych procedur rynkowych przy zakupie tej energii;
9) dostarczanie użytkownikom sieci i operatorom innych systemów elektroenergetycznych,
z którymi system jest połączony, informacji o warunkach świadczenia usług dystrybucji
energii elektrycznej oraz zarządzaniu siecią, niezbędnych do uzyskania dostępu do sieci
dystrybucyjnej i korzystania z tej sieci;
9a) umożliwienie realizacji umów sprzedaży energii elektrycznej zawartych przez odbiorców
przyłączonych do sieci poprzez:
a) budowę i eksploatację infrastruktury technicznej i informatycznej służącej pozyskiwaniu
i transmisji danych pomiarowych oraz zarządzaniu nimi, zapewniającej efektywną
współpracę z innymi operatorami i przedsiębiorstwami energetycznymi,
b) pozyskiwanie, przechowywanie, przetwarzanie i udostępnianie, w uzgodnionej
pomiędzy uczestnikami rynku energii formie, danych pomiarowych dla energii
elektrycznej pobranej przez odbiorców wybranym przez nich sprzedawcom i podmiotom
odpowiedzialnym za bilansowanie handlowe oraz operatorowi systemu przesyłowego,
c) opracowywanie, aktualizację i udostępnianie odbiorcom oraz ich sprzedawcom ich
standardowych profili zużycia, a także uwzględnianie zasad ich stosowania w instrukcji,
o której mowa w art. 9g,
d) udostępnianie danych dotyczących planowanego i rzeczywistego zużycia energii
elektrycznej wyznaczonych na podstawie standardowych profili zużycia dla
uzgodnionych okresów rozliczeniowych,
e) wdrażanie warunków i trybu zmiany sprzedawcy energii elektrycznej oraz ich
uwzględnianie w instrukcji, o której mowa w art. 9g,
f)  zamieszczanie na swoich stronach internetowych oraz udostępnianie do publicznego
wglądu w swoich siedzibach:
– aktualnej listy sprzedawców energii elektrycznej, z którymi operator systemu
dystrybucyjnego elektroenergetycznego zawarł umowy o świadczenie usług dystrybucji
energii elektrycznej,
– informacji o sprzedawcy z urzędu energii elektrycznej działającym na obszarze
działania operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego,
– wzorców umów zawieranych z użytkownikami systemu, w szczególności wzorców
umów zawieranych z odbiorcami końcowymi oraz ze sprzedawcami energii
elektrycznej;
10) współpracę z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego przy
opracowywaniu planów, o których mowa w ust. 2 pkt 13;
11) planowanie rozwoju sieci dystrybucyjnej z uwzględnieniem przedsięwzięć związanych
z efektywnością energetyczną, zarządzaniem popytem na energię elektryczną lub rozwojem
mocy wytwórczych przyłączanych do sieci dystrybucyjnej;
12) stosowanie się do warunków współpracy z operatorem systemu przesyłowego
elektroenergetycznego w zakresie funkcjonowania koordynowanej sieci 110 kV;
13) opracowywanie normalnego układu pracy sieci dystrybucyjnej w porozumieniu z sąsiednimi
operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych oraz współpracę z
operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego przy opracowywaniu normalnego
układu pracy sieci dla koordynowanej sieci 110 kV;
14) utrzymanie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa pracy sieci dystrybucyjnej
elektroenergetycznej oraz współpracę z operatorem systemu przesyłowego
elektroenergetycznego lub systemu połączonego elektroenergetycznego w utrzymaniu
odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa pracy koordynowanej sieci 110 kV.
3a. Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, którego sieć dystrybucyjna
nie posiada bezpośrednich połączeń z siecią przesyłową, realizuje określone w ustawie
obowiązki w zakresie współpracy z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego
lub systemu połączonego elektroenergetycznego za pośrednictwem operatora systemu
dystrybucyjnego elektroenergetycznego, z którego siecią jest połączony, który jednocześnie
posiada bezpośrednie połączenie z siecią przesyłową.
4. Operatorzy systemu, o których mowa w ust. 1-3, wykonując działalność gospodarczą, są
obowiązani w szczególności przestrzegać przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych
informacji prawnie chronionych.
5. Jeżeli do realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-3, jest niezbędne korzystanie przez
operatora systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego z sieci, instalacji lub urządzeń należących
do innych operatorów systemów lub przedsiębiorstw energetycznych, udostępnienie tych sieci,
instalacji lub urządzeń następuje na zasadach określonych w ustawie oraz na warunkach
określonych w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub
energii elektrycznej.
6. Operator systemu elektroenergetycznego, w obszarze swojego działania, jest
obowiązany zapewnić wszystkim podmiotom pierwszeństwo w świadczeniu usług przesyłania
lub dystrybucji energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii oraz
w wysokosprawnej kogeneracji, z zachowaniem niezawodności i bezpieczeństwa krajowego
systemu elektroenergetycznego.
6a. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego, w obszarze swojego działania, jest
obowiązany do odbioru biogazu rolniczego o parametrach jakościowych określonych w
przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 11, wytworzonego w instalacjach przyłączonych
bezpośrednio do sieci tego operatora.
7. Operator systemu elektroenergetycznego, w obszarze swojego działania, jest
obowiązany do odbioru energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji w
źródłach znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przyłączonych bezpośrednio
do sieci tego operatora.
8. Operator systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego za korzystanie z krajowego
systemu elektroenergetycznego pobiera opłaty na warunkach określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 46 ust. 3 i 4, a także może żądać od odbiorców przyłączonych do
systemu elektroenergetycznego informacji o ilości energii elektrycznej zużywanej przez tych
odbiorców, służącej do obliczenia tej opłaty.
9. Operator systemu przesyłowego, odpowiednio do zakresu działania, przekazuje
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, do dnia 31 marca każdego roku, informacje za
poprzedni rok kalendarzowy o realizacji zadań w zakresie bezpieczeństwa funkcjonowania
systemu gazowego lub systemu elektroenergetycznego, w szczególności dotyczące:
1) zdolności przesyłowych sieci oraz mocy źródeł przyłączonych do tej sieci;
2) jakości i poziomu utrzymania sieci;
3) podejmowanych działań mających na celu pokrywanie szczytowego zapotrzebowania na
paliwa gazowe lub energię elektryczną, w tym, w przypadku wystąpienia przerw w
dostarczaniu tych paliw lub energii do sieci;
4) sporządzanych planów w zakresie określonym w pkt 1-3.
9a. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego, odpowiednio do zakresu działania, przekazuje ministrowi właściwemu
do spraw gospodarki, co 2 lata, w terminie do dnia 31 marca danego roku, informacje w zakresie
objętym sprawozdaniem, o którym mowa w art. 15b. Sporządzając informacje dotyczące oceny
połączeń międzysystemowych z sąsiednimi krajami, należy uwzględnić opinie operatorów
systemów przesyłowych elektroenergetycznych tych krajów.
9b. Użytkownicy systemu elektroenergetycznego, w szczególności operatorzy systemów
dystrybucyjnych elektroenergetycznych, przedsiębiorstwa energetyczne i odbiorcy końcowi są
obowiązani przekazywać operatorowi systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub
systemu połączonego elektroenergetycznego, na jego wniosek, dane niezbędne do
sporządzenia informacji, o których mowa w ust. 9a, z zachowaniem przepisów o ochronie
informacji niejawnych lub innych informacji prawnie chronionych.
10. Operatorzy systemów przesyłowych współdziałają z Komisją Europejską w sprawach
dotyczących rozwoju transeuropejskich sieci przesyłowych.
11. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego przekazuje Prezesowi Urzędu
Regulacji Energetyki, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po zakończeniu kwartału,
informacje o ilości energii elektrycznej importowanej w danym kwartale z państw niebędących
członkami Unii Europejskiej.
12. Operator systemu elektroenergetycznego, w obszarze swojego działania, jest
obowiązany do przedstawiania Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki informacji o ilościach
energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii przyłączonych do jego sieci i
wprowadzonej do systemu elektroenergetycznego, z podziałem na poszczególne rodzaje źródeł,
w terminie do dnia:
1) 31 lipca – za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca danego roku;
2) 31 stycznia – za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia roku poprzedniego.

Art. 9d.
1. Operator systemu przesyłowego, operator systemu dystrybucyjnego i operator
systemu połączonego, będący w strukturze przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, powinni
pozostawać pod względem formy prawnej i organizacyjnej oraz podejmowania decyzji niezależni
od innych działalności niezwiązanych z:
1) przesyłaniem, dystrybucją lub magazynowaniem paliw gazowych, lub skraplaniem gazu
ziemnego, lub regazyfikacją skroplonego gazu ziemnego w instalacjach skroplonego gazu
ziemnego albo
2) przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej.
1a. Operatorzy, o których mowa w ust. 1, nie mogą wykonywać działalności gospodarczej
związanej z wytwarzaniem lub obrotem paliwami gazowymi lub energią elektryczną ani jej
wykonywać na podstawie umowy na rzecz innych przedsiębiorstw energetycznych.
1b. Operatorzy, o których mowa w ust. 1, mogą świadczyć usługi polegające na
przystosowywaniu paliwa gazowego do standardów jakościowych lub warunków technicznych
obowiązujących w systemie przesyłowym lub systemie dystrybucyjnym, a także usługi
transportu paliw gazowych środkami transportu innymi niż sieci gazowe.
2. W celu zapewnienia niezależności operatorów, o których mowa w ust. 1, muszą być
spełnione łącznie następujące kryteria:
1) osoby odpowiedzialne za zarządzanie nie mogą uczestniczyć w strukturach zarządzania
przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo lub przedsiębiorstwa energetycznego
zajmującego się także działalnością gospodarczą niezwiązaną z paliwami gazowymi lub
energią elektryczną ani być odpowiedzialne – bezpośrednio lub pośrednio – za bieżącą
działalność w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej innej niż wynikająca z zadań
operatorów;
2) osoby odpowiedzialne za zarządzanie systemem gazowym lub systemem
elektroenergetycznym powinny mieć zapewnioną możliwość niezależnego działania;
3) operatorzy powinni mieć zapewnione prawo podejmowania niezależnych decyzji w zakresie
zarządzanego majątku koniecznego do ich działania, w tym eksploatacji, konserwacji,
remontów lub rozbudowy sieci;
4) kierownictwo przedsiębiorstw zintegrowanych pionowo nie powinno wydawać operatorom
poleceń dotyczących ich bieżącego funkcjonowania ani podejmować decyzji w zakresie
budowy sieci lub jej modernizacji, chyba że te polecenia lub decyzje dotyczyłyby działań
operatorów, które wykraczałyby poza zatwierdzony plan finansowy lub równoważny
dokument.
3. Działania mające na celu zapewnienie niezależności operatorów powinny umożliwiać
funkcjonowanie mechanizmów koordynacyjnych, które zapewnią ochronę praw właścicielskich
w zakresie nadzoru nad wykonywanym przez operatorów zarządem i wykonywaną przez nich
działalnością gospodarczą, w odniesieniu do rentowności zarządzanych przez nich aktywów,
w szczególności dotyczących sposobu zarządzania zyskiem z udziałów kapitałowych,
zatwierdzania rocznego planu finansowego lub równoważnego dokumentu i ustalania
ograniczeń w zakresie poziomu całkowitego zadłużenia ich przedsiębiorstwa.
4. Operatorzy opracowują i są odpowiedzialni za realizację programów, w których określają
przedsięwzięcia, jakie należy podjąć w celu zapewnienia niedyskryminacyjnego traktowania
użytkowników systemu, w tym szczegółowe obowiązki pracowników wynikające z tych
programów.
4a. Operatorzy, o których mowa w ust. 1, przedkładają Prezesowi Urzędu Regulacji
Energetyki programy, o których mowa w ust. 4, z własnej inicjatywy lub na jego żądanie.
4b. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w drodze decyzji, zatwierdza program, o którym
mowa w ust. 4, i określa termin jego wykonania albo odmawia jego zatwierdzenia, jeżeli
określone w nim działania nie zapewniają niedyskryminacyjnego traktowania użytkowników
systemu. W decyzji o odmowie zatwierdzenia programu Prezes Urzędu Regulacji Energetyki
wyznacza termin przedłożenia nowego programu. Wniesienie odwołania od decyzji nie
wstrzymuje obowiązku przedłożenia nowego programu do zatwierdzenia.
5. Operatorzy przedstawiają Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, do dnia 31 marca
każdego roku, sprawozdania zawierające opisy działań podjętych w roku poprzednim w celu
realizacji programów, o których mowa w ust. 4.
6. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki,
na koszt operatorów, sprawozdania, o których mowa w ust. 5.
7. Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do operatora systemu dystrybucyjnego:
1) elektroenergetycznego, jeżeli liczba odbiorców przyłączonych do sieci nie jest większa niż
sto tysięcy;
2) obsługującego system elektroenergetyczny o rocznym zużyciu energii elektrycznej
nieprzekraczającym 3 TWh w 1996 r., w którym mniej niż 5% rocznego zużycia energii
elektrycznej pochodziło z innych połączonych z nim systemów elektroenergetycznych;
3) gazowego, jeżeli liczba odbiorców przyłączonych do sieci nie jest większa niż sto tysięcy
i sprzedaż paliw gazowych w ciągu roku nie przekracza 100 mln m3.
8. Przedsiębiorstwo energetyczne wyznaczone operatorem systemu elektroenergetycznego
jest obowiązane przekazywać Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki informacje dotyczące
zmiany zakresu wykonywanej działalności gospodarczej oraz jego powiązań kapitałowych, w
terminie miesiąca od dnia wprowadzenia tych zmian.

Art. 9e.
1. Potwierdzeniem wytworzenia energii elektrycznej w odnawialnym źródle energii
jest świadectwo pochodzenia tej energii, zwane dalej „świadectwem pochodzenia”.
1a. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydaje świadectwa pochodzenia, o których mowa
w ust. 1, oraz świadectwa pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1, dla
energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnym źródle energii spełniającej jednocześnie
warunki wysokosprawnej kogeneracji.
2. Świadectwo pochodzenia zawiera w szczególności:
1) nazwę i adres przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii
elektrycznej w odnawialnym źródle energii;
2) określenie lokalizacji, rodzaju i mocy odnawialnego źródła energii, w którym energia
elektryczna została wytworzona;
3) dane dotyczące ilości energii elektrycznej objętej świadectwem pochodzenia i wytworzonej
w określonym odnawialnym źródle energii;
4) określenie okresu, w którym energia elektryczna została wytworzona,
5) wskazanie podmiotu, który będzie organizował obrót prawami majątkowymi wynikającymi
ze świadectw pochodzenia,
6) kwalifikację odnawianego źródła energii do źródła, o którym mowa w art. 9a ust. 8f.
3. Świadectwo pochodzenia wydaje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na wniosek
przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej w
odnawialnych źródłach energii, złożony za pośrednictwem operatora systemu
elektroenergetycznego, na którego obszarze działania znajduje się odnawialne źródło energii
określone we wniosku, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Do wydawania świadectw
pochodzenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o
wydawaniu zaświadczeń.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
1) nazwę i adres przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii
elektrycznej w odnawialnym źródle energii;
2) określenie lokalizacji, rodzaju i mocy odnawialnego źródła energii, w którym energia
elektryczna została wytworzona;
3) dane dotyczące ilości energii elektrycznej wytworzonej w określonym odnawialnym źródle
energii;
4) określenie okresu, w którym energia elektryczna została wytworzona,
5) (uchylony),
6) dane o ilości energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji.
4a. Okres, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 i ust. 4 pkt 4, obejmuje jeden lub więcej
następujących po sobie miesięcy kalendarzowych danego roku kalendarzowego.
4b. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się
wytwarzaniem energii elektrycznej w odnawialnym źródle energii przedkłada operatorowi
systemu elektroenergetycznego, w terminie 45 dni od dnia zakończenia okresu wytworzenia
danej ilości energii elektrycznej objętej tym wnioskiem.
5. Operator systemu elektroenergetycznego przekazuje Prezesowi Urzędu Regulacji
Energetyki wniosek, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, wraz
z potwierdzeniem danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnym
źródle energii, określonych na podstawie wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych.
Urządzenia pomiarowo-rozliczeniowe zapewnia wytwarzający tę energię.
5a. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki odmawia wydania świadectwa pochodzenia, jeżeli
wniosek, o którym mowa w ust. 3, został przedłożony operatorowi systemu
elektroenergetycznego po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4b. Odmowa wydania
świadectwa pochodzenia następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
6. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa pochodzenia są zbywalne i stanowią
towar giełdowy, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 26 października 2000 r.
o giełdach towarowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 121, poz. 1019 i Nr183, poz. 1537 i 1538).
7. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa pochodzenia powstają z chwilą zapisania
świadectwa, na podstawie informacji o wydanych świadectwach pochodzenia, o której mowa w
ust. 17, po raz pierwszy na koncie ewidencyjnym w rejestrze świadectw pochodzenia
prowadzonym przez podmiot, o którym mowa w ust. 9, i przysługują osobie będącej
posiadaczem tego konta.
8. Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa pochodzenia następuje
z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw pochodzenia.
9. Rejestr świadectw pochodzenia prowadzi podmiot prowadzący:
1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
towarowych lub
2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia 29
lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538, z 2006 r. Nr
104, poz. 708 i Nr 157, poz. 1119 oraz z 2009 r. Nr 165, poz. 1316)
– organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw pochodzenia.
10. Podmiot, o którym mowa w ust. 9, jest obowiązany prowadzić rejestr świadectw
pochodzenia w sposób zapewniający:
1) identyfikację podmiotów, którym przysługują prawa majątkowe wynikające ze świadectw
pochodzenia;
2) identyfikację przysługujących praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia
oraz odpowiadającej tym prawom ilości energii elektrycznej;
3) zgodność ilości energii elektrycznej objętej zarejestrowanymi świadectwami pochodzenia
z ilością energii elektrycznej odpowiadającą prawom majątkowym wynikającym z tych
świadectw.
11. Podmiot, o którym mowa w ust. 9, jest obowiązany na wniosek przedsiębiorstwa
energetycznego, odbiorcy końcowego oraz towarowego domu maklerskiego lub domu
maklerskiego, o których mowa w art. 9a ust. 1a, lub innego podmiotu, któremu przysługują
prawa majątkowe wynikające ze świadectwa pochodzenia, wydać dokument stwierdzający
prawa majątkowe wynikające z tych świadectw przysługujące wnioskodawcy i odpowiadającą
tym prawom ilość energii elektrycznej.
12. Wpis do rejestru świadectw pochodzenia oraz dokonane zmiany w rejestrze podlegają
opłacie w wysokości odzwierciedlającej koszty prowadzenia rejestru.
13. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego,
odbiorcy końcowego oraz towarowego domu maklerskiego lub domu maklerskiego, o których
mowa w art. 9a ust. 1a, którym przysługują prawa majątkowe wynikające ze świadectw
pochodzenia umarza, w drodze decyzji, te świadectwa w całości lub w części.
13a. Towarowy dom maklerski lub dom maklerski wykonując obowiązek, o którym mowa w
art. 9a ust. 1 i 8, w odniesieniu do transakcji realizowanych na zlecenie odbiorców końcowych,
może złożyć wniosek do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o umorzenie świadectw
pochodzenia należących do innego podmiotu, któremu przysługują wynikające z tych świadectw
prawa majątkowe, o ile dołączy pisemną zgodę tego podmiotu na zaliczenie tych świadectw do
wypełnienia obowiązku przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski.
14. Świadectwo pochodzenia umorzone do dnia 31 marca danego roku kalendarzowego
jest uwzględniane przy rozliczeniu wykonania obowiązku określonego w art. 9a ust. 1 w
poprzednim roku kalendarzowym.
15. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa pochodzenia wygasają z chwilą jego
umorzenia.
16. Przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy dom maklerski lub
dom maklerski, o których mowa w art. 9a ust. 1a, wraz z wnioskiem o umorzenie świadectw
pochodzenia jest obowiązany złożyć do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki dokument, o
którym mowa w ust. 11.
17. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przekazuje informacje o wydanych
i umorzonych świadectwach pochodzenia podmiotowi prowadzącemu rejestr tych świadectw,
o którym mowa w ust. 9.
18. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej
w odnawialnych źródłach energii o łącznej mocy elektrycznej nieprzekraczającej 5 MW zwalnia
się z:
1) opłat, o których mowa w ust. 12;
2) opłaty skarbowej za wydanie świadectwa pochodzenia;
3) opłaty skarbowej za wydanie koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej w odnawialnych
źródłach energii, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1.

Art. 9f.
1. Minister właściwy do spraw gospodarki, co pięć lat, przedstawia Radzie
Ministrów raport określający cele w zakresie udziału energii elektrycznej wytwarzanej
w odnawialnych źródłach energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
w krajowym zużyciu energii elektrycznej w kolejnych dziesięciu latach, zgodne z
zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych dotyczących ochrony klimatu,
oraz środki zmierzające do realizacji tych celów.
2. Krajowe zużycie energii elektrycznej oblicza się jako sumę krajowej produkcji
energii elektrycznej, w tym produkcji tej energii na własne potrzeby oraz importu energii
elektrycznej, pomniejszoną o jej eksport.
3. Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, przyjmuje
raport, o którym mowa w ust. 1.
4. Minister właściwy do spraw gospodarki, na podstawie sprawozdania Prezesa Urzędu
Regulacji Energetyki, o którym mowa w art. 24 ust. 1, sporządza co dwa lata raport
zawierający analizę realizacji celów ilościowych i osiągniętych wyników w zakresie
wytwarzania energii elektrycznej w odnawialnych źródłach energii. W zakresie zobowiązań
wynikających z umów międzynarodowych dotyczących ochrony klimatu raport sporządza
się w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia,
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, raporty, o których
mowa w ust. 1 i 4, w terminie do dnia 27 października danego roku, w którym występuje
obowiązek przedstawienia raportu. Raport, o którym mowa w ust. 1, podlega ogłoszeniu
po przyjęciu przez Radę Ministrów.

Art. 9g.
1. Operator systemu przesyłowego i operator systemu dystrybucyjnego są
obowiązani do opracowania odpowiednio instrukcji ruchu i eksploatacji sieci przesyłowej lub
instrukcji ruchu i eksploatacji sieci dystrybucyjnej, zwanych dalej „instrukcjami”.
2. Operator systemu przesyłowego i operator systemu dystrybucyjnego informują
użytkowników systemu, w formie pisemnej lub za pomocą innego środka komunikowania
przyjętego przez operatora systemu, o publicznym dostępie do projektu instrukcji lub jej zmian
oraz o możliwości zgłaszania uwag, określając miejsce i termin ich zgłaszania, nie krótszy niż 14
dni od dnia udostępnienia projektu instrukcji lub jej zmian.
3. Instrukcje opracowywane dla sieci gazowych określają szczegółowe warunki korzystania
z tych sieci przez użytkowników systemu oraz warunki i sposób prowadzenia ruchu, eksploatacji
i planowania rozwoju tych sieci, w szczególności dotyczące:
1) przyłączania sieci dystrybucyjnych, urządzeń odbiorców końcowych, połączeń
międzysystemowych oraz gazociągów bezpośrednich;
2) wymagań technicznych dla urządzeń, instalacji i sieci wraz z niezbędną infrastrukturą
pomocniczą;
3) kryteriów bezpieczeństwa funkcjonowania systemu gazowego;
4) współpracy pomiędzy operatorami systemów gazowych;
5) przekazywania informacji pomiędzy przedsiębiorstwami energetycznymi oraz pomiędzy
przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami;
6) parametrów jakościowych paliw gazowych i standardów jakościowych obsługi użytkowników
systemu.
4. Instrukcje opracowywane dla sieci elektroenergetycznych określają szczegółowe warunki
korzystania z tych sieci przez użytkowników systemu oraz warunki i sposób prowadzenia ruchu,
eksploatacji i planowania rozwoju tych sieci, w szczególności dotyczące:
1) przyłączania urządzeń wytwórczych, sieci dystrybucyjnych, urządzeń odbiorców
końcowych, połączeń międzysystemowych oraz linii bezpośrednich;
2) wymagań technicznych dla urządzeń, instalacji i sieci wraz z niezbędną infrastrukturą
pomocniczą;
3) kryteriów bezpieczeństwa funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, w tym
uzgadniania planów, o których mowa w art. 9c ust. 2 pkt 13;
4) współpracy między operatorami systemów elektroenergetycznych, w tym w zakresie
koordynowanej sieci 110 kV i niezbędnego układu połączeń sieci oraz zakresu, sposobu i
harmonogramu przekazywania informacji;
5) przekazywania informacji pomiędzy przedsiębiorstwami energetycznymi oraz pomiędzy
przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami;
6) parametrów jakościowych energii elektrycznej i standardów jakościowych obsługi
użytkowników systemu;
7) wymagań w zakresie bezpieczeństwa pracy sieci elektroenergetycznej i warunków, jakie
muszą zostać spełnione dla jego utrzymania;
8) wskaźników charakteryzujących jakość i niezawodność dostaw energii elektrycznej oraz
bezpieczeństwa pracy sieci elektroenergetycznej;
9) niezbędnych wielkości rezerw zdolności wytwórczych, przesyłowych i połączeń
międzysystemowych.
5. Operator systemu dystrybucyjnego uwzględnia w instrukcji ruchu i eksploatacji sieci
dystrybucyjnej wymagania określone w opracowanej przez operatora systemu przesyłowego
instrukcji ruchu i eksploatacji sieci przesyłowej.
5a. Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego dołącza do instrukcji ruchu
i eksploatacji sieci dystrybucyjnej standardowy profil zużycia wykorzystywany w bilansowaniu
handlowym miejsc dostarczania energii elektrycznej dla odbiorców o mocy umownej nie
większej niż 40 kW.
6. Instrukcja opracowywana przez operatora systemu przesyłowego powinna także
zawierać wyodrębnioną część dotyczącą bilansowania systemu i zarządzania ograniczeniami
systemowymi, określającą:
1) warunki, jakie muszą być spełnione w zakresie bilansowania systemu i zarządzania
ograniczeniami systemowymi;
2) procedury:
a) zgłaszania i przyjmowania przez operatora systemu przesyłowego
elektroenergetycznego do realizacji umów sprzedaży oraz programów dostarczania i
odbioru energii elektrycznej,
b) zgłaszania do operatora systemu przesyłowego umów o świadczenie usług przesyłania
paliw gazowych lub energii elektrycznej,
c) bilansowania systemu, w tym sposób rozliczania kosztów jego bilansowania,
d) zarządzania ograniczeniami systemowymi, w tym sposób rozliczania kosztów tych
ograniczeń,
e) awaryjne;
3) sposób postępowania w stanach zagrożenia bezpieczeństwa zaopatrzenia w paliwa
gazowe lub energię elektryczną;
4) procedury i zakres wymiany informacji niezbędnej do bilansowania systemu i zarządzania
ograniczeniami systemowymi;
5) kryteria dysponowania mocą jednostek wytwórczych energii elektrycznej oraz zarządzania
połączeniami systemów gazowych albo systemów elektroenergetycznych;
6) sposób przekazywania użytkownikom systemu informacji o warunkach świadczenia usług
przesłania energii elektrycznej oraz pracy krajowego systemu elektroenergetycznego.
6a. Warunki w zakresie bilansowania systemu elektroenergetycznego, o których mowa w
ust. 6 pkt 1, powinny umożliwiać dokonywanie zmian grafiku handlowego w dniu jego realizacji
oraz bilansowanie tego systemu także przez zmniejszenie poboru energii elektrycznej przez
odbiorców niespowodowane wprowadzonymi ograniczeniami, o których mowa w art. 11 ust. 1.
7. Operator systemu przesyłowego przedkłada Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki do
zatwierdzenia, w drodze decyzji, instrukcję wraz z informacją o zgłoszonych przez użytkowników
systemu uwagach oraz sposobie ich uwzględnienia. Operator zamieszcza te dokumenty na
swojej stronie internetowej.
8. Operator systemu dystrybucyjnego, w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia zatwierdzonej
instrukcji, o której mowa w ust. 7, przedkłada Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki do
zatwierdzenia, w drodze decyzji, instrukcję wraz z informacją o zgłoszonych przez użytkowników
systemu uwagach oraz sposobie ich uwzględnienia. Operator zamieszcza te dokumenty na
swojej stronie internetowej.
9. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki,
na koszt właściwego operatora systemu, zatwierdzoną instrukcję.
10. Operator systemu przesyłowego i operator systemu dystrybucyjnego zamieszczają na
swoich stronach internetowych obowiązujące instrukcje oraz udostępniają je do publicznego
wglądu w swoich siedzibach.
11. Operator systemu połączonego jest obowiązany do opracowania instrukcji ruchu i
eksploatacji sieci przesyłowej oraz instrukcji ruchu i eksploatacji sieci dystrybucyjnej. Przepisy
ust. 2-10 stosuje się odpowiednio.
12. Użytkownicy systemu, w tym odbiorcy, których urządzenia, instalacje lub sieci są
przyłączone do sieci operatora systemu gazowego lub systemu elektroenergetycznego, lub
korzystający z usług świadczonych przez tego operatora, są obowiązani stosować się do
warunków i wymagań oraz procedur postępowania i wymiany informacji określonych w instrukcji
zatwierdzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i ogłoszonej w Biuletynie Urzędu
Regulacji Energetyki. Instrukcja ta stanowi część umowy o świadczenie usług przesyłania lub
dystrybucji paliw gazowych lub energii elektrycznej lub umowy kompleksowej.

Art. 9h.
1. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek właściciela sieci
przesyłowej, sieci dystrybucyjnej, instalacji magazynowej lub instalacji skroplonego gazu
ziemnego, wyznacza, w drodze decyzji, na czas określony, operatora systemu przesyłowego,
systemu dystrybucyjnego, systemu magazynowania, systemu skraplania gazu ziemnego lub
operatora systemu połączonego oraz określa obszar, sieci lub instalacje, na których będzie
wykonywana działalność gospodarcza, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyznacza się jednego operatora systemu
przesyłowego gazowego albo jednego operatora systemu połączonego gazowego i jednego
operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego albo jednego operatora systemu
połączonego elektroenergetycznego.
3. Operatorem systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego, systemu magazynowania
paliw gazowych, systemu skraplania gazu ziemnego lub operatorem systemu połączonego
może być:
1) właściciel sieci przesyłowej, sieci dystrybucyjnej, instalacji magazynowej lub instalacji
skroplonego gazu ziemnego, posiadający koncesję na wykonywanie działalności
gospodarczej z wykorzystaniem tej sieci lub instalacji;
2) przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wykonywanie działalności
gospodarczej w zakresie przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii elektrycznej,
magazynowania paliw gazowych, skraplania gazu ziemnego i regazyfikacji skroplonego
gazu ziemnego, z którym właściciel sieci przesyłowej, sieci dystrybucyjnej, instalacji
magazynowej lub instalacji skroplonego gazu ziemnego zawarł umowę powierzającą temu
przedsiębiorstwu pełnienie obowiązków operatora z wykorzystaniem sieci lub instalacji
będących jego własnością.
4. Powierzenie pełnienia obowiązków operatora systemu dystrybucyjnego może dotyczyć
wykonywania działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji:
1) energii elektrycznej, jeżeli liczba odbiorców przyłączonych do sieci elektroenergetycznej
przedsiębiorstwa energetycznego, o którym mowa w ust. 1, jest nie większa niż sto tysięcy,
albo
2) gazu ziemnego, jeżeli liczba odbiorców przyłączonych do sieci gazowej jest nie większa niż
sto tysięcy i sprzedaż paliw gazowych nie przekracza 100 mln m3 w ciągu roku.
5. Umowa, o której mowa w ust. 3 pkt 2, powinna w szczególności określać:
1) obszar, na którym operator systemu przesyłowego lub systemu dystrybucyjnego, lub systemu
magazynowania paliw gazowych, lub systemu skraplania gazu ziemnego, lub systemu
połączonego będzie wykonywał działalność gospodarczą;
2) zasady realizacji obowiązków, o których mowa w art. 9c, z wyszczególnieniem obowiązków
powierzonych do wykonywania bezpośrednio operatorowi systemu przesyłowego lub
systemu dystrybucyjnego, lub systemu magazynowania paliw gazowych, lub systemu
skraplania gazu ziemnego, lub systemu połączonego.
6. Właściciel, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem do Prezesa Urzędu Regulacji
Energetyki o wyznaczenie odpowiednio operatora systemu przesyłowego, dystrybucyjnego
gazowego albo elektroenergetycznego, systemu magazynowania paliw gazowych lub systemu
skraplania gazu ziemnego, w terminie 30 dni od dnia:
1) doręczenia decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o udzieleniu temu właścicielowi
koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej z wykorzystaniem tych sieci lub
instalacji, albo
2) w którym właściciel zawarł umowę o powierzenie wykonywania obowiązków operatora z
przedsiębiorstwem, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, w odniesieniu do sieci lub instalacji
będących jego własnością.
7. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, wyznaczając operatora zgodnie z ust. 1, bierze pod
uwagę jego efektywność ekonomiczną, skuteczność zarządzania systemami gazowymi lub
systemami elektroenergetycznymi, bezpieczeństwo dostaw paliw gazowych lub energii
elektrycznej oraz spełnianie przez operatora warunków i kryteriów niezależności, o których
mowa w art. 9d ust. 1 – 2, a także okres obowiązywania jego koncesji.
8. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki odmawia wyznaczenia operatorem systemu
gazowego, systemu elektroenergetycznego, systemu magazynowania paliw gazowych, systemu
skraplania gazu ziemnego lub operatorem systemu połączonego przedsiębiorstwa
energetycznego określonego we wniosku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli przedsiębiorstwo to nie
dysponuje odpowiednimi środkami ekonomicznymi lub technicznymi lub nie gwarantuje
skutecznego zarządzania systemem, lub nie spełnia warunków i kryteriów niezależności, o
których mowa w art. 9d ust. 1 – 2, z zastrzeżeniem art. 9d ust. 7, lub gdy nie został spełniony
warunek, o którym mowa w art. 9k.
9. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki z urzędu wyznacza, w drodze decyzji,
przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na przesyłanie lub dystrybucję paliw
gazowych albo energii elektrycznej, magazynowanie paliw gazowych lub skraplanie gazu
ziemnego i regazyfikację skroplonego gazu ziemnego, operatorem odpowiednio systemu
przesyłowego lub systemu dystrybucyjnego, lub systemu magazynowania, lub systemu
skraplania gazu ziemnego, w przypadku gdy:
1) właściciel, o którym mowa w ust. 1, nie złożył wniosku o wyznaczenie operatora systemu
gazowego lub operatora systemu elektroenergetycznego, który wykonywałby działalność
gospodarczą, korzystając z jego sieci lub instalacji;
2) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki odmówił wyznaczenia operatora, który wykonywałby
działalność gospodarczą, korzystając z sieci lub instalacji określonej we wniosku, o którym
mowa w ust. 1.
10. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 9, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki określa
obszar, instalacje lub sieci, na których operator będzie wykonywał działalność gospodarczą,
warunki realizacji kryteriów niezależności, o których mowa w art. 9d ust. 1 – 2, niezbędne do
realizacji zadań operatorów systemów, o których mowa w art. 9c.
11. Właściciel sieci przesyłowej, sieci dystrybucyjnej, instalacji magazynowej lub instalacji
skroplonego gazu ziemnego jest obowiązany udostępniać operatorowi, wyznaczonemu zgodnie
z ust. 9, informacje oraz dokumenty niezbędne do realizacji zadań operatora oraz współdziałać z
tym operatorem.

Art. 9i.
1. Sprzedawców z urzędu wyłania Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w drodze
przetargu. W przetargu mogą uczestniczyć przedsiębiorstwa energetyczne posiadające
koncesje na obrót paliwami gazowymi lub energią elektryczną.
2. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza, organizuje i przeprowadza przetarg.
3. W ogłoszeniu o przetargu określa się:
1) zakres usług kompleksowych będących przedmiotem przetargu;
2) nazwę i siedzibę operatora systemu przesyłowego lub operatora systemu dystrybucyjnego
oraz obszar, dla którego będzie wyłoniony sprzedawca z urzędu;
3) miejsce i termin udostępnienia dokumentacji przetargowej.
4. Ogłoszenie o przetargu Prezes Urzędu Regulacji Energetyki publikuje w Biuletynie
Urzędu Regulacji Energetyki.
5. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki określa w dokumentacji przetargowej warunki, jakie
powinno spełniać przedsiębiorstwo energetyczne uczestniczące w przetargu, oraz wymagania,
jakim powinna odpowiadać oferta, a także kryteria oceny ofert; w dokumentacji przetargowej
mogą być określone warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia
usług kompleksowych przez sprzedawcę z urzędu.
6. Określając w dokumentacji przetargowej kryteria oceny ofert oraz dokonując wyboru
oferty na sprzedawcę z urzędu, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki kieruje się:
1) doświadczeniem oferenta i efektywnością ekonomiczną wykonywanej przez niego
działalności gospodarczej;
2) warunkami technicznymi oraz wysokością środków finansowych, jakie posiada oferent,
niezbędnymi do realizacji zadań sprzedawcy z urzędu.
7. Dokumentacja przetargowa jest udostępniana za opłatą, która nie może przekroczyć
kosztów wykonania dokumentacji; opłata jest pobierana przez Urząd Regulacji Energetyki.
8. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w drodze decyzji, unieważnia przetarg, jeżeli
zostały rażąco naruszone przepisy prawa.
9. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki uznaje, w drodze decyzji, przetarg za
nierozstrzygnięty, jeżeli:
1) żaden z uczestników nie spełnił warunków uczestnictwa w przetargu;
2) w terminie wskazanym w dokumentacji przetargowej do przetargu nie przystąpiło żadne
przedsiębiorstwo energetyczne.
10. W przypadku niewyłonienia w drodze przetargu sprzedawcy z urzędu, Prezes Urzędu
Regulacji Energetyki, na okres 12 miesięcy, wyznacza z urzędu, w drodze decyzji, tego
sprzedawcę, biorąc pod uwagę możliwość wypełnienia przez niego obowiązków określonych w
ustawie, oraz określa obszar wykonywania przez niego działalności gospodarczej.
11. Po wyłonieniu, w drodze przetargu, lub wyznaczeniu sprzedawcy z urzędu, Prezes
Urzędu Regulacji Energetyki dokonuje zmian w koncesji udzielonej przedsiębiorstwu
energetycznemu wyłonionemu lub wyznaczonemu na tego sprzedawcę, określając w niej:
1) warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług
kompleksowych;
2) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych
lub energii elektrycznej, będące operatorem systemu, do którego są przyłączeni odbiorcy
paliw gazowych lub energii elektrycznej w gospodarstwie domowym niekorzystającym
z prawa wyboru sprzedawcy.
12. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, tryb
ogłaszania przetargu zapewniający właściwe poinformowanie o przetargu podmiotów nim
zainteresowanych oraz szczegółowe wymagania co do zawartości dokumentacji przetargowej, a
także warunki i tryb organizowania i przeprowadzania przetargu, kierując się potrzebą
zapewnienia przejrzystych warunków i kryteriów przetargu oraz równoprawnego traktowania
jego uczestników.

Art. 9j.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej
w źródłach przyłączonych do sieci, uwzględniając możliwości techniczne, jeżeli jest to konieczne
do zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, a w szczególności zapewnienia
jakości dostarczanej energii, ciągłości i niezawodności jej dostarczania lub uniknięcia
zagrożenia bezpieczeństwa osób lub strat materialnych, jest obowiązane do:
1) wytwarzania energii elektrycznej lub pozostawania w gotowości do jej wytwarzania;
2) utrzymywania rezerw mocy wytwórczych lub zapewnienia innych usług systemowych,
w wysokości i w sposób określony w umowie zawartej z operatorem systemu przesyłowego
elektroenergetycznego lub systemu połączonego elektroenergetycznego;
3) utrzymywania zdolności źródeł do wytwarzania energii elektrycznej w ilości i jakości
wynikającej z zawartych umów sprzedaży oraz umów o świadczenie usług przesyłania lub
dystrybucji energii elektrycznej;
4) współpracy z operatorem systemu elektroenergetycznego, do którego sieci źródło jest
przyłączone, w szczególności do przekazywania temu operatorowi niezbędnych informacji
o stanie urządzeń wytwórczych i wykonywania jego poleceń, na zasadach i warunkach
określonych w ustawie, przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3, instrukcji, o której
mowa w art. 9g ust. 1, i umowie zawartej z operatorem systemu elektroenergetycznego.
2. W celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, operator systemu
przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego elektroenergetycznego wydaje,
stosownie do planów działania, procedur i planów wprowadzania ograniczeń, o których mowa
w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 i art. 11 ust. 6, instrukcji, o której mowa w art.
9g ust. 1, oraz postanowień umów o świadczenie usług przesyłania energii elektrycznej
zawartych z użytkownikami systemu, w tym z odbiorcami, polecenia dyspozytorskie wytwórcy,
operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego oraz odbiorcom.
3. Podczas wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej polecenia
operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego są nadrzędne wobec poleceń operatora systemu dystrybucyjnego
elektroenergetycznego.
4. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane do
uzgadniania z operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu
połączonego elektroenergetycznego planowanych postojów związanych z remontem jednostek
wytwórczych, o których mowa w art. 9c ust. 2 pkt 6.
5. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane niezwłocznie
zgłosić operatorowi systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego dane o ograniczeniach możliwości wytwarzania energii elektrycznej lub
ubytkach mocy jednostek wytwórczych, o których mowa w art. 9c ust. 2 pkt 6, w stosunku do
możliwości wytwarzania lub mocy osiągalnej wynikających z aktualnego stanu technicznego
tych jednostek, wraz z podaniem przyczyn tych ograniczeń lub ubytków.
6. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w
jednostce wytwórczej przyłączonej do sieci przesyłowej lub koordynowanej sieci 110 kV jest
obowiązane udostępniać informacje niezbędne operatorowi systemu przesyłowego
elektroenergetycznego lub operatorowi systemu połączonego elektroenergetycznego do
zapewnienia bezpieczeństwa pracy krajowego systemu elektroenergetycznego oraz wypełnienia
obowiązków, o których mowa w art. 9c ust. 2 pkt 12.

Art. 9k. Operator systemu przesyłowego działa w formie spółki akcyjnej, której jedynym
akcjonariuszem jest Skarb Państwa.

Art. 9l.
1. Potwierdzeniem wytworzenia energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji
jest świadectwo pochodzenia tej energii, zwane dalej „świadectwem pochodzenia z
kogeneracji”. Świadectwo pochodzenia z kogeneracji wydaje się oddzielnie dla energii
elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji w jednostce kogeneracji:
1) opalanej paliwami gazowymi lub o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej źródła poniżej
1 MW;
1a) opalanej metanem uwalnianym i ujmowanym przy dołowych robotach górniczych w
czynnych, likwidowanych lub zlikwidowanych kopalniach węgla kamiennego lub gazem
uzyskiwanym z przetwarzania biomasy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o
biokomponentach i biopaliwach ciekłych;
2) innej niż wymienionej w pkt 1 i 1a.
1a. W jednostce kogeneracji, w której są spalane paliwa gazowe lub metan uwalniany i
ujmowany przy dołowych robotach górniczych w czynnych, likwidowanych lub zlikwidowanych
kopalniach węgla kamiennego lub gaz uzyskiwany z przetwarzania biomasy w rozumieniu art. 2
ust. 1 pkt 2 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych wspólnie z innymi paliwami, do
energii elektrycznej wytwarzanej w wysokosprawnej kogeneracji:
1) w jednostce kogeneracji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zalicza się część energii elektrycznej
odpowiadającą udziałowi energii chemicznej paliwa gazowego,
2) w jednostce kogeneracji, o której mowa w ust. 1 pkt 1a, zalicza się część energii elektrycznej
odpowiadającą udziałowi energii chemicznej metanu uwalnianego i ujmowanego przy
dołowych robotach górniczych w czynnych, likwidowanych lub zlikwidowanych kopalniach
węgla kamiennego lub gazu uzyskiwanego z przetwarzania biomasy w rozumieniu art. 2 ust.
1 pkt 2 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych
– w energii chemicznej paliw zużywanych do wytwarzania energii, obliczaną na podstawie
rzeczywistych wartości opałowych tych paliw.
1b. Dla jednostki energii elektrycznej wyprodukowanej w wysokosprawnej kogeneracji, o
której mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a, wydaje się tylko jedno świadectwo pochodzenia z kogeneracji.
2. Świadectwo pochodzenia z kogeneracji określa w szczególności:
1) nazwę i adres przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii
elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji;
2) lokalizację, typ i moc zainstalowaną elektryczną jednostki kogeneracji, w której energia
elektryczna została wytworzona;
3) ilość, rodzaj i średnią wartość opałową paliw, z których została wytworzona energia
elektryczna i ciepło w jednostce kogeneracji;
4) ilość ciepła użytkowego w kogeneracji i sposoby jego wykorzystania;
5) dane dotyczące ilości energii elektrycznej objętej świadectwem pochodzenia z kogeneracji,
wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji w określonej jednostce kogeneracji;
6) okres, w którym została wytworzona energia elektryczna w wysokosprawnej kogeneracji;
7) ilość zaoszczędzonej energii pierwotnej wyrażoną w procentach, kwalifikującą do uznania
energii elektrycznej za wytworzoną w wysokosprawnej kogeneracji;
8) kwalifikację jednostki kogeneracji do jednostek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 1a albo pkt 2
lub w art. 9a ust. 8d.
3. Świadectwo pochodzenia z kogeneracji wydaje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na
wniosek przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej
w wysokosprawnej kogeneracji, złożony za pośrednictwem operatora systemu
elektroenergetycznego, na którego obszarze działania znajduje się jednostka kogeneracji
określona we wniosku, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Do wydawania świadectw
pochodzenia z kogeneracji stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania
administracyjnego o wydawaniu zaświadczeń.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
1) nazwę i adres przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii
elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji;
2) określenie lokalizacji, typu i mocy zainstalowanej elektrycznej jednostki kogeneracji, w której
energia elektryczna została wytworzona;
3) określenie rodzaju i średniej wartości opałowej paliw, z których została wytworzona energia
elektryczna i ciepło w jednostce kogeneracji, oraz ilości tych paliw ustalone na podstawie
pomiarów dokonanych za pomocą oznaczonych urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych;
4) określenie, na podstawie pomiarów dokonanych za pomocą oznaczonych urządzeń
pomiarowo-rozliczeniowych, ilości ciepła użytkowego w kogeneracji, z podziałem na
sposoby jego wykorzystania;
5) określenie, na podstawie pomiarów dokonanych za pomocą oznaczonych urządzeń
pomiarowo-rozliczeniowych, danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w
wysokosprawnej kogeneracji w danej jednostce kogeneracji;
6) określenie okresu, w którym została wytworzona energia elektryczna w wysokosprawnej
kogeneracji;
7) określenie ilości energii pierwotnej wyrażonej w procentach, która została zaoszczędzona,
kwalifikującej do uznania energii elektrycznej za wytworzoną w wysokosprawnej kogeneracji
obliczonej na podstawie referencyjnych wartości dla wytwarzania rozdzielonego;
8) informacje o spełnieniu warunków uprawniających do wydania świadectwa pochodzenia
z kogeneracji, dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostce kogeneracji, o której mowa
w ust. 1 pkt 1, 1a albo 2 lub w art. 9a ust. 8d;
9) (uchylony).
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest sporządzany na podstawie danych dotyczących
wytworzenia energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji, obejmującego jeden lub więcej
następujących po sobie miesięcy kalendarzowych danego roku kalendarzowego oraz
planowanej w tym roku średniorocznej sprawności przemiany energii chemicznej paliwa w
energię elektryczną lub mechaniczną i ciepło użytkowe w kogeneracji.
6. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się
wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji przedkłada operatorowi
systemu elektroenergetycznego w terminie do 14. dnia następnego miesiąca po zakończeniu
okresu wytworzenia energii elektrycznej objętej tym wnioskiem.
7. W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest składany za okres:
1) roku kalendarzowego należy dołączyć do niego sprawozdanie, o którym mowa w ust. 10,
sporządzone na podstawie uzyskanej w tym okresie rzeczywistej średniorocznej sprawności
przemiany energii chemicznej paliwa w energię elektryczną lub mechaniczną i ciepło
użytkowe w kogeneracji;
2) krótszy niż określony w pkt 1 – dane ilościowe zawarte w tym wniosku podaje się łącznie za
okres objęty tym wnioskiem, z podziałem na poszczególne miesiące.
8. Operator systemu elektroenergetycznego przekazuje Prezesowi Urzędu Regulacji
Energetyki wniosek, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, wraz
z potwierdzeniem danych dotyczących ilości energii elektrycznej określonych na podstawie
wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych, o których mowa w ust. 4 pkt 5.
9. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki odmawia wydania świadectwa pochodzenia z
kogeneracji, jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, został przedłożony operatorowi systemu
elektroenergetycznego po upływie terminu, o którym mowa w ust. 6. Odmowa wydania
świadectwa pochodzenia z kogeneracji następuje w drodze postanowienia, na które służy
zażalenie.
10. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 3, przedkłada Prezesowi Urzędu
Regulacji Energetyki do dnia 15 lutego każdego roku sprawozdanie zawierające dane, o których
mowa w ust. 4, dotyczące jednostki kogeneracji za okres poprzedniego roku kalendarzowego,
określone na podstawie rzeczywistej średniorocznej sprawności przemiany energii chemicznej
paliwa w energię elektryczną lub mechaniczną i ciepło użytkowe w kogeneracji; do wniosku
należy dołączyć schemat zespołu urządzeń wchodzących w skład jednostki kogeneracji.
11. Wraz ze sprawozdaniem, o którym mowa w ust. 10, przedsiębiorstwo energetyczne
zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji przedkłada
Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki:
1) opinię akredytowanej jednostki, o której mowa w ust. 16, sporządzaną na podstawie badania
przeprowadzonego w przedsiębiorstwie energetycznym dla danej jednostki kogeneracji,
stwierdzającą prawidłowość danych zawartych w sprawozdaniu oraz zasadność składania
wniosku o wydanie świadectw pochodzenia z kogeneracji dla energii elektrycznej
wytworzonej w poprzednim roku kalendarzowym, oraz
2) wniosek o wydanie odpowiedniej ilości świadectw pochodzenia z kogeneracji dla energii
elektrycznej, w przypadku wystąpienia niedoboru ilości energii elektrycznej wynikającej
z wydanych temu przedsiębiorstwu świadectw pochodzenia z kogeneracji w stosunku do
rzeczywistej ilości energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji przez
daną jednostkę kogeneracji w poprzednim roku kalendarzowym i wykazanej w
sprawozdaniu, lub
3) wniosek o umorzenie odpowiedniej ilości świadectw pochodzenia z kogeneracji dla energii
elektrycznej, w przypadku wystąpienia nadwyżki ilości energii elektrycznej wynikającej
z wydanych temu przedsiębiorstwu świadectw pochodzenia z kogeneracji w stosunku do
rzeczywistej ilości energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji przez
daną jednostkę kogeneracji w poprzednim roku kalendarzowym i wykazanej w sprawozdaniu;
tak umorzone świadectwa pochodzenia z kogeneracji nie stanowią podstawy do
rozliczenia obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 8.
12. Do wydawania świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w ust. 11 pkt 2,
przepisy art. 9e ust. 1-4, 6, 8, 9 i 11 stosuje się odpowiednio.
13. Do umarzania świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w ust. 11 pkt 3,
przepisy art. 9e ust. 13 i 15-17 oraz art. 9m ust. 2 stosuje się odpowiednio.
14. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki umarza świadectwo pochodzenia z kogeneracji
wydane dla energii elektrycznej, o której mowa w art. 9a ust. 8d.
15. Do świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w ust. 14, przepisów art. 9m
nie stosuje się.
16. Polskie Centrum Akredytacji przekazuje Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, na
jego wniosek, wykaz akredytowanych jednostek, które zatrudniają osoby o odpowiednich
kwalifikacjach technicznych z zakresu kogeneracji oraz zapewniają niezależność w
przedstawianiu wyników badań, o których mowa w ust. 11 pkt 1, a także przekazuje informacje o
jednostkach, którym udzielono akredytacji, ograniczono zakres akredytacji, zawieszono lub
cofnięto akredytację.

Art. 9m.
1. Przepisy art. 9e ust. 6-13a i 15-17 stosuje się do:
1) praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia z kogeneracji i przeniesienia
tych praw;
2) prowadzenia rejestru świadectw pochodzenia z kogeneracji przez podmiot prowadzący
giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych
i organizujący na tej giełdzie obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw
pochodzenia z kogeneracji lub przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej rynek regulowany w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
instrumentami finansowymi i organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze
świadectw pochodzenia z kogeneracji;
3) wydawania dokumentu stwierdzającego prawa majątkowe wynikające ze świadectw
pochodzenia z kogeneracji, przez podmiot, o którym mowa w pkt 2;
4) opłat za wpis do rejestru świadectw pochodzenia z kogeneracji oraz za dokonane zmiany
w tym rejestrze;
5) wniosków o umorzenie przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki świadectw pochodzenia
z kogeneracji i trybu ich umorzenia;
6) wygaśnięcia praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia z kogeneracji;
7) przekazywania, przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, podmiotowi, o którym mowa
w pkt 2, informacji o wydanych i umorzonych świadectwach pochodzenia z kogeneracji.
2. Prawom majątkowym wynikającym ze świadectw pochodzenia z kogeneracji odpowiada
określona ilość energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji, wyrażona
z dokładnością do jednej kWh.
3. Świadectwo pochodzenia z kogeneracji umorzone do dnia 31 marca danego roku
kalendarzowego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, obejmujące energię elektryczną z
kogeneracji wytworzoną w poprzednich latach kalendarzowych, jest uwzględniane przy
rozliczeniu wykonania obowiązku określonego w art. 9a ust. 8, w poprzednim roku
kalendarzowym.

Art. 9n.
1. Minister właściwy do spraw gospodarki, co cztery lata, sporządza raport
oceniający postęp osiągnięty w zwiększaniu udziału energii elektrycznej wytwarzanej w
wysokosprawnej kogeneracji w całkowitej krajowej produkcji energii elektrycznej i przedkłada go
Komisji Europejskiej w terminie przez nią wyznaczonym.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, raport, o którym mowa w ust. 1, w
terminie do dnia 21 lutego danego roku, w którym występuje obowiązek sporządzenia raportu.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki informuje Komisję Europejską o podjętych
działaniach ułatwiających dostęp do systemu elektroenergetycznego przedsiębiorstwom
energetycznym zajmującym się wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej
kogeneracji w jednostkach kogeneracji o mocy elektrycznej zainstalowanej poniżej 1 MW.

Art. 10.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej
lub ciepła jest obowiązane utrzymywać zapasy paliw w ilości zapewniającej utrzymanie ciągłości
dostaw energii elektrycznej lub ciepła do odbiorców, z zastrzeżeniem ust. 1a – 1d.
1a. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, może obniżyć ilość zapasów
paliw poniżej wielkości określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, jeżeli jest to
niezbędne do zapewnienia ciągłości dostaw energii elektrycznej lub ciepła, w przypadku:
1) wytworzenia, na polecenie właściwego operatora systemu elektroenergetycznego, energii
elektrycznej w ilości wyższej od średniej ilości energii elektrycznej wytworzonej w
analogicznym okresie w ostatnich trzech latach, lub
2) nieprzewidzianego istotnego zwiększenia produkcji energii elektrycznej lub ciepła, lub
3) wystąpienia, z przyczyn niezależnych od przedsiębiorstwa energetycznego, nieprzewidzianych,
istotnych ograniczeń w dostawach paliw zużywanych do wytwarzania energii
elektrycznej lub ciepła.
1b. W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, przedsiębiorstwo energetyczne jest
obowiązane do uzupełnienia zapasów paliw do wielkości określonych w przepisach wydanych
na podstawie ust. 6, w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od ostatniego dnia miesiąca, w
którym rozpoczęto ich obniżanie.
1c. W przypadku gdy uzupełnienie zapasów paliw, z przyczyn niezależnych od
przedsiębiorstwa energetycznego, nie jest możliwe w terminie, o którym mowa w ust. 1b, Prezes
Urzędu Regulacji Energetyki, na pisemny wniosek przedsiębiorstwa energetycznego, może, w
drodze decyzji, wskazać dłuższy termin ich uzupełnienia do wielkości określonej w przepisach
wydanych na podstawie ust. 6, biorąc pod uwagę zapewnienie ciągłości dostaw energii
elektrycznej lub ciepła do odbiorców. Termin ten nie może być jednak dłuższy niż cztery
miesiące od ostatniego dnia miesiąca, w którym rozpoczęto obniżanie zapasów paliw.
1d. Wniosek, o którym mowa w ust. 1c, przedsiębiorstwo energetyczne składa nie później
niż na 30 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1b. Wniosek zawiera szczegółowe
uzasadnienie i harmonogram uzupełnienia zapasów.
1e. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane informować:
1) operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub operatora systemu połączonego
elektroenergetycznego o zużyciu i stanie zapasów paliw zużywanych do wytwarzania energii
elektrycznej w źródłach przyłączonych do sieci przesyłowej lub koordynowanej sieci 110 kV;
informacja ta jest przekazywana wraz z informacją o stanie urządzeń wytwórczych;
2) Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o obniżeniu ilości zapasów paliw poniżej wielkości
określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 oraz o sposobie i terminie ich
uzupełnienia wraz z uzasadnieniem.
1f. Informację, o której mowa w ust. 1e pkt 2, przedsiębiorstwo energetyczne przekazuje w
formie pisemnej najpóźniej w trzecim dniu od dnia, w którym rozpoczęto obniżanie ilości
zapasów paliw poniżej wielkości określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6.
2. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane umożliwiać
przeprowadzenie kontroli w zakresie:
1) zgodności wielkości zapasów paliw z wielkościami określonymi w przepisach wydanych na
podstawie ust. 6;
2) uzupełnienia zapasów paliw w terminie, o którym mowa w ust. 1b lub 1c;
3) obniżenia zapasów paliw poniżej wielkości określonych w przepisach wydanych na podstawie
ust. 6, w przypadkach, o których mowa w ust. 1a.
3. Kontrolę, o której mowa w ust. 2, przeprowadza się na podstawie pisemnego
upoważnienia wydanego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, które powinno zawierać:
1) oznaczenie osoby dokonującej kontroli;
2) nazwę kontrolowanego przedsiębiorstwa energetycznego;
3) określenie zakresu kontroli.
4. Osoby upoważnione przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do dokonywania kontroli
są uprawnione do:
1) wstępu na teren nieruchomości i do miejsc, gdzie są gromadzone i utrzymywane zapasy;
2) analizy dokumentów dotyczących ewidencjonowania zapasów.
5. Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół i przedstawia organom
kontrolowanego przedsiębiorstwa.
6. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia37, wielkości
zapasów paliw, o których mowa w ust. 1, sposób ich gromadzenia oraz szczegółowy tryb
przeprowadzania kontroli stanu zapasów, uwzględniając rodzaj działalności gospodarczej,
możliwości techniczne i organizacyjne w zakresie gromadzenia zapasów.

Art. 11.
1. W przypadku zagrożenia:
1) bezpieczeństwa energetycznego Rzeczypospolitej Polskiej polegającego na
długookresowym braku równowagi na rynku paliwowo-energetycznym,
2) bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej,
3) bezpieczeństwa osób,
4) wystąpieniem znacznych strat materialnych
– na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części mogą być wprowadzone na czas
oznaczony ograniczenia w sprzedaży paliw stałych oraz w dostarczaniu i poborze energii
elektrycznej lub ciepła.
2. Ograniczenia w sprzedaży paliw stałych polegają na sprzedaży tych paliw na podstawie
wydanych odbiorcom upoważnień do zakupu określonej ilości paliw.
3. Ograniczenia w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej lub ciepła polegają na:
1) ograniczeniu maksymalnego poboru mocy elektrycznej oraz dobowego poboru energii
elektrycznej;
2) zmniejszeniu lub przerwaniu dostaw ciepła.
4. Ograniczenia wprowadzone na zasadach określonych w ust. 2 i 3 podlegają kontroli
w zakresie przestrzegania ich stosowania.
5. Organami uprawnionymi do kontroli stosowania ograniczeń są:
1) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki – w odniesieniu do dostarczanej sieciami energii
elektrycznej;
2) wojewodowie – w odniesieniu do paliw stałych oraz ciepła;
3) organy właściwe w sprawach regulacji gospodarki paliwami i energią, o których mowa
w art. 21a – w odniesieniu do jednostek wymienionych w tym przepisie.
6. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia38, szczegółowe zasady i tryb
wprowadzania ograniczeń, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę znaczenie odbiorców dla
gospodarki i funkcjonowania państwa, w szczególności zadania wykonywane przez tych
odbiorców.
6a. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, określa w szczególności:
1) sposób wprowadzania ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej lub w
dostarczaniu ciepła, umożliwiający odbiorcom tej energii i ciepła dostosowanie się do tych
ograniczeń w określonym czasie;
2) rodzaje odbiorców objętych ograniczeniami w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej
lub w dostarczaniu ciepła;
3) zakres i okres ochrony odbiorców przed wprowadzonymi ograniczeniami w dostarczaniu
i poborze energii elektrycznej lub w dostarczaniu ciepła;
4) zakres planów wprowadzania ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej lub
w dostarczaniu ciepła oraz sposób określania w nich wielkości tych ograniczeń;
5) sposób podawania do publicznej wiadomości informacji o ograniczeniach w dostarczaniu
i poborze energii elektrycznej lub w dostarczaniu ciepła.
6b. (uchylony).
7. Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, w drodze
rozporządzenia, może wprowadzić na czas oznaczony, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
lub jego części, ograniczenia w sprzedaży paliw stałych oraz w dostarczaniu i poborze energii
elektrycznej i ciepła, w przypadku wystąpienia zagrożeń, o których mowa w ust. 1.
8. Przedsiębiorstwa energetyczne nie ponoszą odpowiedzialności za skutki ograniczeń
wprowadzonych rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 7.
9. Minister właściwy do spraw gospodarki informuje niezwłocznie Komisję Europejską i
państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz państwa członkowskie Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym o:
1) wprowadzonych ograniczeniach, o których mowa w ust. 7, w zakresie dostarczania i poboru
energii elektrycznej;
2) podjętych działaniach i środkach dla usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa dostaw
energii elektrycznej, o których mowa w art. 11c ust. 2 i 3.

Art. 11a. (uchylony).

Art. 11b. (uchylony).

Art. 11c.
1. Zagrożenie bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej może powstać w
szczególności w następstwie:
1) działań wynikających z wprowadzenia stanu nadzwyczajnego;
2) katastrofy naturalnej albo bezpośredniego zagrożenia wystąpienia awarii technicznej
w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U.
Nr 62, poz. 558, z późn. zm);
3) wprowadzenia embarga, blokady, ograniczenia lub braku dostaw paliw lub energii
elektrycznej z innego kraju na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub zakłóceń
w funkcjonowaniu systemów elektroenergetycznych połączonych z krajowym systemem
elektroenergetycznym;
4) strajku lub niepokojów społecznych;
5) obniżenia dostępnych rezerw zdolności wytwórczych poniżej niezbędnych wielkości,
o których mowa w art. 9g ust. 4 pkt 9, lub braku możliwości ich wykorzystania.
2. W przypadku powstania zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej,
operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego:
1) podejmuje we współpracy z użytkownikami systemu elektroenergetycznego, w tym
z odbiorcami energii elektrycznej, wszelkie możliwe działania przy wykorzystaniu dostępnych
środków mających na celu usunięcie tego zagrożenia i zapobieżenie jego negatywnym
skutkom;
2) może wprowadzić ograniczenia w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części do czasu wejścia w życie przepisów wydanych na
podstawie art. 11 ust. 7, lecz nie dłużej niż na okres 72 godzin.
3. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego niezwłocznie powiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki oraz
Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wystąpieniu zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii
elektrycznej, podjętych działaniach i środkach w celu usunięcia tego zagrożenia i zapobieżenia
jego negatywnym skutkom oraz zgłasza konieczność wprowadzenia ograniczeń na podstawie
art. 11 ust. 7.
4. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego, w terminie 60 dni od dnia zniesienia ograniczeń, przedkłada ministrowi
właściwemu do spraw gospodarki i Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki raport zawierający
ustalenia dotyczące przyczyn powstałego zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii
elektrycznej, zasadności podjętych działań i zastosowanych środków w celu jego usunięcia,
staranności i dbałości operatorów systemu elektroenergetycznego oraz użytkowników systemu,
w tym odbiorców energii elektrycznej, o zapewnienie bezpieczeństwa dostaw energii
elektrycznej.
5. Raport, o którym mowa w ust. 4, zawiera także wnioski i propozycje działań oraz określa
środki mające zapobiec w przyszłości wystąpieniu zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii
elektrycznej.
6. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w terminie 30 dni od dnia otrzymania raportu, o
którym mowa w ust. 4, przedstawia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki opinię do tego
raportu, zawierającą w szczególności ocenę wystąpienia okoliczności, o których mowa
w art. 11e ust. 1.

Art. 11d.
1. W sytuacji wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii
elektrycznej w następstwie zdarzeń, o których mowa w art. 11c ust. 1, operator systemu
przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego elektroenergetycznego
podejmuje w szczególności następujące działania:
1) wydaje wytwórcy polecenia uruchomienia, odstawienia, zmiany obciążenia lub odłączenia od
sieci jednostki wytwórczej centralnie dysponowanej;
2) dokonuje zakupów interwencyjnych mocy lub energii elektrycznej;
3) wydaje właściwemu operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego polecenia
uruchomienia, odstawienia, zmiany obciążenia lub odłączenia od sieci jednostki wytwórczej
przyłączonej do sieci dystrybucyjnej na obszarze jego działania, która nie jest jednostką
wytwórczą centralnie dysponowaną;
4) wydaje właściwemu operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego polecenia
zmniejszenia ilości pobieranej energii elektrycznej przez odbiorców końcowych
przyłączonych do sieci dystrybucyjnej na obszarze jego działania lub przerwania zasilania
niezbędnej liczby odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej na tym
obszarze;
5) po wyczerpaniu wszystkich możliwych działań zmierzających do pokrycia zapotrzebowania
na energię elektryczną wydaje odbiorcom końcowym, przyłączonym bezpośrednio do sieci
przesyłowej, polecenia zmniejszenia ilości pobieranej energii elektrycznej lub odłączenia od
sieci urządzeń i instalacji należących do tych odbiorców, zgodnie z planem wprowadzania
ograniczeń;
6) dokonuje zmniejszenia wielkości zdolności przesyłowych wymiany międzysystemowej.
2. W okresie wykonywania działań, o których mowa w ust. 1, użytkownicy systemu, w tym
odbiorcy energii elektrycznej, są obowiązani stosować się do poleceń operatora systemu
elektroenergetycznego, o ile wykonanie tych poleceń nie stwarza bezpośredniego zagrożenia
życia lub zdrowia osób.
3. W okresie występowania zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej
operatorzy systemu elektroenergetycznego mogą wprowadzać ograniczenia w świadczonych
usługach przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, w zakresie niezbędnym do usunięcia
tego zagrożenia.
4. Operatorzy systemu elektroenergetycznego pokrywają koszty poniesione przez
przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w związku
z działaniami, o których mowa w ust. 1.
5. Koszty poniesione przez operatorów systemu elektroenergetycznego w związku z
działaniami, o których mowa w ust. 1, stanowią koszty uzasadnione działalności, o których
mowa w art. 45 ust. 1 pkt 2.

Art. 11e.
1. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu
połączonego elektroenergetycznego, który w następstwie okoliczności za które ponosi
odpowiedzialność wprowadził ograniczenia lub dopuścił się niedbalstwa przy dokonywaniu
oceny zasadności wprowadzenia tych ograniczeń, odpowiada na zasadach określonych w ust.
2-4 za szkody powstałe u użytkowników krajowego systemu elektroenergetycznego, w tym
odbiorców energii elektrycznej przyłączonych do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
objętym ograniczeniami, w wyniku zastosowania środków i działań, o których mowa w art. 11c i
art. 11d, w szczególności z powodu przerw lub ograniczeń w dostarczaniu energii elektrycznej.
2. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego odpowiada za szkody powstałe w wyniku wprowadzonych ograniczeń
wyłącznie w granicach szkody rzeczywistej poniesionej przez użytkowników systemu elektroenergetycznego,
w tym odbiorców energii elektrycznej, w związku z uszkodzeniem,
zniszczeniem lub utratą przez nich rzeczy ruchomej, lub uszkodzeniem albo zniszczeniem
nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 3-9 oraz art. 11 ust. 8.
3. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego ponosi odpowiedzialność z tytułu szkód, o których mowa w ust. 1,
w stosunku do odbiorcy energii elektrycznej w gospodarstwie domowym do wysokości 5 000 zł
(pięć tysięcy zł).
4. Całkowita odpowiedzialność operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego
lub operatora systemu połączonego elektroenergetycznego, z tytułu szkód, o których mowa w
ust. 1, gdy przerwy lub ograniczenia dotyczyły następującej liczby użytkowników systemu, w tym
odbiorców energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym:
1) do 25.000 odbiorców – nie może być wyższa niż 25 000 000 zł (dwadzieścia pięć milionów
zł);
2) od 25.001 do 100.000 odbiorców – nie może być wyższa niż 75 000 000 zł (siedemdziesiąt
pięć milionów zł);
3) od 100.001 do 200.000 odbiorców – nie może być wyższa niż 150 000 000 zł (sto pięćdziesiąt
milionów zł);
4) od 200.001 do 1.000.000 odbiorców – nie może być wyższa niż 200 000 000 zł (dwieście
milionów zł);
5) ponad 1.000.000 odbiorców – nie może być wyższa niż 250 000 000 zł (dwieście pięćdziesiąt
milionów zł).
5. Operatorzy systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, w odniesieniu do systemu
dystrybucyjnego, w zakresie objętym ograniczeniami, sporządzają i przekazują niezwłocznie
operatorowi systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub operatorowi systemu
połączonego elektroenergetycznego informacje o liczbie użytkowników systemu
dystrybucyjnego elektroenergetycznego, w tym odbiorców energii elektrycznej przyłączonych do
sieci dystrybucyjnej objętych ograniczeniami, wraz z wykazem udokumentowanych szkód poniesionych
przez tych użytkowników, w tym odbiorców, powstałych w wyniku zastosowania
środków, o których mowa w art. 11c i art. 11d, z uwzględnieniem ust. 3 i 7-9.
6. W przypadku gdy łączna wartość szkód przekracza odpowiednią kwotę całkowitej
odpowiedzialności, o której mowa w ust. 4, kwotę odszkodowania należnego użytkownikowi
systemu elektroenergetycznego, w tym odbiorcy energii elektrycznej, o których mowa w ust. 1,
obniża się proporcjonalnie w takim samym stosunku, w jakim całkowita kwota odszkodowania,
która znajduje zastosowanie zgodnie z ust. 4, pozostaje do łącznej wartości szkód powstałych u
tych użytkowników, w tym odbiorców.
7. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego nie ponosi odpowiedzialności z tytułu szkód, o których mowa w ust. 1,
powstałych u użytkownika systemu elektroenergetycznego, w tym odbiorcy energii elektrycznej,
jeżeli kwota odszkodowania byłaby niższa niż 100 zł.
8. W zakresie wynikającym z podjętych działań i zastosowanych środków, o których mowa
w art. 11c i art. 11d, w szczególności z przerw i ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii
elektrycznej, bonifikaty za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców lub
parametrów jakościowych energii elektrycznej, określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 9 ust. 3 i 4 – nie przysługują.
9. Użytkownik systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, w tym odbiorca energii
elektrycznej, zgłasza żądanie naprawienia szkody operatorowi systemu dystrybucyjnego
elektroenergetycznego, do sieci którego dany użytkownik, w tym odbiorca, jest przyłączony.
10. Żądanie naprawienia szkód, o których mowa w ust. 1, należy zgłosić właściwemu
operatorowi systemu elektroenergetycznego przed upływem 180 dni od dnia zniesienia
ograniczeń. Po upływie tego terminu roszczenie o naprawienie tych szkód wygasa.
11. Wypłacone przez operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub
systemu połączonego elektroenergetycznego kwoty odszkodowania za szkody poniesione przez
użytkowników tego systemu, w tym odbiorców energii elektrycznej, w wyniku podjętych działań i
zastosowanych środków, o których mowa w art. 11c i art. 11d, pomniejszone o kwoty, które
operator ten uzyskał od użytkowników, w tym odbiorców, którzy przyczynili się do powstania
stanu zagrożenia, nie stanowią dla tego operatora kosztu uzasadnionego, o którym mowa w art.
45 ust. 1 pkt 2.

Art. 11f. Ograniczenia w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej, o których mowa w
art. 11, lub działania i środki, o których mowa w art. 11c i art. 11d oraz w art. 16 rozporządzenia
(WE) nr 714/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków
dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające
rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz. Urz. UE L 211 z 14.08.2009, str. 15-35), powinny:
1) powodować jak najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu rynku energii elektrycznej;
2) być stosowane:
a) w zakresie niezbędnym do przywrócenia prawidłowego funkcjonowania systemu
elektroenergetycznego,
b) na podstawie kryteriów przyjętych dla bieżącego bilansowania systemu elektroenergetycznego
i zarządzania ograniczeniami systemowymi;
3) być podejmowane w uzgodnieniu z właściwymi operatorami systemów przesyłowych elektroenergetycznych,
stosownie do postanowień umów, w szczególności dotyczących wymiany
informacji.

Rozdział 3
Polityka energetyczna

Art. 12.
1. Naczelnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach polityki
energetycznej jest Minister Gospodarki.
2. Zadania Ministra Gospodarki w zakresie polityki energetycznej obejmują:
1)przygotowanie projektu polityki energetycznej państwa i koordynowanie jej realizacji;
2) określanie szczegółowych warunków planowania i funkcjonowania systemów zaopatrzenia
w paliwa i energię, w trybie i zakresie ustalonych w ustawie;
3) nadzór nad bezpieczeństwem zaopatrzenia w paliwa gazowe i energię elektryczną oraz
nadzór nad funkcjonowaniem krajowych systemów energetycznych w zakresie określonym
ustawą;
4) współdziałanie z wojewodami i samorządami terytorialnymi w sprawach planowania i
realizacji systemów zaopatrzenia w paliwa i energię;
5) koordynowanie współpracy z międzynarodowymi organizacjami rządowymi w zakresie
określonym ustawą;
6) (uchylony).
3. (uchylony).

Art. 12a. Minister właściwy do spraw gospodarki wykonuje uprawnienia Skarbu Państwa,
określone w art. 2 pkt 5 lit. a, art. 5a oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o
zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493,
z późn. zm.) w stosunku do operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego.

Art. 13. Celem polityki energetycznej państwa jest zapewnienie bezpieczeństwa
energetycznego kraju, wzrostu konkurencyjności gospodarki i jej efektywności energetycznej, a
także ochrony środowiska.

Art. 14. Polityka energetyczna państwa określa w szczególności:
1) bilans paliwowo-energetyczny kraju;
2) zdolności wytwórcze krajowych źródeł paliw i energii;
3) zdolności przesyłowe, w tym połączenia transgraniczne;
4) efektywność energetyczną gospodarki;
5) działania w zakresie ochrony środowiska;
6) rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii;
7) wielkości i rodzaje zapasów paliw;
8) kierunki restrukturyzacji i przekształceń własnościowych sektora paliwowo-energetycznego;
9) kierunki prac naukowo-badawczych;
10) współpracę międzynarodową.

Art. 15.
1. Polityka energetyczna państwa jest opracowywana zgodnie z zasadą
zrównoważonego rozwoju kraju i zawiera:
1) ocenę realizacji polityki energetycznej państwa za poprzedni okres;
2) część prognostyczną obejmującą okres nie krótszy niż 20 lat;
3) program działań wykonawczych na okres 4 lat zawierający instrumenty jego realizacji.
2. Politykę energetyczną państwa opracowuje się co 4 lata.

Art. 15a.
1. Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki,
przyjmuje politykę energetyczną państwa.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, przyjętą przez Radę Ministrów politykę
energetyczną państwa.

Art. 15b.
1. Minister właściwy do spraw gospodarki opracowuje, w terminie do dnia
30 czerwca każdego roku, sprawozdanie z wyników monitorowania bezpieczeństwa dostaw
paliw gazowych.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje obejmujące w szczególności:
1) źródła i kierunki zaopatrzenia gospodarki krajowej w paliwa gazowe oraz możliwości
dysponowania tymi źródłami;
2) stan infrastruktury technicznej sektora gazowego;
3) działania podejmowane dla pokrycia szczytowego zapotrzebowania na paliwa gazowe oraz
postępowanie w przypadku niedoborów ich dostaw;
4) przewidywane zapotrzebowanie na paliwa gazowe;
5) planowane lub będące w budowie zdolności przesyłowe paliw gazowych.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki opracowuje co dwa lata, w terminie do dnia 30
czerwca danego roku, sprawozdanie z wyników monitorowania bezpieczeństwa dostaw energii
elektrycznej.
4. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3, zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa
dostaw energii elektrycznej obejmujące w szczególności:
1) prognozę równoważenia dostaw energii elektrycznej z zapotrzebowaniem na tę energię w
kolejnych 5 latach oraz możliwości równoważenia dostaw w okresie od 5 lat do co najmniej
15 lat, licząc od dnia sporządzenia sprawozdania;
2) bezpieczeństwo pracy sieci elektroenergetycznej;
3) źródła i kierunki zaopatrzenia gospodarki krajowej w energię elektryczną oraz możliwości
dysponowania tymi źródłami;
4) stan infrastruktury technicznej sektora elektroenergetycznego;
5) działania podejmowane dla pokrycia szczytowego zapotrzebowania na energię elektryczną
oraz postępowanie w przypadku niedoborów jej dostaw;
6) planowane lub będące w budowie nowe moce wytwórcze energii elektrycznej;
7) zamierzenia inwestycyjne w okresie najbliższych co najmniej 5 lat, w odniesieniu do
zapewnienia zdolności przesyłowych połączeń międzysystemowych oraz linii elektroenergetycznych
wewnętrznych, wpływające w sposób istotny na pokrycie bieżącego
i przewidywanego zapotrzebowania kraju na energię elektryczną oraz na zdolności
przesyłowe połączeń międzysystemowych.
5. W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 3, w części dotyczącej zamierzeń
inwestycyjnych, o których mowa w ust. 4 pkt 7, należy uwzględnić:
1) zasady zarządzania ograniczeniami przesyłowymi określone w rozporządzeniu (WE) nr
714/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków
dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające
rozporządzenie (WE) nr 1228/2003;
2) istniejące i planowane linie przesyłowe;
3) przewidywane modele (strukturę) wytwarzania, dostaw, wymiany transgranicznej i zużycia
energii elektrycznej, umożliwiające stosowanie mechanizmów zarządzania popytem na
energię elektryczną;
4) regionalne, krajowe i europejskie cele w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym projekty
stanowiące element osi projektów priorytetowych, określonych w załączniku I do decyzji nr
1364/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. ustanawiającej
wytyczne dla transeuropejskich sieci energetycznych oraz uchylającej decyzję 96/391/WE i
decyzję nr 1229/2003/WE (Dz. Urz. UE L 262 z 22.09.2006, str. 1).
6. Sprawozdania, o których mowa w ust. 1 i 3, zawierają także wnioski wynikające z monitorowania
bezpieczeństwa dostaw paliw gazowych lub energii elektrycznej.
7. Minister właściwy do spraw gospodarki zamieszcza, na swoich stronach internetowych
w Biuletynie Informacji Publicznej, sprawozdania, o których mowa w ust. 1 i 3, do dnia 31 lipca
danego roku.
8. Sprawozdania, o których mowa w ust. 1 i 3, minister właściwy do spraw gospodarki
przekazuje Komisji Europejskiej do dnia 31 sierpnia:
1) co roku – dotyczące gazu ziemnego;
2) co 2 lata – dotyczące energii elektrycznej.

Art. 15c.
1. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki we współpracy z ministrem właściwym do
spraw Skarbu Państwa oraz Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
opracowuje sprawozdanie dotyczące nadużywania pozycji dominującej przez przedsiębiorstwa
energetyczne i ich zachowań sprzecznych z zasadami konkurencji na rynku energii elektrycznej
oraz przekazuje je, do dnia 31 lipca każdego roku, Komisji Europejskiej.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o:
1) zmianie struktury właścicielskiej przedsiębiorstw energetycznych działających na rynku
energii elektrycznej;
2) podjętych działaniach mających na celu zapewnienie wystarczającej różnorodności
uczestników rynku i zwiększenia konkurencji;
3) połączeniach z systemami innych państw;
4) przedsięwzięciach zapewniających konkurencję na rynku energii elektrycznej i służących
rozwojowi połączeń międzysystemowych oraz o praktykach ograniczających konkurencję.

Art. 15d. (uchylony).

Art. 16.
1. Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
gazowych lub energii sporządzają dla obszaru swojego działania plany rozwoju w zakresie
zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię,
uwzględniając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo kierunki rozwoju gminy
określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
2. Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, sporządzają plany rozwoju w zakresie
zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe i energię,
na okresy nie krótsze niż trzy lata, z zastrzeżeniem ust. 2a.
2a.39 Operator systemu elektroenergetycznego sporządza plan rozwoju w zakresie
zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię elektryczną, na okresy nie
krótsze niż 5 lat, oraz prognozy dotyczące stanu bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej na
okresy nie krótsze niż 15 lat.
2b. Plan rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na
energię elektryczną opracowany przez operatora systemu dystrybucyjnego
elektroenergetycznego powinien uwzględniać plan rozwoju opracowany przez operatora
systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego elektroenergetycznego.
3. Plany, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności:
1) przewidywany zakres dostarczania paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła;
2) przedsięwzięcia w zakresie modernizacji, rozbudowy albo budowy sieci oraz ewentualnych
nowych źródeł paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, w tym źródeł odnawialnych;
2a) przedsięwzięcia w zakresie modernizacji, rozbudowy lub budowy połączeń z systemami
gazowymi albo z systemami elektroenergetycznymi innych państw;
3) przedsięwzięcia racjonalizujące zużycie paliw i energii u odbiorców;
4) przewidywany sposób finansowania inwestycji;
5) przewidywane przychody niezbędne do realizacji planów;
6) przewidywany harmonogram realizacji inwestycji.
3a. Plan, o którym mowa w ust. 2a, powinien także określać wielkość zdolności
wytwórczych i ich rezerw, preferowane lokalizacje i strukturę nowych źródeł, zdolności
przesyłowych lub dystrybucyjnych w systemie elektroenergetycznym i stopnia ich wykorzystania,
a także działania i przedsięwzięcia zapewniające bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej.
4. Plany, o których mowa w ust. 1, powinny zapewniać minimalizację nakładów i kosztów
ponoszonych przez przedsiębiorstwo energetyczne, tak aby nakłady i koszty nie powodowały
w poszczególnych latach nadmiernego wzrostu cen i stawek opłat dla paliw gazowych, energii
elektrycznej lub ciepła, przy zapewnieniu ciągłości, niezawodności i jakości dostaw.
5. W celu racjonalizacji przedsięwzięć inwestycyjnych, przy sporządzaniu planów, o których
mowa w ust. 1, przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
gazowych lub energii są obowiązane współpracować z przyłączonymi podmiotami oraz
gminami, na których obszarze przedsiębiorstwa te wykonują działalność gospodarczą;
współpraca powinna polegać w szczególności na:
1) przekazywaniu przyłączonym podmiotom informacji o planowanych przedsięwzięciach
w takim zakresie, w jakim przedsięwzięcia te będą miały wpływ na pracę urządzeń
przyłączonych do sieci albo na zmianę warunków przyłączenia lub dostawy paliw gazowych
lub energii;
2) zapewnieniu spójności między planami przedsiębiorstw energetycznych a założeniami
i planami, o których mowa w art. 19 i 20.
6. Projekty planów, o których mowa w ust. 1, podlegają uzgodnieniu z Prezesem Urzędu
Regulacji Energetyki, z wyłączeniem planów rozwoju przedsiębiorstw energetycznych
wykonujących działalność gospodarczą w zakresie przesyłania lub dystrybucji:
1) paliw gazowych, dla mniej niż 50 odbiorców, którym przedsiębiorstwo to dostarcza rocznie
mniej niż 50 mln m3 tych paliw;
2) energii elektrycznej, dla mniej niż 100 odbiorców, którym przedsiębiorstwo to dostarcza
rocznie mniej niż 50 GWh tej energii;
3) ciepła.
7. Przedsiębiorstwa energetyczne przedkładają Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
corocznie, do dnia 1 marca, sprawozdanie z realizacji planów, o których mowa w ust. 1.
8. Operator systemu elektroenergetycznego dokonuje co 3 lata oceny realizacji planu, o
którym mowa w ust. 2a. Na podstawie dokonanej oceny, operator systemu
elektroenergetycznego przedkłada Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki do uzgodnienia
zmiany tego planu.
9. Gminy, przedsiębiorstwa energetyczne lub odbiorcy końcowi paliw gazowych lub energii
elektrycznej udostępniają nieodpłatnie przedsiębiorstwom energetycznym, o których mowa w
ust. 1 lub 2a, informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, z zachowaniem przepisów o ochronie
informacji niejawnych lub innych informacji prawnie chronionych.
10. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego, określając w planie, o którym mowa w ust. 2a, poziom połączeń
międzysystemowych elektroenergetycznych, bierze w szczególności pod uwagę:
1) krajowe, regionalne i europejskie cele w zakresie zrównoważonego rozwoju, w tym projekty
stanowiące element osi projektów priorytetowych określonych w załączniku I do decyzji, o
której mowa w art. 15b ust. 5 pkt 4;
2) istniejące połączenia międzysystemowe elektroenergetyczne i ich wykorzystanie w sposób
możliwie najefektywniejszy;
3) zachowanie właściwych proporcji między kosztami budowy nowych połączeń międzysystemowych
elektroenergetycznych a korzyściami wynikającymi z ich budowy dla
odbiorców końcowych.
11. Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w
źródłach o łącznej mocy zainstalowanej nie niższej niż 50 MW sporządzają prognozy na okres
15 lat obejmujące w szczególności wielkość produkcji energii elektrycznej, przedsięwzięcia w
zakresie modernizacji, rozbudowy istniejących lub budowy nowych źródeł oraz dane technicznoekonomiczne
dotyczące typu i wielkości tych źródeł, ich lokalizacji oraz rodzaju paliwa
wykorzystywanego do wytwarzania energii elektrycznej.
12. Przedsiębiorstwo energetyczne, co 3 lata, aktualizuje prognozy, o których mowa w
ust. 11, i informuje o tych prognozach Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki oraz operatorów
systemów elektroenergetycznych, do których sieci jest przyłączone, z zachowaniem przepisów o
ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych.
13. Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego i przedsiębiorstwo
energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej przyłączone do sieci przesyłowej
przekazują operatorowi systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego informacje o strukturze i wielkościach zdolności wytwórczych
i dystrybucyjnych przyjętych w planach, o których mowa w ust. 2a, lub prognozach, o których
mowa w ust. 11, stosownie do postanowień instrukcji opracowanej przez operatora systemu
przesyłowego elektroenergetycznego lub operatora systemu połączonego
elektroenergetycznego.
14. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii
elektrycznej dokonuje aktualizacji planu, o którym mowa w ust. 1, nie rzadziej niż co 3 lata,
uwzględniając zmiany w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego albo, w
przypadku braku takiego planu, zgodnie z ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i
kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Art. 16a.
1. W przypadku możliwości wystąpienia długookresowego zagrożenia
bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, po stwierdzeniu przez ministra właściwego do
spraw gospodarki na podstawie sprawozdania, o którym mowa w art. 15b ust. 3, że istniejące i
będące w trakcie budowy moce wytwórcze energii elektrycznej oraz przedsięwzięcia
racjonalizujące jej zużycie nie zapewniają długookresowego bezpieczeństwa dostaw energii
elektrycznej, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ogłasza, organizuje i przeprowadza przetarg
na budowę nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej lub realizację przedsięwzięć
zmniejszających zapotrzebowanie na tę energię.
2. W ogłoszeniu o przetargu określa się przedmiot przetargu, jego zakres, warunki
uczestnictwa, rodzaje instrumentów ekonomiczno-finansowych określone w odrębnych
przepisach, umożliwiających budowę nowych mocy wytwórczych lub realizację przedsięwzięć
zmniejszających zapotrzebowanie na energię elektryczną na warunkach preferencyjnych, oraz
miejsce i termin udostępnienia dokumentacji przetargowej.
3. Do przetargu stosuje się odpowiednio przepisy art. 9i ust. 4-9.
3a. W przetargu mogą uczestniczyć także podmioty niebędące przedsiębiorstwami
energetycznymi.
4. Przed skierowaniem ogłoszenia o przetargu do Biuletynu Urzędu Regulacji Energetyki
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki uzgadnia z ministrem właściwym do spraw finansów
publicznych i z innymi właściwymi organami administracji państwowej rodzaje instrumentów,
o których mowa w ust. 2.
5. Określając w dokumentacji przetargowej kryteria oceny ofert oraz dokonując wyboru
oferty na budowę nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej lub realizację przedsięwzięć
zmniejszających zapotrzebowanie na tę energię, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki kieruje
się:
1) polityką energetyczną państwa;
2) bezpieczeństwem systemu elektroenergetycznego;
3) wymaganiami dotyczącymi ochrony zdrowia i środowiska oraz bezpieczeństwa publicznego;
4) efektywnością energetyczną i ekonomiczną przedsięwzięcia;
5) lokalizacją budowy nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej;
6) rodzajem paliw przeznaczonych do wykorzystania w nowych mocach wytwórczych energii
elektrycznej.
6. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przekazuje Komisji Europejskiej warunki przetargu
w terminie umożliwiającym ich opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej co
najmniej na 6 miesięcy przed dniem zamknięcia składania ofert o przystąpieniu do przetargu.
7. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zawiera z uczestnikiem przetargu, którego oferta
została wybrana, umowę, w której określa się w szczególności obowiązki uczestnika, rodzaje
instrumentów, o których mowa w ust. 2, oraz zasady rozliczania wsparcia finansowego
wynikającego z tych instrumentów.
8. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
wymagania co do zawartości dokumentacji przetargowej na budowę nowych mocy wytwórczych
energii elektrycznej lub na realizację przedsięwzięć zmniejszających zapotrzebowanie na
energię elektryczną oraz warunki i tryb organizowania i przeprowadzania przetargu, w tym
powoływania i pracy komisji przetargowej, kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystych
warunków i kryteriów przetargu oraz równoprawnego traktowania jego uczestników.

Art. 16b.
1. Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu
połączonego elektroenergetycznego realizuje w pierwszej kolejności działania niezbędne w celu
zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, ochrony interesów odbiorców
i ochrony środowiska.
2. Zysk operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub systemu połączonego
elektroenergetycznego w rozumieniu ustawy z dnia 1 grudnia 1995 r. o wpłatach z zysku przez
jednoosobowe spółki Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 154, poz. 792 oraz z 2006 r. Nr 183, poz.
1353) przeznacza się w pierwszej kolejności na finansowanie realizacji zadań i obowiązków, o
których mowa w art. 9c ust. 2.

Art. 17.
Samorząd województwa uczestniczy w planowaniu zaopatrzenia w energię
i paliwa na obszarze województwa w zakresie określonym w art. 19 ust. 5 oraz bada zgodność
planów zaopatrzenia w energię i paliwa z polityką energetyczną państwa.

Art. 18.
1. Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną,
ciepło i paliwa gazowe należy:
1) planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe
na obszarze gminy;
2) planowanie oświetlenia miejsc publicznych i dróg znajdujących się na terenie gminy;
3) finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znajdujących się na terenie gminy.
2. Gmina realizuje zadania, o których mowa w ust. 1, zgodnie z:
1) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu
– z kierunkami rozwoju gminy zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków
zagospodarowania przestrzennego gminy;
2) odpowiednim programem ochrony powietrza przyjętym na podstawie art. 91 ustawy z dnia 7
kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
3. Przepisy ust. 1 pkt 2 i 3 nie mają zastosowania do autostrad i dróg ekspresowych
w rozumieniu przepisów o autostradach płatnych.
3a. (uchylony).
4. (uchylony).

Art. 19.
1. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) opracowuje projekt założeń do planu
zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, zwany dalej „projektem założeń”.
2. Projekt założeń sporządza się dla obszaru gminy co najmniej na okres 15 lat i aktualizuje
co najmniej raz na 3 lata.
3. Projekt założeń powinien określać:
1) ocenę stanu aktualnego i przewidywanych zmian zapotrzebowania na ciepło, energię
elektryczną i paliwa gazowe;
2) przedsięwzięcia racjonalizujące użytkowanie ciepła, energii elektrycznej i paliw gazowych;
3) możliwości wykorzystania istniejących nadwyżek i lokalnych zasobów paliw i energii,
z uwzględnieniem energii elektrycznej i ciepła wytwarzanych w odnawialnych źródłach
energii, energii elektrycznej i ciepła użytkowego wytwarzanych w kogeneracji oraz
zagospodarowania ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych;
4) zakres współpracy z innymi gminami.
4. Przedsiębiorstwa energetyczne udostępniają nieodpłatnie wójtowi (burmistrzowi,
prezydentowi miasta) plany, o których mowa w art. 16 ust. 1, w zakresie dotyczącym terenu tej
gminy oraz propozycje niezbędne do opracowania projektu założeń.
5. Projekt założeń podlega opiniowaniu przez samorząd województwa w zakresie
koordynacji współpracy z innymi gminami oraz w zakresie zgodności z polityką energetyczną
państwa.
6. Projekt założeń wykłada się do publicznego wglądu na okres 21 dni, powiadamiając
o tym w sposób przyjęty zwyczajowo w danej miejscowości.
7. Osoby i jednostki organizacyjne zainteresowane zaopatrzeniem w ciepło, energię
elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy mają prawo składać wnioski, zastrzeżenia i
uwagi do projektu założeń.
8.  Rada gminy uchwala założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną
i paliwa gazowe, rozpatrując jednocześnie wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłoszone w czasie
wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu.

Art. 20. 1. W przypadku gdy plany przedsiębiorstw energetycznych nie zapewniają realizacji
założeń, o których mowa w art. 19 ust. 8, wójt (burmistrz, prezydent miasta) opracowuje projekt
planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, dla obszaru gminy lub jej
części. Projekt planu opracowywany jest na podstawie uchwalonych przez radę tej gminy
założeń i winien być z nim zgodny.
2. Projekt planu, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:
1) propozycje w zakresie rozwoju i modernizacji poszczególnych systemów zaopatrzenia
w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, wraz z uzasadnieniem ekonomicznym;
1a) propozycje w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł energii i wysokosprawnej
kogeneracji;
2) harmonogram realizacji zadań;
3) przewidywane koszty realizacji proponowanych przedsięwzięć oraz źródło ich finansowania.
3. (uchylony).
4. Rada gminy uchwala plan zaopatrzenia, o którym mowa w ust. 1.
5. W celu realizacji planu, o którym mowa w ust. 1, gmina może zawierać umowy z
przedsiębiorstwami energetycznymi.
6. W przypadku gdy nie jest możliwa realizacja planu na podstawie umów, rada gminy
– dla zapewnienia zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe – może wskazać
w drodze uchwały tę część planu, z którą prowadzone na obszarze gminy działania muszą być
zgodne.

Rozdział 4
Organ do spraw regulacji gospodarki paliwami i energią

Art. 21.
1. Zadania z zakresu spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz
promowania konkurencji realizuje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, zwany dalej „Prezesem
URE”.
2. Prezes URE jest centralnym organem administracji rządowej.
2a. Prezesa URE powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze
otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki.
Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa URE.
2b. Stanowisko Prezesa URE może zajmować osoba, która:
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2) jest obywatelem polskim;
3) korzysta z pełni praw publicznych;
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
5) posiada kompetencje kierownicze;
6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku
kierowniczym;
7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Prezesa URE.
2c. Informację o naborze na stanowisko Prezesa URE ogłasza się przez umieszczenie
ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji
Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Ogłoszenie powinno zawierać:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska;
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5) wskazanie wymaganych dokumentów;
6) termin i miejsce składania dokumentów;
7) informację o metodach i technikach naboru.
2d. Termin, o którym mowa w ust. 2c pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia
opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
2e. Nabór na stanowisko Prezesa URE przeprowadza zespół, powołany przez ministra
właściwego do spraw gospodarki, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie
dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie
zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które jest
przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.
2f. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 2e, może być
dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada
odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.
2g. Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 2f, mają obowiązek zachowania w
tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie
naboru.
2h. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.
2i. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;
3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według
poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;
4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
6) skład zespołu.
2j. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie
Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu
przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.
2k. Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.
3. (uchylony).
4. Prezes URE wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1, przy pomocy Urzędu Regulacji
Energetyki, zwanego dalej „URE”.
5. Wiceprezesa URE powołuje minister właściwy do spraw gospodarki, spośród osób
wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek Prezesa URE. Minister
właściwy do spraw gospodarki odwołuje wiceprezesa URE.
5a. Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 5, powołuje
Prezes URE.
5b. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 5, stosuje
się odpowiednio ust. 2b-2k.
6. Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze zarządzenia42, nadaje statut URE,
określający jego organizację wewnętrzną.

Art. 21a.
Organami właściwymi w sprawach regulacji gospodarki paliwami i energią dla:
1) jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego
nadzorowanych, jednostek organizacyjnych Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży
Granicznej i Biura Ochrony Rządu oraz jednostek organizacyjnych więziennictwa
podległych Ministrowi Sprawiedliwości są inspekcje gospodarki energetycznej powoływane
przez właściwych ministrów w uzgodnieniu z Prezesem URE;
2) jednostek organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu
i Centralnego Biura Antykorupcyjnego są inspekcje gospodarki energetycznej powoływane
przez Szefów tych Agencji w uzgodnieniu z Prezesem URE.

Art. 22.
1. W skład Urzędu Regulacji Energetyki wchodzą Oddział Centralny w Warszawie
oraz następujące oddziały terenowe:
1) północno-zachodni z siedzibą w Szczecinie;
2) północny z siedzibą w Gdańsku;
3) zachodni z siedzibą w Poznaniu;
4) wschodni z siedzibą w Lublinie;
5) środkowo-zachodni z siedzibą w Łodzi;
6) południowo-zachodni z siedzibą we Wrocławiu;
7) południowy z siedzibą w Katowicach;
8) południowo-wchodni z siedzibą w Krakowie.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia43, szczegółowy
zasięg terytorialny i właściwość rzeczową z uwzględnieniem granic powiatów.
3. Dyrektorzy oddziałów URE są powoływani i odwoływani przez Prezesa URE.

Art. 23.
1. Prezes URE reguluje działalność przedsiębiorstw energetycznych zgodnie
z ustawą i polityką energetyczną państwa, zmierzając do równoważenia interesów
przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii.
2. Do zakresu działania Prezesa URE należy:
1) udzielanie i cofanie koncesji;
2) zatwierdzanie i kontrolowanie stosowania taryf paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła
pod względem zgodności z zasadami określonymi w art. 44, 45 i 46, w tym analizowanie i
weryfikowanie kosztów przyjmowanych przez przedsiębiorstwa energetyczne jako
uzasadnione do kalkulacji cen i stawek opłat w taryfach;
3) ustalanie:
a) współczynników korekcyjnych określających projektowaną poprawę efektywności
funkcjonowania przedsiębiorstwa energetycznego oraz zmianę warunków wykonywania
przez to przedsiębiorstwo danego rodzaju działalności gospodarczej,
b) okresu obowiązywania taryf i współczynników korekcyjnych, o których mowa w lit. a,
c) wysokości uzasadnionego zwrotu z kapitału, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1,
dla przedsiębiorstw energetycznych przedkładających taryfy do zatwierdzenia,
d) maksymalnego udziału opłat stałych w łącznych opłatach za świadczenie usług
przesyłania lub dystrybucji dla poszczególnych grup odbiorców w taryfach dla paliw
gazowych i energii, w przypadkach gdy wymaga tego ochrona interesów odbiorców,
e) jednostkowych opłat zastępczych, o których mowa w art. 9a ust. 8a,
f) wskaźnika referencyjnego, o którym mowa w art. 47 ust. 2f;
3a) opracowywanie wytycznych i zaleceń zapewniających jednolitą formę planów, o których
mowa w art. 16 ust. 1;
4) kontrolowanie wykonania obowiązków, o których mowa w art. 9a;
4a) kontrolowanie wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 49a ust. 1 i 2;
5) uzgadnianie projektów planów, o których mowa w art. 16;
6) wyznaczanie operatorów systemu, o których mowa w art. 9h ust. 1, 3 i 9, oraz publikowanie
w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki i zamieszczanie na swojej stronie internetowej w
Biuletynie Informacji Publicznej informacji o danych adresowych, obszarze działania i
okresie, na który zostali wyznaczeni operatorami systemu;
7) udzielanie i cofanie zwolnienia z obowiązku świadczenia usług, o których mowa w art. 4
ust. 2, art. 4c, art. 4d ust. 1 i art. 4e ust. 1;
8) zatwierdzanie instrukcji ruchu i eksploatacji sieci, o których mowa w art. 9g;
9) organizowanie i przeprowadzanie przetargów dotyczących:
a) wyłaniania sprzedawców z urzędu,
b) budowy nowych mocy wytwórczych energii elektrycznej i realizacji przedsięwzięć
zmniejszających zapotrzebowanie na energię elektryczną;
10) kontrolowanie standardów jakościowych obsługi odbiorców oraz kontrolowanie na wniosek
odbiorcy dotrzymania parametrów jakościowych paliw gazowych i energii elektrycznej;
11) kontrolowanie realizacji przez operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub
operatora systemu połączonego elektroenergetycznego oraz innych uczestników rynku
energii elektrycznej obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr
714/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków
dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i
uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003, a także wykonywanie innych obowiązków
organu regulacyjnego wynikających z tego rozporządzenia;
11a) kontrolowanie realizacji obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1775/2005/WE z dnia 28 września 2005 r. w sprawie
warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego (Dz.Urz. UE L 289 z 3.11.2005)
oraz:
a) zatwierdzanie informacji podawanych do wiadomości publicznej przez operatorów
systemów przesyłowych gazowych, o których mowa w art. 6 tego rozporządzenia, oraz
wyrażanie zgody na ograniczenie zakresu publikacji tych informacji,
b) opiniowanie wniosków operatorów systemów przesyłowych gazowych o wykorzystanie
przez użytkowników sieci przesyłowych niewykorzystanych zdolności przesyłowych
tych sieci, w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia,
c) zatwierdzanie sposobu wykorzystania przez operatorów systemów przesyłowych
gazowych przychodów uzyskiwanych z tytułu udostępniania przez nich
niewykorzystanej a zarezerwowanej zdolności sieci przesyłowych;
12) rozstrzyganie sporów w zakresie określonym w art. 8 ust. 1;
13) nakładanie kar pieniężnych na zasadach określonych w ustawie;
14) współdziałanie z właściwymi organami w przeciwdziałaniu praktykom przedsiębiorstw
energetycznych ograniczającym konkurencję;
15) ustalanie metod kontroli i podejmowanie działań dla poprawy efektywności przedsiębiorstw
energetycznych;
16) określanie i publikowanie wskaźników i cen wskaźnikowych istotnych dla procesu
kształtowania taryf;
17) publikowanie informacji służących zwiększeniu efektywności użytkowania paliw i energii;
18) zbieranie i przetwarzanie informacji dotyczących przedsiębiorstw energetycznych, w tym
obliczanie i ogłaszanie w terminie do dnia 31 marca każdego roku:
a) średnich cen sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej
kogeneracji obliczonych oddzielnie dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach
kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1 pkt 1 – 2,
b) średniej ceny sprzedaży energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym oraz sposób jej
obliczenia,
c) średnich cen sprzedaży ciepła, wytworzonego w należących do przedsiębiorstw
posiadających koncesje jednostkach wytwórczych niebędących jednostkami
kogeneracji:
– opalanych paliwami węglowymi,
– opalanych paliwami gazowymi,
– opalanych olejem opałowym,
– stanowiących odnawialne źródła energii
– w poprzednim roku kalendarzowym;
19) gromadzenie informacji o projektach inwestycyjnych będących w obszarze zainteresowania
Unii Europejskiej i przekazywanie ich do Komisji Europejskiej, w terminie do dnia
15 kwietnia każdego roku, oraz przekazywanie do Komisji Europejskiej informacji,
o których mowa w art. 9c ust. 11;
20) monitorowanie funkcjonowania systemu gazowego i elektroenergetycznego w zakresie:
a) zasad zarządzania i rozdziału przepustowości połączeń międzysystemowych, z którymi
istnieją wzajemne połączenia, we współpracy z właściwymi organami państw
członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
b) mechanizmów bilansowania systemu gazowego lub systemu elektroenergetycznego
i zarządzania ograniczeniami w krajowym systemie gazowym i elektroenergetycznym,
c) warunków przyłączania podmiotów do sieci i ich realizacji oraz dokonywania napraw tej
sieci,
d) wypełniania obowiązku publikowania przez operatorów systemów przesyłowych
i dystrybucyjnych informacji dotyczących połączeń międzysystemowych, korzystania
z sieci i rozdziału zdolności przesyłowych stronom umowy o świadczenie usług
przesyłania lub dystrybucji paliw gazowych lub energii, z uwzględnieniem konieczności
traktowania tych informacji jako poufnych ze względów handlowych,
e) warunków świadczenia usług magazynowania paliw gazowych, usług skraplania gazu
ziemnego oraz innych usług świadczonych przez przedsiębiorstwa energetyczne,
f) bezpieczeństwa dostarczania paliw gazowych i energii elektrycznej,
g) wypełniania przez operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych ich zadań,
h) wypełniania przez przedsiębiorstwo energetyczne obowiązków wymienionych
w art. 44;
21) wydawanie świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9e ust. 1, i świadectw
pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1, oraz ich umarzanie45;
22) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub ustawach odrębnych.
2a. Prezes URE w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 19 i 20, w szczególności
sporządza raport przedstawiający i oceniający:
1) warunki podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania,
przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej;
2) realizację planów, o których mowa w art. 16 ust. 2a, z uwzględnieniem zamierzeń
inwestycyjnych wynikających ze sprawozdania, o którym mowa w art. 15b ust. 3.
2b. Raport, o którym mowa w ust. 2a, może zawierać także propozycje zmian przepisów
określających warunki funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, o których mowa w art. 9
ust. 3, i szczegółowych zasad kształtowania taryf dla energii elektrycznej, określonych w
przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 3, służących rozwojowi zdolności wytwórczych
i przesyłowych energii elektrycznej, zgodnie z przyjętą polityką energetyczną państwa, o której
mowa w art. 15a, i wnioskami wynikającymi ze sprawozdania, o którym mowa w art. 15b ust. 3.
2c. Prezes URE przekazuje raport, o którym mowa w ust. 2a, ministrowi właściwemu do
spraw gospodarki, co 2 lata, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku.
2d. Raport, o którym mowa w ust. 2a, podlega publikacji w Biuletynie Urzędu Regulacji
Energetyki.
3. W sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 5, z wyjątkiem spraw wymienionych
w art. 32 ust. 1 pkt 4 i ust. 5, niezbędna jest opinia właściwego miejscowo zarządu
województwa.
4. Nieprzedstawienie przez zarząd województwa opinii w sprawach wymienionych w ust. 2
pkt 1 i 5, w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia sprawy do zaopiniowania, jest równoznaczne
z wydaniem pozytywnej opinii.

Art. 24.
1. Prezes URE składa ministrowi właściwemu do spraw gospodarki corocznie,
w terminie do końca pierwszego kwartału, sprawozdanie ze swojej działalności, w tym ocenę
bezpieczeństwa dostarczania paliw gazowych i energii elektrycznej, stosownie do zakresu
działania określonego w art. 23 ust. 2, oraz przedstawia, na jego żądanie, informacje z zakresu
swojej działalności.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera także ocenę podjętych działań
zmierzających do realizacji celów określonych w raporcie, o którym mowa w art. 9f ust. 1,
w zakresie ich zgodności z zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych.

Art. 25-27. (uchylone).

Art. 28.
1. Prezes URE ma prawo wglądu do ksiąg rachunkowych przedsiębiorstwa
energetycznego oraz może żądać przedstawienia informacji dotyczących wykonywanej przez to
przedsiębiorstwo działalności gospodarczej, w tym informacji o jego projektach inwestycyjnych,
z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie
chronionych.
2. Prezes URE ma prawo wglądu do dokumentów, żądania przedstawienia dokumentów
lub informacji mających znaczenie dla oceny wykonania obowiązków, o których mowa w art. 9a,
art. 9e, art. 9l, art. 9m i art. 9o lub badania zgodności ze stanem faktycznym deklaracji, o której
mowa w art. 9a ust. 1b, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych
informacji prawnie chronionych.

Art. 29.
Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania
pracowników URE.

Art. 30.
1. Do postępowania przed Prezesem URE stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 2-4,
przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
2. Od decyzji Prezesa URE służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu
Ochrony Konkurencji i Konsumentów47 w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.
3. Postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Prezesa URE toczy się według przepisów
Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych.
4. Do postanowień Prezesa URE, od których służy zażalenie, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się
odpowiednio, z tym że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni.

Art. 31.
1. URE wydaje Biuletyn Urzędu Regulacji Energetyki, zwany dalej „Biuletynem
URE”.
2. URE ogłasza w Biuletynie URE sprawozdania, o których mowa w art. 24 ust. 1.
3. URE ogłasza w Biuletynie URE informacje o:
1) podmiotach ubiegających się o koncesję;
2) decyzjach w sprawach koncesji i taryf wraz z uzasadnieniem;
3) rozstrzygnięciach w sprawach spornych podjętych przez Prezesa URE;
4) średnich cenach, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18;
5) stawkach opłaty przejściowej, o której mowa w ustawie wymienionej w art. 9a ust. 8e;
6) zaktualizowanych kwotach kosztów osieroconych, o których mowa w ustawie wymienionej
w art. 9a ust. 8e;
7) średnioważonym koszcie węgla, zużywanego przez jednostki wytwórcze centralnie
dysponowane na wytworzenie jednej megawatogodziny energii elektrycznej w
poprzedzającym roku kalendarzowym, z uwzględnieniem kosztów jego transportu
wyrażonym w złotych na megawatogodzinę, o którym mowa w ustawie wymienionej w art.
9a ust. 8e;
8) średniej cenie wytwarzanej energii elektrycznej przez wytwórców eksploatujących jednostki
centralnie dysponowane opalane węglem, o której mowa w ustawie wymienionej w art. 9a
ust. 8e.
4. W odniesieniu do ciepła informacje, o których mowa w ust. 3, ogłasza się we właściwym
miejscowo wojewódzkim dzienniku urzędowym.
5. Prezes URE może ustanowić, w drodze zarządzenia, regionalne lub branżowe wydania
Biuletynu URE oraz określić ich zakres, zasięg i warunki publikacji ogłoszeń.

Rozdział 5
Koncesje i taryfy

Art. 32.
1. Uzyskania koncesji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie:
1) wytwarzania paliw lub energii, z wyłączeniem wytwarzania:
a) paliw stałych lub paliw gazowych,
b) energii elektrycznej w źródłach o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej
nieprzekraczającej 50 MW niezaliczanych do odnawialnych źródeł energii lub do źródeł
wytwarzających energię elektryczną w kogeneracji z wyłączeniem wytwarzania energii
elektrycznej z biogazu rolniczego,
c) ciepła w źródłach o łącznej mocy zainstalowanej cieplnej nieprzekraczającej 5 MW;
2) magazynowania paliw gazowych w instalacjach magazynowych, skraplania gazu ziemnego
i regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego w instalacjach skroplonego gazu ziemnego, jak
również magazynowania paliw ciekłych, z wyłączeniem: lokalnego magazynowania gazu
płynnego w instalacjach o przepustowości poniżej 1 MJ/s oraz magazynowania paliw
ciekłych w obrocie detalicznym;
3) przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, z wyłączeniem: dystrybucji paliw gazowych
w sieci o przepustowości poniżej 1 MJ/s oraz przesyłania lub dystrybucji ciepła, jeżeli łączna
moc zamówiona przez odbiorców nie przekracza 5 MW;
4) obrotu paliwami lub energią, z wyłączeniem:
a) obrotu paliwami stałymi, obrotu energią elektryczną za pomocą instalacji o napięciu
poniżej 1 kV będącej własnością odbiorcy, obrotu paliwami gazowymi, jeżeli roczna
wartość obrotu nie przekracza równowartości 100 000 euro, obrotu gazem płynnym,
jeżeli roczna wartość obrotu nie przekracza równowartości 10 000 euro oraz obrotu
ciepłem, jeżeli moc zamówiona przez odbiorców nie przekracza 5 MW,
b) obrotu paliwami gazowymi lub energią elektryczną dokonywanego na giełdzie towarowej
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych
lub rynku organizowanym przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej rynek regulowany w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
obrocie instrumentami finansowymi przez towarowe domy maklerskie lub domy
maklerskie prowadzące działalność maklerską w zakresie obrotu towarami giełdowymi
oraz przez spółkę prowadzącą giełdę towarową, giełdową izbę rozrachunkową lub
Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A., nabywające paliwa gazowe lub energię
elektryczną, z tytułu realizacji zadań określonych w ustawie z dnia 26 października 2000
r. o giełdach towarowych.
2. Koncesje na prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 4, w zakresie obrotu
gazem ziemnym z zagranicą, będą wydawane z uwzględnieniem dywersyfikacji źródeł gazu
oraz bezpieczeństwa energetycznego.
3. Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, określi, w drodze
rozporządzenia49, minimalny poziom dywersyfikacji dostaw gazu z zagranicy poprzez ustalenie
maksymalnego procentowego udziału gazu z jednego źródła. Rozporządzenie określi poziom
dywersyfikacji na okres co najmniej 10 lat.
4. Uzyskania koncesji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nie wymaga wykonywanie działalności
gospodarczej w zakresie wytwarzania ciepła uzyskiwanego w przemysłowych procesach
technologicznych, a także gdy wielkość mocy zamówionej przez odbiorców nie przekracza 5
MW.
5. Uzyskania koncesji, o której mowa w ust. 1 pkt 4, nie wymaga wykonywanie działalności
gospodarczej w zakresie obrotu benzyną lotniczą oznaczoną symbolem PKWiU 23.20.11-40
oraz objętą kodem CN 2710 11 31, jeżeli roczna wartość obrotu nie przekracza równowartości
1 000 000 euro.

Art. 33.
1. Prezes URE udziela koncesji wnioskodawcy, który:
1) ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym;
2) dysponuje środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie
działalności bądź jest w stanie udokumentować możliwości ich pozyskania;
3) ma możliwości techniczne gwarantujące prawidłowe wykonywanie działalności;
4) zapewni zatrudnienie osób o właściwych kwalifikacjach zawodowych, o których mowa
w art. 54;
5) uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
1a. Prezes URE udziela koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą wnioskodawcy,
który posiada własne pojemności magazynowe lub zawarł umowę przedwstępną o świadczenie
usługi magazynowania zapasów obowiązkowych gazu ziemnego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, o których mowa w art. 24 ust. 1, w wielkości ustalonej zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy
wymienionej w art. 15b ust. 2 pkt 11.
2. Uzyskanie koncesji, o której mowa w ust. 1, nie zwalnia z obowiązku uzyskania innych
koncesji lub zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów.
3. Nie może być wydana koncesja wnioskodawcy:
1) który znajduje się w postępowaniu upadłościowym lub likwidacji;
2) któremu w ciągu ostatnich 3 lat cofnięto koncesję na działalność określoną ustawą z
przyczyn wymienionych w art. 58 ust. 250 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej lub
którego w ciągu ostatnich 3 lat wykreślono z rejestru działalności regulowanej z przyczyn, o
których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;
3) skazanemu prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo mające związek z przedmiotem
działalności gospodarczej określonej ustawą.
4. (uchylony).
5. Prezes URE, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw gospodarki, informuje
Komisję Europejską o przyczynach odmowy udzielenia wnioskodawcy koncesji.

Art. 34.
1. Przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, wnoszą
coroczne opłaty do budżetu państwa, obciążające koszty ich działalności.
2. (uchylony).
3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia51, wysokość i sposób pobierania przez
Prezesa URE opłat, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wysokości przychodów
przedsiębiorstw energetycznych osiąganych z działalności objętej koncesją, a także kosztów
regulacji.
4. Przedsiębiorstwa energetyczne wytwarzające energię elektryczną w odnawialnych
źródłach energii o mocy nieprzekraczającej 5 MW są zwolnione z opłat, o których mowa w
ust. 1, w zakresie wytwarzania energii w tych źródłach.

Art. 35.
1. Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać w szczególności:
1) oznaczenie wnioskodawcy i jego siedziby lub miejsca zamieszkania, a w razie ustanowienia
pełnomocników do dokonywania czynności prawnych w imieniu przedsiębiorcy – również ich
imiona i nazwiska;
2) określenie przedmiotu oraz zakresu prowadzonej działalności, na którą ma być wydana
koncesja, oraz projekt planu, o którym mowa w art. 16;
3) informacje o dotychczasowej działalności wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe
z ostatnich 3 lat, jeżeli podmiot prowadzi działalność gospodarczą;
4) określenie czasu, na jaki koncesja ma być udzielona, wraz ze wskazaniem daty
rozpoczęcia działalności;
5) określenie środków, jakimi dysponuje podmiot ubiegający się o koncesję, w celu
zapewnienia prawidłowego wykonywania działalności objętej wnioskiem;
6) numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej oraz numer
identyfikacji podatkowej (NIP).
1a. Wniosek o udzielenie koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą w rozumieniu
ustawy wymienionej w art. 15b ust. 2 pkt 11, powinien ponadto określać prognozowaną wielkość
przywozu gazu ziemnego oraz sposób utrzymywania zapasów obowiązkowych gazu ziemnego
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 15b
ust. 2 pkt 11.
2. (uchylony).
3. Prezes URE odmawia udzielenia koncesji, gdy wnioskodawca nie spełnia wymaganych
przepisami warunków.

Art. 36.
Koncesji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 10 lat i nie dłuższy niż
50 lat, chyba że przedsiębiorca wnioskuje o udzielenie koncesji na czas krótszy.

Art. 37.
1. Koncesja powinna określać:
1) podmiot i jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;
2) przedmiot oraz zakres działalności objętej koncesją;
3) datę rozpoczęcia działalności objętej koncesją oraz warunki wykonywania działalności;
4) okres ważności koncesji;
5) szczególne warunki wykonywania działalności objętej koncesją, mające na celu właściwą
obsługę odbiorców, w zakresie:
a) zapewnienia zdolności do dostarczania paliw lub energii w sposób ciągły i niezawodny,
przy zachowaniu wymagań jakościowych, określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 9 ust. 1-4, 7 i 8;
b) powiadamiania Prezesa URE o niepodjęciu lub zaprzestaniu bądź ograniczeniu
prowadzenia działalności objętej koncesją, w okresie jej obowiązywania;
6) zabezpieczenie ochrony środowiska w trakcie oraz po zaprzestaniu koncesjonowanej
działalności;
7) numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej oraz numer
identyfikacji podatkowej (NIP).
2. Koncesja powinna ponadto określać warunki zaprzestania działalności przedsiębiorstwa
energetycznego po wygaśnięciu koncesji lub po jej cofnięciu.
3. (uchylony).

Art. 38.
Udzielenie koncesji może być uzależnione od złożenia przez wnioskodawcę
zabezpieczenia majątkowego w celu zaspokojenia roszczeń osób trzecich, mogących powstać
wskutek niewłaściwego prowadzenia działalności objętej koncesją, w tym szkód w środowisku.

Art. 39.
Przedsiębiorstwo energetyczne może złożyć wniosek o przedłużenie ważności
koncesji, nie później niż na 18 miesięcy przed jej wygaśnięciem.

Art. 40.
1. Prezes URE może nakazać przedsiębiorstwu energetycznemu, pomimo
wygaśnięcia koncesji, dalsze prowadzenie działalności objętej koncesją przez okres nie dłuższy
niż 2 lata, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
2. Jeżeli działalność prowadzona w warunkach określonych w ust. 1 przynosi stratę,
przedsiębiorstwu energetycznemu należy się pokrycie strat od Skarbu Państwa w wysokości
ograniczonej do uzasadnionych kosztów działalności określonej w koncesji, przy zachowaniu
należytej staranności.
3. Koszty, o których mowa w ust. 2, są zatwierdzane przez Prezesa URE.

Art. 41.
1. Prezes URE może zmienić warunki wydanej koncesji na wniosek
przedsiębiorstwa energetycznego.
2. Prezes URE cofa koncesję w przypadkach:
1) określonych w art. 58 ust. 152 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;
2) cofnięcia przez właściwego naczelnika urzędu celnego zezwolenia na prowadzenie składu
podatkowego lub jego wygaśnięcia, jeżeli przed wygaśnięciem podmiot nie uzyskał nowego
zezwolenia, w trybie i na zasadach określonych w przepisach odrębnych – w odniesieniu do
działalności objętej tym zezwoleniem;
3) w przypadku zmiany, w zakresie określonym w ustawie, warunków wykonywanej
działalności gospodarczej objętej koncesją.
2a. Prezes URE cofa koncesje na obrót gazem ziemnym z zagranicą również w przypadku
nieutrzymywania, przez przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą
w zakresie obrotu gazem ziemnym z zagranicą, zapasów obowiązkowych gazu ziemnego lub
niezapewnienia ich dostępności zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust. 2 albo 5 ustawy
wymienionej w art. 15b ust. 2 pkt 11.
3. Prezes URE cofa koncesję albo zmienia jej zakres w przypadkach określonych w art. 58
ust. 253 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
4. Prezes URE może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres:
1) w przypadkach określonych w art. 58 ust. 354 ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej;
2) w przypadku podziału przedsiębiorstwa energetycznego lub jego łączenia z innymi
podmiotami.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 , Prezes URE powiadamia o cofnięciu
koncesji właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego.

Art. 42.
Koncesja udzielona przedsiębiorstwu energetycznemu na podstawie ustawy
wygasa przed upływem czasu, na jaki została wydana, z dniem wykreślenia tego
przedsiębiorstwa z właściwego rejestru lub ewidencji.

Art. 43.
1. Kto zamierza wykonywać działalność polegającą na wytwarzaniu, przetwarzaniu,
magazynowaniu, przesyłaniu, dystrybucji oraz obrocie paliwami lub energią, skraplaniu gazu
ziemnego i regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego, podlegającą koncesjonowaniu, może
ubiegać się o wydanie promesy koncesji.
2. Promesę wydaje Prezes URE w drodze decyzji administracyjnej.
3. W promesie ustala się okres jej ważności, z tym że nie może on być krótszy niż 6
miesięcy.
4. W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na działalność
określoną w promesie, chyba że uległ zmianie stan faktyczny lub prawny podany we wniosku
o wydanie promesy.
5. Do wniosku o wydanie promesy stosuje się odpowiednio art. 35.

Art. 44.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne, zapewniając równoprawne traktowanie
odbiorców oraz eliminowanie subsydiowania skrośnego, jest obowiązane prowadzić ewidencję
księgową w sposób umożliwiający odrębne obliczenie kosztów i przychodów, zysków i strat dla
wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie:
1) dostarczania paliw gazowych lub energii, w tym kosztów stałych, kosztów zmiennych i
przychodów, odrębnie dla wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i obrotu paliwami gazowymi
lub energią, magazynowania paliw gazowych i skraplania gazu ziemnego lub regazyfikacji
skroplonego gazu ziemnego, a także w odniesieniu do grup odbiorców określonych w
taryfie, w tym sprzedaży paliw gazowych lub energii odbiorcom, którzy mają prawo wyboru
sprzedawcy, i odbiorcom, którzy nie mają prawa wyboru sprzedawcy;
2) niezwiązanym z działalnością wymienioną w pkt 1.
2. Przedsiębiorstwa energetyczne są obowiązane do sporządzania i przechowywania
sprawozdań finansowych dotyczących poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności
gospodarczej w zakresie dostarczania paliw gazowych lub energii, zawierających bilans oraz
rachunek zysków i strat za okresy sprawozdawcze, na zasadach i w trybie określonych w
przepisach o rachunkowości.
3. Przedsiębiorstwa energetyczne, które nie są obowiązane na podstawie odrębnych
przepisów do publikowania sprawozdań finansowych, udostępniają te sprawozdania do
publicznego wglądu w swojej siedzibie.

Art. 45.
1. Przedsiębiorstwa energetyczne ustalają taryfy dla paliw gazowych lub energii,
stosownie do zakresu wykonywanej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 32 ust. 1;
taryfy należy kalkulować w sposób zapewniający:
1) pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych
w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, dystrybucji lub obrotu paliwami
gazowymi i energią oraz magazynowania, skraplania lub regazyfikacji paliw gazowych, wraz
z uzasadnionym zwrotem z kapitału zaangażowanego w tę działalność;
1a) pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych
w zakresie magazynowania paliw gazowych, w tym budowy, rozbudowy i modernizacji
magazynów paliw gazowych, wraz z uzasadnionym zwrotem z kapitału zaangażowanego
w tę działalność w wysokości nie mniejszej niż stopa zwrotu na poziomie 6 %;
2) pokrycie kosztów uzasadnionych ponoszonych przez operatorów systemów przesyłowych
i dystrybucyjnych w związku z realizacją ich zadań;
3) ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym poziomem cen i stawek opłat.
1a. W kosztach działalności przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem
i dystrybucją energii elektrycznej, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględnia się koszty, które
wynikają z nakładów ponoszonych na przedsięwzięcia inwestycyjne podjęte przez
przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w latach 1993-
1998, służące poprawie ochrony środowiska i efektywności wytwarzania energii elektrycznej, w
części, jaką zatwierdzi Prezes URE, z uwzględnieniem przychodów uzyskanych ze sprzedaży
energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym, o którym mowa w art. 49 ust. 1.
1b. Przepisów ust. 1a nie stosuje się od dnia powstania obowiązku uiszczania opłaty
przejściowej, o której mowa w ustawie wymienionej w art. 9a ust. 8e.
1c. W kosztach działalności przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem
lub dystrybucją energii elektrycznej, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględnia się koszty
pobierania opłaty przejściowej, o której mowa w ustawie wymienionej w art. 9a ust. 8e.
2. Taryfy dla paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła mogą uwzględniać koszty
współfinansowania przez przedsiębiorstwa energetyczne przedsięwzięć i usług zmierzających
do zmniejszenia zużycia paliw i energii u odbiorców, stanowiących ekonomiczne uzasadnienie
uniknięcia budowy nowych źródeł energii i sieci.
3. Taryfy dla paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła mogą uwzględniać koszty
współfinansowania przez przedsiębiorstwa energetyczne przedsięwzięć związanych z rozwojem
odnawialnych źródeł energii.
4. Przedsiębiorstwa energetyczne różnicują ceny i stawki opłat określone w taryfach
dla paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła dla różnych grup odbiorców wyłącznie
ze względu na koszty uzasadnione spowodowane realizacją świadczenia, o ile przepisy nie
stanowią inaczej.
5. Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw
gazowych lub energii kalkulują stawki opłat za usługi przesyłania lub dystrybucji w taki sposób,
aby udział opłat stałych w łącznych opłatach za świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji
dla danej grupy odbiorców nie był większy niż ustalony przez Prezesa URE.
6. Taryfy dla energii elektrycznej powinny uwzględniać, w odniesieniu do odbiorców, skutki
wprowadzenia opłaty przejściowej, o której mowa w ustawie wymienionej w art. 9a ust. 8e.

Art. 45a.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne na podstawie cen i stawek opłat zawartych
w taryfie lub cen i stawek opłat ustalanych na rynku konkurencyjnym, o którym mowa w art. 49
ust. 1, wylicza opłaty za dostarczane do odbiorcy paliwa gazowe, energię elektryczną lub ciepło.
2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem udzielonych odbiorcy upustów i
bonifikat, stanowią koszty zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła dostarczanych
do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane
przez osoby nie będące odbiorcami.
3. Przedsiębiorstwo energetyczne udziela upustów lub bonifikat, o których mowa w ust. 2,
za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców w wysokości określonej w taryfie
lub w umowie.
4. Koszty zakupu, o których mowa w ust. 2, są rozliczane w opłatach pobieranych od osób,
o których mowa w ust. 2. Wysokość opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała
wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu paliw gazowych, energii
elektrycznej lub ciepła.
5. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio do ustalania przez odbiorcę – właściciela lub
zarządcę budynku opłat dla osób, o których mowa w ust. 2, do których ciepło dostarczane jest
z własnych źródeł i instalacji cieplnych.
6. W przypadku gdy wyłącznym odbiorcą paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła
dostarczanych do budynku jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego, jest on
odpowiedzialny za rozliczanie na poszczególne lokale całkowitych kosztów zakupu paliw
gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.
7. W przypadku gdy miejsce zainstalowania układu pomiarowo – rozliczeniowego służącego
do rozliczeń z przedsiębiorstwem energetycznym za dostarczone ciepło jest wspólne dla dwóch
lub więcej budynków wielolokalowych, właściciele lub zarządcy tych budynków wyposażają je
w układy pomiarowo-rozliczeniowe, w celu rozliczenia kosztów zakupu ciepła na poszczególne
budynki.
8. Koszty zakupu ciepła, o których mowa w ust. 2, rozlicza się w części dotyczącej:
1) ogrzewania, stosując metody wykorzystujące:
a) dla lokali mieszkalnych i użytkowych:
– wskazania ciepłomierzy,
– wskazania urządzeń wskaźnikowych niebędących przyrządami pomiarowymi
w rozumieniu przepisów metrologicznych, wprowadzonych do obrotu na zasadach
i w trybie określonych w przepisach o systemie oceny zgodności,
– powierzchnię lub kubaturę tych lokali,
b) dla wspólnych części budynku wielolokalowego użytkowanych przez osoby, o których
mowa w ust. 2, powierzchnię lub kubaturę tych części odpowiednio w proporcji
do powierzchni lub kubatury zajmowanych lokali;
2) przygotowania ciepłej wody użytkowej dostarczanej centralnie przez instalację w budynku
wielolokalowym, stosując metody wykorzystujące:
a) wskazania wodomierzy ciepłej wody w lokalach,
b) liczbę osób zamieszkałych stale w lokalu.
9. Właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego dokonuje wyboru metody rozliczania
całkowitych kosztów zakupu ciepła na poszczególne lokale mieszkalne i użytkowe w tym
budynku, tak aby wybrana metoda, uwzględniając współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła
na ogrzewanie, wynikające z położenia lokalu w bryle budynku przy jednoczesnym zachowaniu
prawidłowych warunków eksploatacji budynku określonych w odrębnych przepisach,
stymulowała energooszczędne zachowania oraz zapewniała ustalanie opłat, o których mowa w
ust. 4, w sposób odpowiadający zużyciu ciepła na ogrzewanie i przygotowanie ciepłej wody
użytkowej.
10. Właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego wprowadza wybraną metodę, o której
mowa w ust. 9, w formie wewnętrznego regulaminu rozliczeń ciepła przeznaczonego na
ogrzewanie tego budynku i przygotowanie ciepłej wody użytkowej dostarczanej centralnie
poprzez instalację w budynku, zwanego dalej „regulaminem rozliczeń”; regulamin rozliczeń
podaje się do wiadomości osobom, o których mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia jego
wprowadzenia do stosowania.
11. W przypadku gdy właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego wprowadził metodę,
o której mowa w ust. 9, wykorzystującą ciepłomierze i urządzenia wymienione w ust. 8 pkt 1 lit. a
tiret drugie oraz pkt 2 lit. a, osoba, o której mowa w ust. 2, udostępnia swoje pomieszczenia
w celu zainstalowania lub wymiany tych ciepłomierzy i urządzeń oraz umożliwia dokonywanie
ich kontroli i odczytu wskazań w celu rozliczania kosztów zużytego ciepła w tym budynku.
12. W przypadku stosowania w budynku wielolokalowym metody, o której mowa w ust. 9,
wykorzystującej wskazania urządzeń wymienionych w ust. 8 pkt 1 lit. a tiret drugie, regulamin
rozliczeń powinien dopuszczać możliwość zamiennego rozliczania opłat za ciepło dla lokali
mieszkalnych lub użytkowych na podstawie ich powierzchni lub kubatury oraz określać warunki
stosowania zamiennego rozliczania.

Art. 45b. (uchylony).

Art. 46.
1. Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa URE,
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf dla paliw
gazowych oraz szczegółowe zasady rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi, biorąc pod uwagę:
politykę energetyczną państwa, zapewnienie pokrycia uzasadnionych kosztów przedsiębiorstw
energetycznych, w tym kosztów ich rozwoju, ochronę interesów odbiorców przed
nieuzasadnionym poziomem cen i opłat, poprawę efektywności dostarczania i wykorzystywania
paliw gazowych, równoprawne traktowanie odbiorców, eliminowanie subsydiowania skrośnego
oraz przejrzystość cen i stawek opłat.
2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności:
1) kryteria podziału odbiorców na grupy taryfowe;
2) szczegółowe zasady ustalania opłat za przyłączenie do sieci, w tym sposób kalkulowania
stawek opłat za przyłączenie;
3) rodzaje cen i stawek opłat dla każdej koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz
sposób ich kalkulowania;
4) sposób uwzględniania w taryfach poprawy efektywności i zmiany warunków działalności
wykonywanej przez przedsiębiorstwa energetyczne;
5) sposób prowadzenia rozliczeń z odbiorcami oraz rozliczeń między przedsiębiorstwami
energetycznymi;
6) sposób ustalania bonifikat za niedotrzymanie parametrów jakościowych paliw gazowych
i standardów jakościowych obsługi odbiorców;
7) sposób ustalania opłat za przekroczenia mocy;
8) sposób ustalania opłat za nielegalny pobór paliw gazowych;
9) zakres usług wykonywanych na dodatkowe zlecenie odbiorcy i sposób ustalania opłat
za te usługi.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa URE, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf dla energii
elektrycznej oraz szczegółowe zasady rozliczeń w obrocie energią elektryczną, biorąc pod
uwagę: politykę energetyczną państwa, zapewnienie pokrycia uzasadnionych kosztów
przedsiębiorstw energetycznych, w tym kosztów ich rozwoju, ochronę interesów odbiorców
przed nieuzasadnionym poziomem cen i opłat, poprawę efektywności dostarczania i
wykorzystywania energii elektrycznej, równoprawne traktowanie odbiorców, eliminowanie
subsydiowania skrośnego oraz przejrzystość cen i stawek opłat58.
4. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno określać w szczególności:
1) kryteria podziału odbiorców na grupy taryfowe;
2) podział podmiotów przyłączanych na grupy przyłączeniowe;
3) szczegółowe zasady ustalania opłat za przyłączenie do sieci, w tym sposób kalkulowania
stawek opłat za przyłączenie;
4) rodzaje cen i stawek opłat dla każdej koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz
sposób ich kalkulowania;
5) sposób uwzględniania w taryfach:
a) kosztów uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia,
b) kosztów zakupu energii elektrycznej, o których mowa w art. 9a ust. 6 i 8,
c) rekompensat, o których mowa w przepisach rozporządzenia (WE) nr 714/2009
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu
do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające
rozporządzenie (WE) nr 1228/2003,
d) kosztów, o których mowa w art. 45 ust. 1a;
6) sposób uwzględniania w taryfach poprawy efektywności i zmiany warunków wykonywanej
działalności przez przedsiębiorstwa energetyczne;
7) sposób prowadzenia rozliczeń z odbiorcami oraz między przedsiębiorstwami
energetycznymi, w tym w zakresie określonym w art. 45 ust. 1a;
8) sposób ustalania bonifikat za niedotrzymanie parametrów jakościowych energii elektrycznej
i standardów jakościowych obsługi odbiorców;
9) sposób ustalania opłat za ponadumowny pobór energii biernej i przekroczenia mocy;
10) sposób ustalania opłat za nielegalny pobór energii elektrycznej;
11) zakres usług wykonywanych na dodatkowe zlecenie odbiorcy i sposób ustalania opłat
za te usługi.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa URE, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf dla ciepła oraz
szczegółowe zasady rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło, biorąc pod uwagę: politykę
energetyczną państwa, zapewnienie pokrycia uzasadnionych kosztów przedsiębiorstw
energetycznych, w tym kosztów ich rozwoju, ochronę interesów odbiorców przed
nieuzasadnionym poziomem cen i opłat, poprawę efektywności dostarczania i wykorzystywania
ciepła, równoprawne traktowanie odbiorców, eliminowanie subsydiowania skrośnego oraz
przejrzystość cen i stawek opłat.
6. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno określać w szczególności:
1) kryteria podziału odbiorców na grupy taryfowe;
2) szczegółowe zasady ustalania opłat za przyłączenie do sieci, w tym sposób kalkulowania
stawek opłat za przyłączenie;
3) rodzaje cen i stawek opłat dla każdej koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz
sposób ich kalkulowania;
4) uproszczony sposób kalkulacji cen i stawek opłat dla ciepła wytwarzanego w jednostce
kogeneracji z zastosowaniem wskaźnika referencyjnego, o którym mowa w art. 47 ust. 2f;
5) sposób ustalania wskaźnika referencyjnego, o którym mowa w pkt 4;
6) sposób uwzględniania w taryfach kosztów zakupu ciepła, o którym mowa w art. 9a ust. 7;
7) sposób uwzględniania w taryfach poprawy efektywności i zmiany warunków wykonywanej
działalności przez przedsiębiorstwa energetyczne;
8) sposób prowadzenia rozliczeń, z odbiorcami oraz między przedsiębiorstwami
energetycznymi;
9) sposób ustalania bonifikat za niedotrzymanie parametrów jakościowych nośnika ciepła
i standardów jakościowych obsługi odbiorców;
10) sposób ustalania opłat za nielegalny pobór ciepła.

Art. 47.
1. Przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesje ustalają taryfy dla paliw
gazowych i energii, które podlegają zatwierdzeniu przez Prezesa URE, oraz proponują okres ich
obowiązywania. Przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesje przedkładają Prezesowi
URE taryfy z własnej inicjatywy lub na żądanie Prezesa URE.
2. Prezes URE zatwierdza taryfę bądź odmawia jej zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia
niezgodności taryfy z zasadami i przepisami, o których mowa w art. 44-46.
2a. Prezes URE, na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego, zatwierdza, na okres nie
dłuższy niż 3 lata, taryfę zawierającą ceny i stawki opłat w wysokości nie wyższej niż ceny
i stawki opłat obowiązujące przed jej przedłożeniem Prezesowi URE, jeżeli są spełnione łącznie
następujące warunki:
1) zawarte w taryfie warunki stosowania cen i stawek opłat nie uległy zmianie;
2) udokumentowane i opisane we wniosku zmiany zewnętrznych warunków wykonywania
przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej, której dotyczy taryfa, nie
uzasadniają obniżenia cen i stawek opłat zawartych w taryfie;
3) dla proponowanego we wniosku okresu obowiązywania taryfy lub dla części tego okresu nie
został ustalony współczynnik korekcyjny, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 lit. a.
2b. W przypadku udokumentowanej zmiany zewnętrznych warunków wykonywania przez
przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej Prezes URE może ustalić z urzędu,
w drodze decyzji, współczynniki korekcyjne, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 lit. a,
wynikające wyłącznie ze zmiany warunków zewnętrznych, które przedsiębiorstwo energetyczne
jest obowiązane stosować w odniesieniu do cen i stawek opłat określonych w taryfie, o której
mowa w ust. 2a, do czasu wejścia w życie nowej taryfy wprowadzonej w trybie określonym
w ust. 2.
2c. W przypadku upływu okresu, na jaki została ustalona taryfa, do dnia wejścia w życie
nowej taryfy stosuje się taryfę dotychczasową, jeżeli:
1) decyzja Prezesa URE nie została wydana albo
2) toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Prezesa URE.
2d. Taryfy dotychczasowej, o której mowa w ust. 2c, nie stosuje się, jeżeli decyzja Prezesa
URE odmawiająca zatwierdzenia taryfy jest uzasadniona koniecznością obniżenia cen i stawek
opłat poniżej cen i stawek opłat zawartych w dotychczasowej taryfie i wynika z
udokumentowanych i opisanych zmian zewnętrznych warunków wykonywania przez
przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej.
2e. Prezes URE analizuje i weryfikuje koszty uzasadnione, o których mowa w art. 45 ust. 1
pkt 1 i 2, w zakresie ich zgodności z przepisami ustawy, na podstawie sprawozdań finansowych
i planów rzeczowo-finansowych przedsiębiorstw energetycznych, biorąc pod uwagę tworzenie
warunków do konkurencji i promocji efektywności wykonywanej działalności gospodarczej,
a w szczególności stosując metody porównawcze oceny efektywności przedsiębiorstw
energetycznych wykonujących w zbliżonych warunkach działalność gospodarczą tego samego
rodzaju.
2f. Planowane przychody ze sprzedaży ciepła przyjmowane do kalkulacji cen i stawek
opłat w taryfie dla ciepła dla jednostek kogeneracji, oblicza się przy zastosowaniu wskaźnika
referencyjnego ustalanego przez Prezesa URE zgodnie z metodologią określoną w przepisach
wydanych na podstawie art. 46 ust. 5 i 6 i średnich cen sprzedaży ciepła, o których mowa w art.
23 ust. 2 pkt 18 lit. c.
2g. W terminie do dnia 31 marca każdego roku Prezes URE ogłasza w Biuletynie URE
wysokość wskaźnika referencyjnego, o którym mowa w ust. 2f.
3. Prezes URE:
1) ogłasza w Biuletynie URE, na koszt przedsiębiorstwa energetycznego, zatwierdzone taryfy
dla paliw gazowych i energii elektrycznej – w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia taryfy;
2) kieruje do ogłoszenia, na koszt przedsiębiorstwa energetycznego, we właściwym miejscowo
wojewódzkim dzienniku urzędowym zatwierdzone taryfy dla ciepła – w terminie 7 dni od dnia
zatwierdzenia taryfy.
4. Przedsiębiorstwo energetyczne wprowadza taryfę do stosowania nie wcześniej
niż po upływie 14 dni i nie później niż do 45 dnia od dnia jej opublikowania.

Art. 48. (uchylony).

Art. 49.
1. Prezes URE może zwolnić przedsiębiorstwo energetyczne z obowiązku
przedkładania taryf do zatwierdzenia, jeżeli stwierdzi, że działa ono w warunkach konkurencji,
albo cofnąć udzielone zwolnienie w przypadku ustania warunków uzasadniających zwolnienie.
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć określonej części działalności
prowadzonej przez przedsiębiorstwo energetyczne, w zakresie, w jakim działalność ta
prowadzona jest na rynku konkurencyjnym.
3. Przy podejmowaniu decyzji, o których mowa w ust. 1, Prezes URE bierze pod uwagę
takie cechy rynku paliw lub energii, jak: liczba uczestników i wielkości ich udziałów w rynku,
przejrzystość struktury i zasad funkcjonowania rynku, istnienie barier dostępu do rynku,
równoprawne traktowanie uczestników rynku, dostęp do informacji rynkowej, skuteczność
kontroli i zabezpieczeń przed wykorzystywaniem pozycji ograniczającej konkurencję,
dostępność do wysoko wydajnych technologii.

Art. 49a.
1. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii
elektrycznej jest obowiązane sprzedawać nie mniej niż 15% energii elektrycznej wytworzonej w
danym roku na giełdach towarowych w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o
giełdach towarowych lub na rynku regulowanym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
obrocie instrumentami finansowymi, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej
mające prawo do otrzymania środków na pokrycie kosztów osieroconych na podstawie ustawy
z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku
z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii
elektrycznej (Dz. U. Nr 130, poz. 905, z 2008 r. Nr 58, poz. 357 oraz z 2009 r. Nr 98, poz. 817)
jest obowiązane sprzedawać wytworzoną energię elektryczną nie objętą obowiązkiem, o którym
mowa w ust. 1, w sposób zapewniający publiczny, równy dostęp do tej energii, w drodze
otwartego przetargu, na internetowej platformie handlowej na rynku regulowanym w rozumieniu
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub na giełdach towarowych
w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych.
3. Przez internetową platformę handlową rozumie się zespół środków organizacyjnych i
technicznych umożliwiających obrót energią elektryczną za pomocą sieci internetowej przez
bezpośrednie kojarzenie ofert kupna lub sprzedaży energii elektrycznej.
4. Prowadzący internetową platformę handlową są obowiązani zapewnić wszystkim
uczestnikom obrotu energią elektryczną jednakowe warunki zawierania transakcji oraz dostęp, w
tym samym czasie, do informacji rynkowych, a także jawność zasad działania oraz pobieranych
opłat.
5. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie dotyczy energii elektrycznej:
1) dostarczanej od przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się jej wytwarzaniem do
odbiorcy końcowego za pomocą linii bezpośredniej;
2) wytworzonej w odnawialnym źródle energii;
3) wytworzonej w kogeneracji;
4) zużywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem na potrzeby
własne;
5) niezbędnej do wykonywania przez operatorów systemów elektroenergetycznych ich zadań
określonych w ustawie;
6) wytworzonej w jednostce wytwórczej o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie wyższej
niż 50 MW.
6. Prezes URE może, na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego, zwolnić to
przedsiębiorstwo z obowiązku, o którym mowa w ust. 1 i 2, w części dotyczącej produkcji energii
elektrycznej:
1) sprzedawanej na potrzeby wykonywania długoterminowych zobowiązań wynikających z
umów zawartych z instytucjami finansowymi w celu realizacji inwestycji związanych z
wytwarzaniem energii elektrycznej, lub
2) wytwarzanej na potrzeby operatora systemu przesyłowego wykorzystywanej na potrzeby
prawidłowego funkcjonowania krajowego systemu elektroenergetycznego
– jeżeli nie spowoduje to istotnego zakłócenia warunków konkurencji na rynku energii
elektrycznej lub zakłócenia na rynku bilansującym.
7. Przedsiębiorstwa energetyczne, o których mowa w ust. 1, przekazują Prezesowi URE
informacje o zawartych umowach, na podstawie których sprzedają wytworzoną energię
elektryczną na zasadach innych niż określone w ust. 1 i 2, w ciągu 7 dni od dnia ich zawarcia. W
informacji należy wskazać strony umowy, ilość i cenę energii elektrycznej oraz okres, na jaki
umowa została zawarta.
8. Na podstawie danych zgromadzonych w trybie określonym w ust. 7, Prezes URE
ogłasza w Biuletynie URE średnią kwartalną cenę energii elektrycznej niepodlegającej
obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1 i 2, w terminie 14 dni od dnia zakończenia kwartału.
9. Przedsiębiorstwa energetyczne składają Prezesowi URE w terminie do dnia 31 marca
roku następnego sprawozdania z realizacji obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2.
10. Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 2, lub odbiorca końcowy albo
podmiot działający na ich zlecenie, organizuje i przeprowadza przetarg na sprzedaż energii
elektrycznej. Wynik przetargu jest jawny.
11. Przetarg na sprzedaż wytworzonej energii elektrycznej organizowany i
przeprowadzany przez przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 2 albo podmiot
działający na jego zlecenie, podlega kontroli Prezesa URE pod względem zgodności ze
sposobem oraz trybem organizowania i przeprowadzania przetargu określonym w przepisach
wydanych na podstawie ust. 12. W przypadku stwierdzenia, że przetarg został przeprowadzony
niezgodnie z tymi przepisami, Prezes URE może unieważnić przetarg.
12. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb
organizowania i przeprowadzania przetargu oraz sprzedaży energii elektrycznej na internetowej
platformie handlowej przez przedsiębiorstwo, o którym mowa w ust. 1 i 2, w tym:
1) sposób zamieszczania ogłoszeń o przetargu i dane, które powinny być zamieszczone w
ogłoszeniu,
2) wymagania, jakie powinien spełniać oferent oraz jakim powinna odpowiadać oferta,
3) wymagania, jakim powinna odpowiadać internetowa platforma handlowa,
4) sposób ustalania ceny wywoławczej,
5) sposób publikowania wyników przetargu,
6) warunki, w których dopuszcza się odstąpienie od przetargu
– z uwzględnieniem konieczności ochrony konkurencji na rynku energii elektrycznej, realizacji
zadań operatora systemu elektroenergetycznego oraz zapewnienia równoprawnego traktowania
uczestników przetargu oraz przejrzystości obrotu energią elektryczną.

Art. 50.
W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszej ustawy w zakresie
działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych, w tym przeprowadzania przez
Prezesa URE kontroli zgodności wykonywanej działalności gospodarczej przedsiębiorstw
energetycznych z udzieloną koncesją, stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności
gospodarczej.

Rozdział 6
Urządzenia, instalacje, sieci i ich eksploatacja

Art. 51.
Projektowanie, produkcja, import, budowa oraz eksploatacja urządzeń, instalacji
i sieci powinny zapewniać racjonalne i oszczędne zużycie paliw lub energii przy zachowaniu:
1) niezawodności współdziałania z siecią;
2) bezpieczeństwa obsługi i otoczenia po spełnieniu wymagań ochrony środowiska;
3) zgodności z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów: prawa
budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze
technicznym, o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do
obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania
energii i rodzaju stosowanego paliwa.

Art. 52.
1. Producenci i importerzy urządzeń określają w dokumentacji technicznej wielkość
zużycia paliw i energii, odniesioną do uzyskiwanej wielkości efektu użytkowego urządzenia
w typowych warunkach użytkowania, zwaną dalej „efektywnością energetyczną”.
2. Producenci i importerzy urządzeń wprowadzanych do obrotu informują o efektywności
energetycznej urządzeń na etykiecie i w charakterystyce technicznej.
3. (uchylony).
4. Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia,
wymagania w zakresie efektywności energetycznej, jakie powinny spełniać urządzenia, o
których mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność ochrony interesów odbiorców końcowych.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia:
1) wymagania dotyczące dokumentacji technicznej, o której mowa w ust. 1, oraz stosowania
etykiet i charakterystyk technicznych, o których mowa w ust. 2,
2) wzory etykiet, o których mowa w ust. 2
– uwzględniając konieczność zapewnienia efektywnego użytkowania urządzeń poprzez
powszechny dostęp do informacji o efektywności energetycznej tych urządzeń.

Art. 53.
Zakazuje się wprowadzania do obrotu na obszarze kraju urządzeń nie
spełniających wymagań określonych w art. 52.

Art. 53a.
Przepisów art. 52 i 53 nie stosuje się do urządzeń i instalacji oraz obiektów
związanych z obronnością lub bezpieczeństwem państwa, stanowiących integralne części
systemów techniki wojskowej lub uzbrojenia, ratowniczo-gaśniczych oraz ochrony granic lub
stosowanych w więziennictwie, należących do jednostek, o których mowa w art. 21a.

Art. 54.
1. Osoby zajmujące się eksploatacją sieci oraz urządzeń i instalacji określonych
w przepisach, o których mowa w ust. 6, obowiązane są posiadać kwalifikacje potwierdzone
świadectwem wydanym przez komisje kwalifikacyjne.
1a. Sprawdzenie spełnienia wymagań kwalifikacyjnych powtarza się co pięć lat.64
1b. W razie stwierdzenia, że eksploatacja urządzeń, instalacji i sieci jest prowadzona
niezgodnie z przepisami dotyczącymi ich eksploatacji, na wniosek pracodawcy, inspektora
pracy, Prezesa URE lub innego organu właściwego w sprawach regulacji gospodarki paliwami i
energią, o którym mowa w art. 21a, sprawdzenie spełnienia wymagań kwalifikacyjnych należy
powtórzyć przed upływem pięciu lat.
2. Zabrania się zatrudniania przy samodzielnej eksploatacji sieci oraz urządzeń i instalacji
określonych w przepisach, o których mowa w ust. 6, osób bez kwalifikacji, o których mowa
w ust. 1.
2a. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do osób będących obywatelami państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim
Obszarze Gospodarczym, które nabyły w tych państwach wymagane kwalifikacje w zakresie
eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci i uzyskały ich potwierdzenie zgodnie z przepisami o
zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do
wykonywania zawodów regulowanych.
3. Komisje kwalifikacyjne są powoływane na okres 5 lat przez:
1) Prezesa URE;
2) właściwych ministrów i Szefów Agencji, o których mowa w art. 21a – w zakresie eksploatacji
urządzeń i instalacji gazowych, elektrycznych i cieplnych w jednostkach organizacyjnych
podległych tym ministrom lub Szefom Agencji lub przez nich nadzorowanych;
3) ministra właściwego do spraw transportu – w zakresie eksploatacji urządzeń i instalacji
energetycznych stosowanych w jednostkach organizacyjnych transportu kolejowego.
3a. Organ uprawniony do powoływania komisji kwalifikacyjnych, o których mowa w ust. 3,
może odwołać członka komisji w przypadku:
1) choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
2) rezygnacji z członkostwa w komisji;
3) niewywiązywania się z obowiązków członka komisji;
4) utraty kwalifikacji umożliwiających powołanie w skład komisji.
3b. Organ uprawniony do powoływania komisji kwalifikacyjnych może odwołać komisję
kwalifikacyjną na wniosek jednostki organizacyjnej, przy której ją powołano, w przypadku:
1) rezygnacji jednostki organizacyjnej, przy której powołano komisję kwalifikacyjną, z dalszego
prowadzenia tej komisji;
2) odwołania części członków komisji kwalifikacyjnej, uniemożliwiającego dalsze wykonywanie
zadań przez tę komisję.
4. Za sprawdzenie kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty od osób
kierujących wnioski o stwierdzenie kwalifikacji.
5. Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią przychód jednostek organizacyjnych,
przy których powołano komisje kwalifikacyjne.
6. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
transportu oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia65, szczegółowe
zasady stwierdzania posiadania kwalifikacji przez osoby, o których mowa w ust. 1.
7. Minister właściwy do spraw gospodarki, wydając rozporządzenie, o którym mowa
w ust. 6, określi w szczególności:
1) rodzaje prac, stanowisk oraz instalacji, urządzeń i sieci, przy których eksploatacji jest
wymagane posiadanie kwalifikacji;
2) zakres wymaganej wiedzy niezbędnej do uzyskania potwierdzenia posiadanych kwalifikacji,
odpowiednio do rodzaju prac, stanowisk oraz instalacji i urządzeń, o których mowa w pkt 1;
3) tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego;
4) jednostki organizacyjne, przy których powołuje się komisje kwalifikacyjne, i tryb ich
powoływania;
5) wysokość opłat pobieranych za sprawdzenie kwalifikacji, o których mowa w pkt 2;
6) wzór świadectwa kwalifikacyjnego.

Art. 55. (uchylony).

Rozdział 7
Kary pieniężne

Art. 56.
1. Karze pieniężnej podlega ten, kto:
1) nie przestrzega obowiązków wynikających ze współpracy z jednostkami upoważnionymi
do dysponowania energią elektryczną i paliwami gazowymi, wynikających z przepisów
wydanych na podstawie art. 9 ust. 1- 4;
1a) nie przestrzega obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE
świadectwa pochodzenia, świadectw pochodzenia biogazu lub świadectwa pochodzenia z
kogeneracji albo nie uiszcza opłat zastępczych, o których mowa w art. 9a ust. 1 i 8, lub nie
przestrzega obowiązków zakupu energii elektrycznej, o których mowa w art. 9a ust. 6, lub
nie przestrzega obowiązków zakupu ciepła, o których mowa w art. 9a ust. 7, lub przedkłada
Prezesowi URE wnioski o wydanie świadectwa pochodzenia, świadectw pochodzenia
biogazu lub świadectwa pochodzenia z kogeneracji zawierające dane lub informacje
niezgodne ze stanem faktycznym;
1b) nie przedkłada Prezesowi URE do zatwierdzenia instrukcji, o której mowa w art. 9g ust. 7 i
8, lub mimo wezwania przedkłada instrukcję niespełniającą wymagań określonych w
ustawie;
1c) nie przedstawia informacji, o których mowa w art. 7 ust. 8k, art. 9c ust. 3 pkt 9a lit. f, ust. 9-
9b, art. 9d ust. 8, art. 11c ust. 3, art. 11e ust. 5 i art. 16 ust. 12 i 13, lub nie przedstawia
sprawozdań, o których mowa w art. 9d ust. 5;
1d) nie przestrzega obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 714/2009
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do
sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające
rozporządzenie (WE) nr 1228/2003;
1e) nie przestrzega obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady nr 1775/2005/WE z dnia 28 września 2005 r. w sprawie warunków
dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego;
1f) nie przedkłada lub przedkłada niezgodną ze stanem faktycznym towarowemu domowi
maklerskiemu lub domowi maklerskiemu, deklarację, o której mowa w art. 9a ust. 1b;
2) nie przestrzega obowiązku utrzymywania zapasów paliw, o którym mowa w art. 10 ust. 1, lub
nie uzupełnia ich w terminie, o którym mowa w art. 10 ust. 1b lub 1c, obniża je w innych
przypadkach niż wymienione w art. 10 ust. 1a, lub nie przekazuje informacji, o których mowa
w art. 10 ust. 1e;
3) (skreślony).
3a) nie stosuje się do ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii, wprowadzonych na
podstawie art. 11, art. 11c ust. 3 lub art. 11d ust. 3;
4) z nieuzasadnionych powodów odmawia zawarcia umowy, o której mowa w art. 7 ust. 1;
5) stosuje ceny i taryfy, nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia Prezesowi URE
do zatwierdzenia, o którym mowa w art. 47;
5a) nie przedkłada do zatwierdzenia taryfy wbrew żądaniu Prezesa URE, o którym mowa
w art. 47 ust. 1;
6) stosuje ceny lub stawki opłat wyższe od zatwierdzonych lub stosuje taryfę niezgodnie
z określonymi w niej warunkami;
7) odmawia udzielenia informacji, o których mowa w art. 28;
7a) świadomie lub w wyniku niedbalstwa wprowadza w błąd Prezesa URE w zakresie
przedstawianych na jego żądanie informacji, o których mowa w art. 28;
8) prowadzi ewidencję księgową niezgodnie z zasadami określonymi w art. 44;
9) zatrudnia osoby bez wymaganych ustawą kwalifikacji;
10) nie utrzymuje w należytym stanie technicznym obiektów, instalacji i urządzeń;
11) wprowadza do obrotu na obszarze kraju urządzenia nie spełniające wymagań określonych
w art. 52;
12) nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji;
13) realizuje działania niezgodne z częścią planu, o której mowa w art. 20 ust. 6;
14) z nieuzasadnionych powodów wstrzymuje lub ogranicza dostarczanie paliw gazowych,
energii elektrycznej lub ciepła do odbiorców;
15) z nieuzasadnionych powodów zwleka z powiadomieniem Prezesa URE lub
zainteresowanego podmiotu o odmowie zawarcia umów, o których mowa w art. 4g ust. 1 lub
art. 7 ust. 1;
16) z nieuzasadnionych powodów nie występuje do Prezesa URE z wnioskiem, o którym mowa
w art. 4h ust. 2;
17) nie przestrzega obowiązków, o których mowa w art. 5a ust. 1-3;
18) nie wydaje w terminie, o którym mowa w art. 7 ust. 8g, warunków przyłączenia;
19) nie przestrzega warunków i wymagań technicznych korzystania z systemu
elektroenergetycznego, procedur postępowania i wymiany informacji, a także nie stosuje się
do zasad i obowiązków w zakresie bezpieczeństwa pracy sieci elektroenergetycznej, planów
i procedur stosowanych w sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej,
instrukcji, o której mowa w art. 9g ust. 9, a także poleceń operatora systemu przesyłowego
elektroenergetycznego lub systemu połączonego elektroenergetycznego, o których mowa w
art. 11d ust. 1 i 2;
20) nie przestrzega warunków i kryteriów niezależności operatora systemu, o którym mowa w
art. 9d ust. 1-2;
21) nie zapewnia wyznaczonemu dla swojej sieci operatorowi systemu spełnienia warunków
i kryteriów niezależności, o których mowa w art. 9d ust. 1-2;
22) nie przedkłada do zatwierdzenia programu określającego przedsięwzięcia, jakie należy
podjąć w celu zapewnienia niedyskryminacyjnego traktowania użytkowników systemu, o
którym mowa w art. 9d ust. 4, lub nie przedkłada nowego programu, o którym mowa w art.
9d ust. 4b;
23) mimo uprzedniego wezwania, nie wykonuje w wyznaczonym terminie programu
określającego przedsięwzięcia, jakie należy podjąć w celu zapewnienia niedyskryminacyjnego
traktowania użytkowników systemu, o którym mowa w art. 9d ust. 4,
zatwierdzonego przez Prezesa URE lub podejmuje działania niezgodne z postanowieniami
tego programu;
24) będąc operatorem wyznaczonym na podstawie art. 9h, nie realizuje obowiązków operatora
wynikających z ustawy;
25) z nieuzasadnionych powodów nie występuje do Prezesa URE z wnioskiem, o którym mowa
w art. 9h ust. 1 i 6, oraz nie dopełnia warunków określonych w decyzji wydanej na podstawie
art. 9h ust. 9;
26) nie przestrzega obowiązku, o którym mowa w art. 9h ust. 11;
27) nie przestrzega obowiązków, o których mowa w art. 9j ust. 1, 4 lub 5;
28) wytwarza biogaz rolniczy lub wytwarza energię elektryczną z biogazu rolniczego bez
wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 9p ust. 1;
29) nie złożył w terminie sprawozdania kwartalnego, o którym mowa w art. 9r ust. 1, lub podał
w tym sprawozdaniu nieprawdziwe dane;
30) utrudnia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 9s ust. 1;
31) nie przedkłada sprawozdań, o których mowa w art. 16 ust. 7, lub planów, o których mowa w
art. 16 ust. 6 i 8;
32) nie przestrzega obowiązku, o którym mowa w art. 49a ust. 1 i 2;
33) naruszył sposób i tryb organizowania i przeprowadzania przetargu lub sprzedaży na
internetowej platformie handlowej, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 49a ust. 11.
2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza:
1) w zakresie pkt 1 – 27, 31 i 32 Prezes URE;
2) w zakresie pkt 28 – 30 Prezes Agencji Rynku Rolnego.
2a. Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1a nie
może być niższa niż:
1) w zakresie nieprzestrzegania obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 1, obliczona według
wzoru:
Ko = 1,3 x (Oz – Ozz),
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
Ko – minimalną wysokość kary pieniężnej, wyrażoną w złotych,
Oz – opłatę zastępczą, obliczoną zgodnie z art. 9a ust. 2, wyrażoną w złotych,
Ozz – uiszczoną opłatę zastępczą, wyrażoną w złotych;
2) w zakresie nieprzestrzegania obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust.6, obliczona według
wzoru:
Koz = Cc x (Eoo – Ezo),
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
Koz – minimalną wysokość kary pieniężnej, wyrażoną w złotych,
Cc – średnią cenę sprzedaży energii elektrycznej w poprzednim roku kalendarzowym,
o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. b, wyrażoną w złotych za 1 MWh,
Eoo – ilość oferowanej do zakupu energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach
energii, wyrażoną w MWh,
Ezo – ilość zakupionej energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii
w danym roku, wyrażoną w MWh;
3) 69w zakresie nieprzestrzegania obowiązków, o których mowa w art. 9a ust. 8, obliczona
według wzoru:
Ks = 1,3 x (Ozk – Ozzk),
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
Ks – minimalną wysokość kary pieniężnej, wyrażoną w złotych,
Ozk – opłatę zastępczą, obliczoną zgodnie z art. 9a ust. 8a, wyrażoną w złotych,
Ozzk – uiszczoną opłatę zastępczą, wyrażoną w złotych.
2b. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1a i 28 – 30, stanowią
przychody Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.
2c. Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadku określonym w ust. 1 pkt 1f nie
może być niższa niż wysokość obliczona według wzoru:
Ko = 1,3 x Oza +1,3 x Ozb
gdzie poszczególne symbole oznaczają:
Oza – opłata zastępcza nieziszczona przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski
obliczona według wzoru, o którym mowa w art. 9a ust. 2, w stosunku do energii
elektrycznej zużytej przez przedsiębiorstwo energetyczne na własny użytek, a
niewskazanej w deklaracji, o której mowa w art. 9a ust. 1b,
Ozb – opłata zastępcza nieziszczona przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski
obliczona według wzoru, o którym mowa w art. 9a ust. 8a, w stosunku do energii
elektrycznej zużytej przez przedsiębiorstwo energetyczne na własny użytek, a
niewskazanej w deklaracji, o której mowa w art. 9a ust. 1b.
2d. Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadkach, o których mowa w:
1) ust. 1 pkt 29 wynosi 1.000 zł;
2) ust. 1 pkt 28 i 30 wynosi 10.000 zł.
2e. Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 18,
nie może być niższa niż 3.000 zł za każdy dzień zwłoki w wydaniu warunków przyłączenia.
2f. Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadkach, o którym mowa w ust. 1 pkt 20 i
21, nie może być niższa niż 1% i wyższa niż 15% przychodu, o którym mowa w ust. 3.
3. Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 15% przychodu
ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara
pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji, wysokość kary nie
może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności
koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.
4. Kara pieniężna jest płatna na konto właściwego urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem
ust. 2b.
5. Niezależnie od kary pieniężnej określonej w ust. 1-4 Prezes URE może nałożyć karę
pieniężną na kierownika przedsiębiorstwa energetycznego, z tym że kara ta może być
wymierzona w kwocie nie większej niż 300% jego miesięcznego wynagrodzenia.
6. Ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości czynu,
stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe.
6a. Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest
znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek.
7. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
8. Prezes URE niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską o zmianach przepisów w
zakresie kar pieniężnych i o działaniach podejmowanych w przypadku naruszeń przepisów
rozporządzenia (WE) nr 714/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r.
w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii
elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003, a także przepisów rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1775/2005/WE z dnia 28 września 2005 r. w sprawie
warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego.

Art. 57.
1. W razie nielegalnego pobierania paliw lub energii, przedsiębiorstwo
energetyczne może:
1) pobierać od odbiorcy, a w przypadku, gdy pobór paliw lub energii nastąpił bez zawarcia
umowy, może pobierać od osoby lub osób nielegalnie pobierających paliwa lub energię
opłatę w wysokości określonej w taryfie, chyba że nielegalne pobieranie paliw lub energii
wynikało z wyłącznej winy osoby trzeciej, za którą odbiorca nie ponosi odpowiedzialności
albo
2) dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych.
2. Należności z tytułu opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 1, stwierdzone prawomocnym
wyrokiem sądu podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. –
Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.).

Rozdział 8
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 58.
W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.
Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r.
Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r.
Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41,
poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198,
Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115,
poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417,
z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703 oraz z 1997 r.
Nr 43, poz. 270) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4791 w § 2 w pkt 3 po wyrazie „monopolistycznym” dodaje się wyrazy „oraz prawa
energetycznego”;
2) tytuł rozdziału 2 w dziale IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej otrzymuje
brzmienie:
„Rozdział 2. Postępowanie w sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom
monopolistycznym oraz w sprawach z zakresu regulacji energetyki”;
3) w art. 479 § 1 otrzymuje brzmienie:
„§ 1. Od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub delegatur tego
Urzędu oraz decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki lub oddziałów terenowych
tego Urzędu, zwanych w przepisach niniejszego rozdziału „Prezesem”, można
wnieść do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie – sądu antymonopolowego odwołanie
w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.”;
4) w art. 47929 w § 1 i § 2, w art. 47930, w art. 47933 oraz w art. 47934 użyte w różnych
przypadkach wyrazy „Urząd Antymonopolowy” zastępuje się użytym w tym samych
przypadkach wyrazem „Prezes”;
5) w art. 47931 § 1 otrzymuje brzmienie:
„§ 1. W sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym oraz w
sprawach z zakresu regulacji energetyki stronami są także Prezes i
zainteresowany.”;
6) art. 479 otrzymuje brzmienie:
„Art. 479. Pełnomocnikiem Prezesa może być pracownik jego Urzędu.”

Art. 59.
W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach (Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195,
z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1993 r. Nr 11, poz. 50, z 1994 r. Nr 111,
poz. 536 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496) w art. 25 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się
przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
„4) cen i taryf ustalanych na podstawie ustawy – Prawo energetyczne.”

Art. 60.
W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu
nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r.
Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 31, poz. 118, Nr 84, poz. 384,
Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr 123, poz. 601, z 1995 r. Nr 99, poz. 486, z 1996 r. Nr 5,
100
poz. 33, Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i Nr 9,
poz. 44) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 46 w ust. 2 dodaje się pkt 4a w brzmieniu:
„4a) budowy i utrzymania urządzeń i instalacji energetycznych służących do wytwarzania
paliw i energii oraz ich przesyłania i dystrybucji za pomocą sieci,”;
2) w art. 70 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„4. Jeżeli negocjacje, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż trzy miesiące, przepisy
art. 67 stosuje się odpowiednio.”

Art. 61.
W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz.
324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr
41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r.
Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127,
poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147,
poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 23,
poz. 117 i Nr 43, poz. 272) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 w pkt 16 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 17 w brzmieniu:
„17) wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji oraz obrotu
paliwami i energią.”,
b) dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
„9. Zasady udzielania koncesji oraz szczególne rodzaje działalności nie wymagające
uzyskania koncesji, o których mowa w ust. 1 pkt 17, określają przepisy prawa
energetycznego.”

Art. 62.
W ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. – Prawo budżetowe (Dz. U. z 1993 r. Nr 72,
poz. 344, z 1994 r. Nr 76, poz. 344, Nr 121, poz. 591 i Nr 133, poz. 685, z 1995 r. Nr 78,
poz. 390, Nr 124, poz. 601 i Nr 132, poz. 640 oraz z 1996 r. Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496,
Nr 132, poz. 621 i Nr 139, poz. 647) w art. 31 w ust. 3 w pkt 2 po wyrazach „Krajowej Rady
Radiofonii i Telewizji,” dodaje się wyrazy „Urzędu Regulacji Energetyki,”.

Art. 62a
Przedsiębiorstwo energetyczne może udostępniać dane o odbiorcy na zasadach
i w trybie określonym w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji
gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. Nr 81, poz. 530).

Art. 63.
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób finansowania Urzędu
Regulacji Energetyki w okresie jego organizacji.

Art. 64.
Pierwsza kadencja Rady Konsultacyjnej trwa 4 lata.

Art. 65.
(uchylony);

Art. 66. 1. Osoby fizyczne, prawne bądź inne jednostki organizacyjne nie posiadające
osobowości prawnej, które do dnia wejścia w życie ustawy wybudowały z własnych środków
instalacje lub urządzenia mogące stanowić element sieci i są ich właścicielami bądź
użytkownikami, mogą, w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, przekazać
70 Przepis art. 64 jest już nieaktualny wobec uchylenia, z dniem 1 stycznia 2002 r., przepisów art. 25-27 –
przez art. 24 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady
Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie
niektórych ustaw – Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1800. Uchylone przepisy tworzyły Radę Konsultacyjną
przy Prezesie URE.
odpłatnie, na warunkach uzgodnionych przez strony, te instalacje lub urządzenia
przedsiębiorstwu energetycznemu, które uzyska koncesję na dystrybucję paliw i energii.
2. Przekazywane instalacje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, powinny odpowiadać
warunkom technicznym określonym w przepisach. Koszty doprowadzenia tych instalacji i
urządzeń do stanu spełniającego wymagane warunki pokrywa osoba lub jednostka
przekazująca.

Art. 67.
1. W terminie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy Prezes URE udzieli z urzędu
koncesji przedsiębiorstwom energetycznym działającym lub będącym w budowie w dniu
ogłoszenia ustawy, o ile spełniają one warunki określone ustawą.
2. Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, do czasu udzielenia koncesji prowadzą
działalność na dotychczasowych zasadach.

Art. 68.
1. Z dniem wejścia w życie ustawy znosi się Okręgowe Inspektoraty Gospodarki
Energetycznej, utworzone ustawą z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej (Dz. U.
Nr 21, poz. 96, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192
oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 89 i Nr 34, poz. 198).
2. Obowiązki i zadania likwidatora Okręgowych Inspektoratów Gospodarki Energetycznej
powierza się Ministrowi Gospodarki.
3. Likwidator sporządza bilans zamknięcia.

Art. 69.
1. Minister Finansów zachowuje prawo do ustalania taryf w odniesieniu do paliw
gazowych, energii elektrycznej i ciepła na zasadach i w trybie określonych w ustawie, o której
mowa w art. 59, oraz ustala zakres i wysokość opłat za nielegalny pobór paliw gazowych,
energii elektrycznej i ciepła, przez okres do 24 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie, z
zastrzeżeniem ust. 2.
1a. Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, ustali zakres i wysokość opłat za
nielegalny pobór paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła.
1b. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1a, powinno ustalać szczególne rodzaje
przypadków zaliczanych do nielegalnego pobierania paliw gazowych, energii elektrycznej i
ciepła, sposób obliczania lub wysokość opłat za nielegalny pobór dla poszczególnych rodzajów
przypadków i taryf oraz okres, za który należy się opłata.
2. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, daty nie wykraczające poza
okres, o którym mowa w ust. 1, od których Minister Finansów zaprzestanie ustalania taryf lub
opłat za nielegalny pobór paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła, o których mowa w ust. 1.

Art. 70.
1. Przepisy wykonawcze wydane i utrzymane w mocy na podstawie ustawy z dnia
6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej (Dz. U. Nr 21, poz. 96, z 1987 r. Nr 33, poz. 180,
z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 89 i Nr 34,
poz. 198) pozostają w mocy do czasu zastąpienia ich przepisami wydanymi na podstawie
niniejszej ustawy, o ile nie są sprzeczne z jej przepisami, nie dłużej jednak niż przez okres
sześciu miesięcy od dnia jej wejścia w życie.
2. Zaświadczenia kwalifikacyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych
zachowują moc przez okres w nich oznaczony.

Art. 71.
Tracą moc:
1) ustawa z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (Dz. U. z 1954 r.
Nr 32, poz. 135);
2) ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej (Dz. U. Nr 21, poz. 96,
z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r.
Nr 14, poz. 89 i Nr 34, poz. 198).

Art. 72.
Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia,
z wyjątkiem art. 21, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy oraz art. 18 ust. 3 i 4,
który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.
Ustawa
z dnia 15 czerwca 2007 r.
o zmianie ustawy – Prawo energetyczne
(Dz. U. z dnia 29 czerwca 2007 r. Nr 115, poz. 790)

Art. 1.
W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r.
Nr 89, poz. 625, z późn. zm.) po art. 5a dodaje się art. 5b w brzmieniu:
(uwzględniono w ujednoliconym tekście ustawy – Prawo energetyczne).

Art. 2.
Koncesja udzielona przedsiębiorstwu zintegrowanemu pionowo pełniącemu funkcję
operatora systemu dystrybucyjnego na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie
obrotu energią elektryczną, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przechodzi, z mocy
prawa, z dniem wyodrębnienia, o którym mowa w art. 5b ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1,
na przedsiębiorstwo energetyczne do którego wniesiono wkład niepieniężny obejmujący część
przedsiębiorstwa wydzieloną z przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo pełniącego funkcję
operatora systemu dystrybucyjnego, i wygasa najpóźniej w dniu 31 grudnia 2007 r.

Art. 3.
Przedsiębiorstwo energetyczne, do którego został wniesiony wkład niepieniężny,
o którym mowa w art. 2, od dnia wyodrębnienia, o którym mowa w art. 5b ust. 1 ustawy
wymienionej w art. 1, stosuje taryfę dla energii elektrycznej zatwierdzoną przed tym dniem przez
Prezesa URE, dla przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo pełniącego funkcję operatora
systemu dystrybucyjnego, z którego wyodrębniono część przedsiębiorstwa niezwiązaną z
działalnością dystrybucyjną, do czasu wprowadzenia do stosowania nowej taryfy przez
przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią
elektryczną, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2007 r.

Art. 4.
Przedsiębiorstwo energetyczne powstałe w wyniku rozdzielenia działalności obrotu
paliwami gazowymi, przesyłu i dystrybucji gazu jest zobowiązane do dostosowania umów
zawartych przed dniem 1 lipca 2007 r. do wymagań określonych w art. 5 ustawy, o której mowa
w art. 1, do dnia 31 grudnia 2009 r.

Art. 5. 1.
W wyniku podziału przedsiębiorstwa energetycznego, zajmującego się do dnia
1 lipca 2007 r. obrotem i dystrybucją paliw gazowych, przez wydzielenie części przedsiębiorstwa
niezwiązanej z działalnością dystrybucyjną i jej przeniesienia na istniejące lub nowo powstałe
przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem paliwami gazowymi, przedsiębiorstwo
energetyczne zajmujące się obrotem paliwami gazowymi przejmuje prawa i obowiązki
wynikające z umów, na podstawie których dostarczane jest paliwo gazowe, i które zostały
zawarte do dnia 1 lipca 2007 r. przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem i
dystrybucją paliw gazowych.
2. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem paliwami gazowymi,
dostarczające paliwo gazowe na podstawie umów, o których mowa w ust. 1, oraz nowych umów
zawartych po 1 lipca 2007 r., w rozliczeniach z odbiorcami od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia
wejścia w życie zatwierdzonej dla tego przedsiębiorstwa nowej taryfy, stosuje taryfę dla paliw
gazowych stosowaną przez przedsiębiorstwo zintegrowane pionowo, z którego wydzielono
część przedsiębiorstwa niezwiązaną z działalnością dystrybucyjną i do którego sieci instalacja
odbiorcy jest przyłączona.
3. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją paliw gazowych, z którego
wydzielono część przedsiębiorstwa niezwiązaną z działalnością dystrybucyjną, w rozliczeniach
z odbiorcami do dnia wejścia w życie zatwierdzonej dla tego przedsiębiorstwa nowej taryfy,
stosuje taryfę dotychczasową.

Art. 6.
W przypadku połączenia się przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się
obrotem paliwami gazowymi, przejmujące przedsiębiorstwo energetyczne:
1) wstępuje w prawa i obowiązki przedsiębiorstwa przejmowanego wynikające z umów
zawartych z odbiorcami;
2) w rozliczeniach z odbiorcami, o których mowa w pkt 1, do dnia wejścia w życie zatwierdzonej
dla tego przedsiębiorstwa nowej taryfy, stosuje taryfy obowiązujące do dnia przejęcia przez
to przedsiębiorstwo wydzielonej z przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo części
przedsiębiorstwa niezwiązanej z działalnością dystrybucyjną;
3) w rozliczeniach z nowymi odbiorcami do dnia wejścia w życie zatwierdzonej dla tego
przedsiębiorstwa nowej taryfy stosuje taryfy właściwe dla miejsca przyłączenia ich instalacji.

Art. 7.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 24 czerwca 2007 r.
Ustawa
z dnia 8 stycznia 2010 r.
o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw
(Dz. U. z dnia 8 lutego 2010 r. Nr 21, poz. 104)

Art. 1.
W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89,
poz. 625, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
(zmiany, które weszły w życie z dniem 11 marca 2010 r. oraz 9 sierpnia 2010 r. uwzględniono w
ujednoliconym tekście ustawy – Prawo energetyczne)
(…)
18) po art. 9n dodaje się art. 9o – 9s w brzmieniu:
„Art. 9o. 1. Potwierdzeniem wytworzenia biogazu rolniczego oraz wprowadzenia go do sieci
dystrybucyjnej gazowej jest świadectwo pochodzenia biogazu rolniczego, zwane dalej
„świadectwem pochodzenia biogazu”.
2. Świadectwo pochodzenia biogazu zawiera:
1) nazwę i adres przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem biogazu
rolniczego;
2) określenie lokalizacji i znamionowej wydajności instalacji, w której biogaz rolniczy został
wytworzony;
3) dane dotyczące ilości biogazu rolniczego objętego świadectwem pochodzenia biogazu;
4) dane dotyczące ekwiwalentnej ilości energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych
źródłach energii, obliczonej w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art.
9a ust. 11;
5) określenie okresu, w którym biogaz rolniczy został wytworzony.
3. Świadectwo pochodzenia biogazu wydaje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki na
wniosek przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem biogazu rolniczego,
złożony za pośrednictwem operatora systemu dystrybucyjnego gazowego, na którego obszarze
działania znajduje się instalacja wytwarzania biogazu rolniczego określona we wniosku, w
terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Do wydawania świadectw pochodzenia biogazu
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wydawaniu
zaświadczeń.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
1) nazwę i adres przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem biogazu
rolniczego;
2) określenie lokalizacji i znamionowej wydajności instalacji, w której biogaz rolniczy został
wytworzony;
3) dane dotyczące ilości biogazu rolniczego objętego świadectwem pochodzenia biogazu;
4) dane dotyczące ekwiwalentnej ilości energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych
źródłach energii, obliczonej w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie
art. 9a ust. 11 i odpowiadającej ilości biogazu rolniczego wytworzonego w określonej
instalacji;
5) określenie okresu, w którym biogaz rolniczy został wytworzony.
5. Okres, o którym mowa w ust. 2 pkt 5 i ust. 4 pkt 5, obejmuje jeden lub więcej
następujących po sobie miesięcy kalendarzowych danego roku kalendarzowego.
6. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się
wytwarzaniem biogazu rolniczego przedkłada operatorowi systemu dystrybucyjnego gazowego,
w terminie 45 dni od dnia zakończenia okresu wytworzenia danej ilości biogazu rolniczego
objętej tym wnioskiem.
7. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego przekazuje Prezesowi Urzędu Regulacji
Energetyki wniosek, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, wraz z
potwierdzeniem danych dotyczących ilości wytwarzanego biogazu rolniczego wprowadzanego
do sieci gazowej dystrybucyjnej, określonych na podstawie wskazań urządzeń pomiaroworozliczeniowych.
Urządzenia pomiarowo-rozliczeniowe zapewnia wytwarzający biogaz rolniczy.
8. Przepisy art. 9e ust. 5a-17 stosuje się odpowiednio do praw majątkowych wynikających
ze świadectw pochodzenia biogazu, przeniesienia tych praw oraz rejestru tych świadectw.
Art. 9p. 1. Działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania biogazu rolniczego lub
wytwarzania energii elektrycznej z biogazu rolniczego jest działalnością regulowaną
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności
gospodarczej”, i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się
wytwarzaniem biogazu rolniczego.
2. Organem prowadzącym rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest Prezes Agencji Rynku
Rolnego, zwany dalej „organem rejestrowym”.
3. Przepisy art. 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2-8, art. 6-8 oraz art. 9 ust. 1, ustawy
o biokomponentach i biopaliwach ciekłych stosuje się odpowiednio do przedsiębiorstw
energetycznych wykonujących działalność, o której mowa w ust. 1.
4. Przez rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności
gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w ust. 3, rozumie się
naruszenie przez przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą
w zakresie, o którym mowa w ust. 1, obowiązków, o których mowa w art. 9r ust. 1 pkt 1 i 2.
5. Organ rejestrowy przekazuje Prezesowi URE informacje o zmianach dokonywanych
w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia dokonania tych zmian.
Art. 9r. 1. Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność, o której mowa w art. 9p
ust. 1, jest obowiązane do:
1) wykorzystywania surowców, o których mowa w art. 3 pkt 20a;
2) prowadzenia dokumentacji dotyczącej:
a) ilości i rodzajów surowców wykorzystanych do wytworzenia biogazu rolniczego lub do
wytworzenia energii elektrycznej z biogazu rolniczego,
b) ilości wytworzonego biogazu rolniczego, z wyszczególnieniem ilości biogazu rolniczego
wprowadzonego do sieci dystrybucyjnej gazowej, wykorzystanego do wytworzenia
energii elektrycznej w układzie rozdzielonym lub kogeneracyjnym lub wykorzystanego w
inny sposób,
c) ilości ciepła i energii elektrycznej wytworzonej z biogazu rolniczego w układzie
rozdzielonym lub kogeneracyjnym;
3) przekazywania Prezesowi Agencji Rynku Rolnego, w terminie 45 dni po zakończeniu
kwartału, sprawozdań kwartalnych zawierających informacje, o których mowa w pkt 2,
według wzoru opracowanego i udostępnionego przez Agencję Rynku Rolnego.
2. Prezes Agencji Rynku Rolnego na podstawie danych zawartych w rejestrze
przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się wytwarzaniem biogazu rolniczego, oraz
sprawozdań kwartalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, sporządza zbiorczy raport roczny
zawierający:
1) wykaz przedsiębiorstw energetycznych wykonujących działalność, o której mowa w art. 9p
ust. 1;
2) informacje, o których mowa ust. 1 pkt 2.
3. Zbiorczy raport roczny, o którym mowa w ust. 2, Prezes Agencji Rynku Rolnego
przekazuje:
1) ministrom właściwym do spraw: gospodarki, rynków rolnych oraz środowiska,
2) Prezesowi URE
– do dnia 15 marca następnego roku.
Art. 9s. 1. Organ rejestrowy jest uprawniony do kontroli wykonywania działalności
gospodarczej, o której mowa w art. 9p ust. 1.
2. Czynności kontrolne wykonują pracownicy organu rejestrowego na podstawie
pisemnego upoważnienia oraz po okazaniu legitymacji służbowej.
3. Osoby upoważnione do przeprowadzenie kontroli są uprawnione do:
1) wstępu na teren nieruchomości, obiektów, lokali lub ich części, gdzie jest wykonywana
działalność, o której mowa w art. 9p ust. 1;
2) żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników
informacji oraz udostępniania danych mających związek z przedmiotem kontroli.
4. Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół, który powinien zawierać także
wnioski i zalecenia oraz informację o sposobie złożenia zastrzeżeń co do jego treści. Termin do
złożenia zastrzeżeń nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia protokołu.
5. W przypadku odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego przeprowadzający
kontrolę zamieszcza stosowną adnotację w tym protokole.
6. Organ rejestrowy może upoważnić do przeprowadzenia kontroli inny organ administracji
wyspecjalizowany w kontroli danego rodzaju działalności; przepisy ust. 2 – 5 stosuje się
odpowiednio.”;
(…)

Art. 6.
Przepisów art. 4j ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się do umów
zawartych na czas określony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 7. 1.
Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 8a ustawy zmienianej w art. 1,
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożył wniosek o określenie warunków
przyłączenia, otrzymał warunki przyłączenia, których ważność upływa nie wcześniej niż
z upływem 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, ale nie zawarł umowy
o przyłączenie do sieci, wnosi zaliczkę w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
2. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 8a ustawy zmienianej w art. 1, przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożył wniosek o określenie warunków przyłączenia i nie
zostały mu wydane warunki przyłączenia do sieci, wnosi zaliczkę oraz dostarcza, w terminie 180
dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, właściwemu przedsiębiorstwu energetycznemu
dokument, o którym mowa w art. 7 ust. 8d ustawy zmienianej w art. 1 wskazujący na możliwość
lokalizacji inwestycji, której dotyczy wniosek o określenie warunków przyłączenia.
3. W przypadku:
1) niewniesienia zaliczki w terminie określonym w ust. 1 – warunki przyłączenia tracą ważność;
2) niewniesienia zaliczki lub niedostarczenia dokumentu, o którym mowa w art. 7 ust. 8d
ustawy zmienianej w art. 1, w terminie, o którym mowa w ust. 2 – wniosek o przyłączenie
pozostawia się bez rozpatrzenia.
4. Zakres i warunki wykonania ekspertyzy, o której mowa w art. 7 ust. 8e ustawy
zmienianej w art. 1, uzgodnione na podstawie odrębnych przepisów z właściwym operatorem
systemu elektroenergetycznego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują
ważność przez okres ustalony z tym operatorem, jednak nie dłużej niż przez 5 miesięcy od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
5. Ekspertyza, o której mowa w ust. 4, której wykonanie zostało zlecone na podstawie
umowy zawartej z wykonawcą przez podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci, staje się
ekspertyzą, o której mowa w art. 7 ust. 8e ustawy zmienianej w art. 1, po jej uzgodnieniu
z właściwym operatorem systemu elektroenergetycznego.

Art. 8.
Przepisy art. 9a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
w zakresie dotyczącym świadectw pochodzenia biogazu rolniczego stosuje się od dnia
1 stycznia 2011 r.

Art. 9.
Ogłoszenie wysokości jednostkowej opłaty zastępczej, o której mowa w art. 9a
ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nastąpi do dnia 31
marca 2010 r. z uwzględnieniem waloryzacji dokonanej do dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.

Art. 10.
Do dnia wyłonienia sprzedawcy z urzędu, podmiotem obowiązanym do zakupu
energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii, o którym mowa w art. 9a
ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej, jest
podmiot wykonujący zadania sprzedawcy z urzędu.

Art. 11.
1. Obowiązek, o którym mowa w art. 9a ust. 8-8d ustawy zmienianej w art. 1,
stosuje się do dnia 31 marca 2013 r.
2. Do świadectw pochodzenia z kogeneracji wydanych dla energii elektrycznej
wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji w jednostkach kogeneracji, o których mowa w art.
9l ust. 1 pkt 1a ustawy zmienianej w art. 1, obowiązek, o którym mowa w art. 9a ust. 8-8d
ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się do dnia 31 marca 2019 r.

Art. 12.
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, ogłosi w Biuletynie Urzędu Regulacji Energetyki jednostkową opłatę
zastępczą Ozm, o której mowa w art. 9a ust. 8a ustawy zmienianej w art. 1, obowiązującą
w 2010 r.

Art. 13.
Pierwsze podanie do publicznej wiadomości informacji, o których mowa w art. 9c
ust. 3 pkt 9a lit. f ustawy zmienianej w art. 1, nastąpi w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.

Art. 14.
1. W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, operator
systemu przesyłowego lub systemu połączonego przedłoży Prezesowi Urzędu Regulacji
Energetyki instrukcję, o której mowa w art. 9g ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, dostosowaną do
wymagań przepisów zmienionych niniejszą ustawą.
2. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy:
1) operatorzy systemu elektroenergetycznego przedłożą Prezesowi Urzędu Regulacji
Energetyki do uzgodnienia projekty planów rozwoju, o którym mowa w art. 16 ust. 2a,
2) przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej przedłożą
Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki pierwszą informację, o której mowa w art. 16
ust. 12
– ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Art. 15.
1. W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, właściciel,
o którym mowa w art. 9h ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą:
1) wystąpi z wnioskiem do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wyznaczenie go
odpowiednio operatorem systemu dystrybucyjnego gazowego lub elektroenergetycznego,
systemu magazynowania paliw gazowych, systemu skraplania gazu ziemnego albo
2) powierzy innemu przedsiębiorstwu energetycznemu, w drodze umowy, pełnienie
odpowiednio obowiązków operatora systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego,
systemu magazynowania, systemu skraplania gazu ziemnego lub systemu połączonego
i wystąpi z wnioskiem do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wyznaczenie tego
przedsiębiorstwa operatorem dla jego sieci lub instalacji.
2. Przepisy ust. 1 stosuje się do właściciela sieci lub instalacji, o którym mowa w art. 9h
ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dla których w dniu
wejścia w życie tej ustawy nie wyznaczono operatora systemu przesyłowego, systemu
dystrybucyjnego, systemu magazynowania, systemu skraplania gazu ziemnego lub systemu
połączonego albo dla których właściciel ten nie wystąpił przed tym dniem z wnioskiem do
Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wyznaczenie operatora.

Art. 16.
Wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzje w sprawie
wyznaczenia operatorem systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego, systemu
magazynowania paliw gazowych, systemu skraplania gazu ziemnego lub systemu połączonego
zachowują ważność przez okres, na który zostały wydane.

Art. 17.
Uchwalenie przez gminę pierwszych założeń do planu zaopatrzenia w ciepło,
energię elektryczną i paliwa gazowe, o których mowa w art. 19 ustawy zmienianej w art. 1, lub
ich aktualizacja powinna nastąpić w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 18.
Pierwsze opublikowanie raportu, o którym mowa w art. 23 ust. 2d ustawy
zmienianej w art. 1, nastąpi w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 19.
Przepisy art. 49a ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się do energii
elektrycznej nie sprzedanej do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 20.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy stosuje się przepisy tej ustawy.

Art. 21.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 3 i 4,
art. 9a ust. 9 i 10 oraz art. 46 ust. 3-6 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu
wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 i 4,
art. 9a ust. 9 i 10 oraz art. 46 ust. 3-6 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą.

Art. 22.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1:
1) pkt 8 i 37, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
2) pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.