Projekt rozporządzenia RM w sprawie opłaty koncesyjnej jest wymogiem zawartym w Prawie Energetycznym. Jak czytamy na stronie KPRM, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 34 ust. 6, a więc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2018 roku w sprawie opłaty koncesyjnej zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów nowego rozporządzenia, jednak nie dłużej niż przez 4 miesiące.

Magazyny energii

Magazynowanie energii elektrycznej jest nowym rodzajem działalności objętej opłatą koncesyjną. Nowelizacja Prawa Energetycznego z dnia 20 maja 2021 roku stworzyła ramy prawne dla rozwoju magazynów energii elektrycznej w Polsce, m.in. znosząc istniejące bariery w tym zakresie, takie jak podwójne naliczanie opłat sieciowych. Dodatkowo, uwzględniono magazynowanie energii elektrycznej w systemach wsparcia OZE, kogeneracji, przy naliczaniu opłaty mocowej, a także w wyliczaniu stawki podatku akcyzowego, jak również wyłączono magazynowanie energii elektrycznej z konieczności przedkładania taryf do zatwierdzenia.

Korzystniejsze środowisko prawne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie magazynowania energii elektrycznej w porównaniu z wytwarzaniem tej energii, może skłonić zarządców elektrowni szczytowo – pompowych (traktowanych obecnie jak wytwórcy energii elektrycznej) do ubiegania się o uzyskanie statusu magazynów energii elektrycznej. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie magazynowania energii elektrycznej w magazynach o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 10 MW, może prowadzić tę działalność, pod warunkiem złożenia wniosku o udzielenie przez Prezesa Urzędu Regulacji, koncesji na magazynowanie energii elektrycznej, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie noweli Prawa Energetycznego.

Projektodawcy wskazali, że zaistniała potrzeba określenia współczynnika do obliczenia opłaty koncesyjnej dla działalności polegającej na magazynowaniu energii elektrycznej.

Koncesje a morskie farmy wiatrowe

Warto podkreślić, że obowiązek wnoszenia opłaty koncesyjnej do Prezesa URE obejmuje już w obecnym stanie prawnym przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii elektrycznej w morskiej farmie wiatrowej, o której mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 2020 roku o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych. Opłata koncesyjna dla takiego wytwórcy została uzupełniona o dodatkowy składnik. Regulacje określają sposób obliczenia wysokości opłaty dla tego rodzaju działalności. Do jej wyliczenia konieczne jest zastosowanie dodatkowo dedykowanego współczynnika, którego maksymalną wysokość określa ustawa.

Współczynnik opłaty koncesyjnej

Współczynnik opłaty koncesyjnej dla magazynowania energii elektrycznej proponuje się ustalić na takim samym poziomie jak dla wytwarzania tej energii, przesyłania lub dystrybucji, czyli na poziomie 0,0005. W celu potwierdzenia stanowiska w sprawie właściwego określenia wysokości tego współczynnika Ministerstwo Klimatu i Środowiska wystąpiło do Prezesa URE z prośbą o opinię w sprawie. W odpowiedzi, Prezes URE przyjął stanowisko zbieżne z opisanym wyżej wskazując, że współczynnik ten powinien wynosić 0,0005, podobnie jak współczynnik dla pozostałych rodzajów działalności koncesjonowanej związanych z energią elektryczną, również z uwagi na fakt zastosowania jednakowego współczynnika obliczania opłat koncesyjnych wobec pozostałych rodzajów działalności objętych obowiązkiem uzyskania koncesji w odniesieniu do rynku ciepłowniczego, rynku paliw gazowych czy też rynku paliw ciekłych.

Współczynnik ten został określony na poziomie 23 000 zł, czyli maksymalnym dozwolonym przez ustawę. Wówczas przedsiębiorstwo wnosi opłatę koncesyjną będącą sumą opłaty koncesyjnej dla wytwarzania energii oraz kwoty stanowiącej iloczyn mocy zainstalowanej elektrycznej morskiej farmy wiatrowej w MW, wynikającej z koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej, oraz współczynnika.

Wysokość współczynnika ustalona w rozporządzeniu jest konsekwencją dyskusji nad kształtem obciążeń w zakresie danin publicznych nakładanych na morskie farmy wiatrowe, prowadzonych w trakcie prac nad ustawą offshore wind, w trakcie których zrezygnowano z podatku uzależnionego od wysokości mocy zainstalowanej w morskiej farmie wiatrowej.

Wysokość współczynnika została ustalona biorąc pod uwagę przeciętną wysokość podatku od nieruchomości dla lądowych farm wiatrowych, wynoszącą 36 tys. PLN/MW na rok, pomniejszoną o średnią opłatę za wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp (5 tys. PLN/MW/rok) oraz średni podatek od nieruchomości wynikający z zastosowania 2% podatku od nieruchomości do oszacowanej wartości lądowej części infrastruktury morskiej farmy wiatrowej (8 tys. PLN/MW/rok).

Źródło: KPRM

Patrycja Rapacka

Analityk i redaktor w GLOBEnergia. Transformacja energetyczna, OZE, offshore wind, atom