Większość Polaków przyznaje, że skupia się jedynie na jednej liczbie patrząc na swój rachunek na energię elektryczną. Tym razem przeanalizujmy dokładne rozliczenie dla najczęściej wybieranej taryfy G11.

Co oznaczają poszczególne skróty?

Każdy użytkownik podpisujący umowę z dostawcą wybiera taryfę energii elektrycznej, czyli plan cenowy, zgodnie z którym wyliczana jest jego opłata za prąd. Różnorodność dostępnych opcji pozwala klientowi wybrać dla siebie najlepszą. Przykładowo, gospodarstwo domowe z ogrzewaniem elektrycznym uruchamianym tylko w nocy z pewnością wybierze taką taryfę, aby w nocy płacić mniej (czyli tzw. taryfę dzień-noc).

Jak czytać skróty nazw taryf energetycznych?

  • pierwszy znak – A, B, C lub G; zależy od rodzaju odbiorcy, do którego adresowana jest taryfa. Taryfa G jest dla gospodarstw domowych, a C, B i A są przeznaczone dla firm zasilanych z sieci o napięciu odpowiednio niskim, średnim i wysokim,
  • drugi znak – 1 lub 2; stanowi o mocy umownej, cyfra 1 oznacza moc nie większą, niż 40 kilowatów, zaś 2 oznacza moc większą niż 40 kilowatów,
  • trzeci znak – 1, 2, 3 lub 4; oznacza liczbę stref czasowych, przykładowo cyfra 2 oznacza, że są dwie strefy czasowe, np. typu dzień-noc,
  • czwarty znak – tylko w niektórych skrótach taryf; oznacza sposób rozliczania stref czasowych. Przykładowo litera b oznacza podział na strefę dzienną i nocną, natomiast„a” to podział na strefę szczytową i poza-szczytową. Symbol „w” oznacza, że poza podziałem na strefę nocną i dzienną taryfa oferuje także niższe ceny w weekend.

ceny energii elektrycznej

Taryfa G11 jest zatem przeznaczona dla gospodarstw domowych, gdzie moc umowna nie przekracza 40 kW, a koszty pobierane są przez całą dobę z jednakowymi stawkami. Jest to najpopularniejsza taryfa energetyczna w Polsce.

Jakie opłaty zawiera rachunek za prąd?

Na rachunku za energię elektryczną znajdziemy dwie generalne opłaty – za sprzedaż oraz dystrybucję energii elektrycznej.

Pierwsza z nich jest oczywista – płacimy za ilość zużytego prądu według wskazań licznika. Na koszt dystrybucji składają się następujące opłaty:

  1. Opłata dystrybucyjna zmienna – nazywana też opłatą sieciową, jest zależna od liczby wykorzystanych kilowatogodzin i dotyczy przesyłu wymaganej energii. Dotyczy drogi energii elektrycznej, którą pokonuje ona od dystrybutora do odbiorcy, czyli gospodarstwa domowego. Uwzględnia również straty w przesyle energii.
  2. Opłata oze – jest związana z zapewnieniem dostępności energii ze źródeł odnawialnych w krajowym systemie elektroenergetycznym i przeznaczana wyłącznie na pokrycie ujemnego salda oraz kosztów działalności operatora rozliczeń energii odnawialnej. W 2019 roku, podobnie jak w poprzednim, wynosić będzie ona 0,00 zł/MWh.
  3. Opłata dystrybucyjna stała – zależna od charakteru poboru energii lub od wielkości zapotrzebowania na moc, która ustalana jest podczas podpisywania z Zakładem Energetycznym. W przypadku gospodarstw domowych, dotyczy ona głównie kosztu konserwacji urządzeń elektrycznych, oraz kosztu eksploatacji sieci przesyłowo-dystrybucyjnych, opłata składa się również na utrzymanie załóg interwencyjnych.
  4. Opłata przejściowa to stała opłata, traktowana jako wynagrodzenie za usługę udostępniania krajowego systemu elektroenergetycznego. Jej wysokość dla gospodarstw domowych obliczana jest ze względu na roczne zużycie energii. Zgodnie z założeniami nowej ustawy, w 2019 roku opłata przejściowa obniżona będzie o 95% dla wszystkich podmiotów.
  5. Opłata abonamentowa – opłata dotycząca obsługi klienta. Tyczy się przygotowywania przez Zakład Energetyczny rachunków oraz ich dostarczania do klientów, dodatkowo pokrywa również koszty związane z odczytami liczników.
  6. Opłata jakościowa – opłata zależna od zużywanej energii, pokrywa koszty utrzymania równowagi w systemie elektroenergetycznym.

ceny prądu

Do rachunku doliczany jest podatek VAT w wysokości 23% oraz akcyza. Akcyza w 2018 roku wynosiła jeszcze 20 zł za zużytą megawatogodzinę. W 2019 roku należność ta została obniżona do 5 zł za 1 MWh.

Rachunek z 2018 roku w liczbach

W 2018 roku średnia cena w taryfie G11 wyniosły 0,55 zł za 1 kWh energii elektrycznej. Koszt ten jest różny w zależności od lokalizacji i dystrybutora. Najdroższa energia jest w północnej i fragmencie centralnej części Polski gdzie dystrybutorem jest ENERGA. Nieco tańszą energią dysponuje PGE, działający po wschodniej stronie Polski. Najtańszym prądem może pochwalić się ENEA oraz innogy, zaś nico droższy jest TAURON w południowej części kraju.

G11

Na średni koszt energii elektrycznej w ubiegłym roku sumowało się kilka czynników, które zostały przedstawione poniżej:

  • Koszty zakupu energii elektrycznej – 0,18 zł/kWh
  • Koszty własne spółki dystrybucyjnej – 0,11 zł/kWh
  • Podatek VAT – 0,10 zł/kWh
  • Koszty zakupu usług przesyłowych – 0,09 zł/kWh
  • Akcyza – 0,04 zł/kWh
  • Podatki i opłaty lokalne – 0,02 zł/kWh
  • Marża spółki dystrybucyjnej – 0,01 zł/kWh

ceny prądu

Źródło: dobryprad.pl, cena-pradu.pl

Monika Ciosek

Redaktor GLOBEnergia