Polska spółka będzie importować wodór z Finlandii

• Polska spółka podpisała porozumienia z fińskimi firmami dotyczące produkcji i przyszłych dostaw odnawialnego wodoru oraz jego pochodnych.
• Celem współpracy jest przygotowanie stabilnego łańcucha dostaw wodoru w warunkach rosnącego zapotrzebowania w kolejnych latach.
• Porozumienia umożliwią dywersyfikację źródeł dostaw wodoru dla polskiego przemysłu i energetyki.
• Planowane jest wykorzystanie kawern solnych w Polsce do wielkoskalowego magazynowania wodoru.

Co zyska Polska?

Porozumienia zostały zawarte pomiędzy Orlenem a trzema fińskimi firmami. Współpraca dotyczy produkcji odnawialnego wodoru, e-metanu oraz paliw syntetycznych, a także wypracowania modelu przyszłych dostaw tych nośników energii do Polski. Strony zadeklarowały również współpracę w zakresie logistyki, w tym określenia warunków transportu wodoru i jego pochodnych do zakładów rafineryjnych i chemicznych Grupy Orlen.

Podpisane umowy mają umożliwić dywersyfikację źródeł pozyskiwania wodoru na potrzeby przemysłu i energetyki w Polsce. W praktyce oznacza to zwiększenie dostępności odnawialnego wodoru w kolejnych latach oraz ograniczenie ryzyka niedoborów paliwa w okresach wzrostu zapotrzebowania. Współpraca z partnerami zagranicznymi ma także ułatwić transfer doświadczeń technologicznych związanych z produkcją wodoru i jego pochodnych.

Magazynowanie wodoru i wykorzystanie infrastruktury w Polsce

Istotnym elementem planów Orlenu jest rozwój możliwości magazynowania wodoru. Spółka zakłada wykorzystanie kawern solnych zlokalizowanych na terenie Polski do wielkoskalowego przechowywania tego surowca. Obecnie Grupa dysponuje siedmioma czynnymi podziemnymi magazynami gazu i planuje adaptację posiadanych kompetencji geologicznych oraz wiertniczych do potrzeb gospodarki wodorowej. Rozbudowa infrastruktury magazynowej ma zwiększyć elastyczność systemu oraz bezpieczeństwo dostaw.

Transport wodoru i jego pochodnych z Finlandii

Porozumienia obejmują również analizę możliwych rozwiązań transportowych umożliwiających dostawy wodoru oraz jego pochodnych z Finlandii do Polski. Rozpatrywane są warianty logistyczne pozwalające na zaopatrzenie zakładów rafineryjnych i chemicznych Grupy w paliwa niskoemisyjne, co może mieć znaczenie dla ograniczenia emisji w sektorach trudnych do elektryfikacji.

O jaki wodór chodzi i skąd się bierze?

W kontekście podpisanych porozumień mowa o wodorze odnawialnym, nazywanym też zielonym wodorem. Nie jest to wodór „wydobywany” z ziemi ani produkt uboczny rafinerii, lecz paliwo wytwarzane w procesach technologicznych z wykorzystaniem energii odnawialnej. Jego znaczenie wynika z tego, że może być stosowany w przemyśle i transporcie bez bezpośrednich emisji dwutlenku węgla.

Wodór odnawialny to wodór, którego produkcja nie wiąże się z emisjami CO₂ pochodzącymi z paliw kopalnych. Kluczowe jest tu źródło energii użytej do jego wytworzenia. Jeżeli proces zasilany jest energią z wiatru, słońca lub elektrowni wodnych, wówczas cały cykl produkcji uznawany jest za niskoemisyjny lub zeroemisyjny. To właśnie taki wodór jest przedmiotem współpracy z fińskimi partnerami.

Jak powstaje odnawialny wodór?

Podstawową metodą produkcji wodoru odnawialnego jest elektroliza wody. W uproszczeniu polega ona na rozdzieleniu cząsteczki wody na wodór i tlen przy użyciu energii elektrycznej. Proces zachodzi w urządzeniu zwanym elektrolizerem. Jeżeli elektrolizer zasilany jest energią pochodzącą z odnawialnych źródeł, produkowany wodór nie powoduje emisji CO₂. W praktyce oznacza to, że nadwyżki energii z farm wiatrowych lub słonecznych mogą zostać zamienione w wodór, który następnie da się magazynować i wykorzystać w późniejszym czasie. To jedna z odpowiedzi na problem niestabilności produkcji energii z OZE.

Wodór i jego pochodne. Co to oznacza?

W wyżej wspomnianych porozumieniach mowa jest nie tylko o samym wodorze, ale również o jego pochodnych. Najczęściej są to paliwa syntetyczne, takie jak e-metan czy e-paliwa ciekłe. Powstają one poprzez połączenie odnawialnego wodoru z dwutlenkiem węgla pochodzenia biogenicznego lub wychwyconym z procesów przemysłowych. Takie paliwa mogą być wykorzystywane w istniejącej infrastrukturze gazowej lub paliwowej, co ogranicza konieczność kosztownych modernizacji. Z punktu widzenia użytkownika końcowego różnica polega głównie na tym, że ich ślad węglowy jest znacznie niższy niż w przypadku paliw kopalnych.

Źródła: własne, Orlen